II SA/Rz 1475/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po wniesieniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] reprezentujący Spółkę z o.o. A. ( dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") adwokat zwrócił się o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu zakwestionował nałożenie na Spółkę kary w wysokości 12 tys. zł, której egzekwowanie naraża Skarb Państwa na odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu szkód, jakie podmioty gospodarcze poniosły na skutek decyzji organów administracji wydanych z naruszeniem prawa unijnego. Wskazał również, że zapłacenie kary może w znaczący sposób nadwyrężyć kondycję finansową Spółki, a nawet narazić na utratę płynności. Za ubiegły rok Spółka odnotowała ujemny bilans finansowy, co spowodowało wstrzymanie wymagalnych zobowiązań wobec kontrahentów. Na dowód powyższego przedstawił dokumenty przedłożone w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć dla skarżącego z jej wykonania przed rozpoznaniem skargi. Na skarżącym spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Zaznaczyć należy, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności skargi. Sąd rozpoznając wniosek bada jedynie istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku pozostaje zatem podnoszony przez Skarżącą argument kwestionujący nałożenie kary pieniężnej, gdyż jego uwzględnienie wkracza w merytoryczną ocenę decyzji, co na tym etapie postępowania jest niedopuszczalne. Rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domaga się Skarżąca, ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne. Zapłacona bowiem w wyniku wykonania decyzji kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11 "w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania" (www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Ponadto Skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które uzasadniałyby potrzebę skorzystania z tej instytucji. Dowodem na to nie mogą być dokumenty finansowe Spółki. Wykazana strata będąca wynikiem przyjętej na potrzeby podatkowe różnicy przychodów i kosztów ich uzyskania nie przesądza o wynikach prowadzonej działalności. Wyciągi z rachunku bankowego za okres od 1 sierpnia do 30 listopada 2015 r. potwierdziły bieżące regulowanie przez Spółkę płatności: usługi telekomunikacyjne, księgowe (615 zł/m-c), dzierżawę urządzeń (1500 zł/m-c), obsługę prawną (1200 zł/m-c) i z umowy leasingu (1880 zł/m-c), która zawarta została 12 marca 2015 r., a więc w okresie niekorzystnym dla Spółki. Ponadto z dokumentów wynika, że za lata 2013 i 2014 Skarżąca dokonała odpisów amortyzacyjnych w wysokości 283.418 zł i 519.316 zł, przekraczających wysokość strat, a analiza tych dokumentów wskazuje również na wzrost wartości środków trwałych. W deklaracji na poczet podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2015 r. Skarżąca zadeklarowała dokonanie dostawy towarów i świadczenia usług na kwoty odpowiednio: 679.992 zł i 548.733 zł, co świadczy o tym, że nie utraciła płynności finansowej. Z informacji z kolei znanych Sądowi z urzędu, pozyskanych dla potrzeb rozpoznania wniosków o przyznanie prawa pomocy: sygn. akt: II SA/Rz 1380/15, II SA/Rz 1383/15 i II SA/Rz 1474/15 wynika, że Spółka nieprzerwanie prowadzi działalność gospodarczą i osiąga dochody, współpracując z 8 podmiotami gospodarczymi (deklaracje rozliczeniowe podatku od towarów za sierpień, wrzesień i październik 2015 r. wykazały kwoty 29 462, 33 313 i 44 580 zł). W świetle powyższych ustaleń brak jest podstaw do tego by przyjąć, że wykonanie decyzji – przez zapłatę kwoty 12.000 spowoduje konieczność ogłoszenia upadłości Skarżącej, a tym samym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.