II SA/Rz 1488/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora [...] w [...] z dnia 25 października 2024 r. nr DK.0153.1.1.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Przedmiotem skargi A.C. jest decyzja Dyrektora Teatru {...} w {...} z dnia 25 października 2024 r. nr DK.0153.1.1.2024 odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Teatru {...} w {...} z dnia 13 marca 2024 r. nr 1/2024 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącej z dnia 4 lutego 2024 r. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji dnia 4 lutego 2024 r. A.C. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący J.S. . W {...} odmówił udostępnienia ww. informacji publicznej. A.C. w dniu 27 sierpnia 2024 r. złożyła do Dyrektora Teatru {...} w {...} wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Teatru {...} w {...} z dnia 13 marca 2024 r. nr 1/2024 znak: DK.{...} We wniosku wskazała, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż została wydana na podstawie niepodpisanego wniosku A.C. przesłanego Dyrektorowi Teatru {...} w {...}za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 4 lutego 2024 r., a Dyrektor Teatru {...} w {...} przed wydaniem przedmiotowej decyzji nie wezwał A.C. do podpisania wniosku. W wyniku rozpatrzenia ww. wniosku Dyrektorowi Teatru {...} w {...} w dniu 25 października 2024 r. wydał decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Teatru {...} w{...} , znak: DK.0153.1.2024 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 572 ze zm. - dalej: k.p.a.) w związku z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm. - dalej: u.d.i.p.), art. 17 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 63 § 3 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. W ocenie skarżącej jeżeli organ zmierza do wydania decyzji odmownej winien wezwać wnioskodawcę do złożenia podpisu na wniosku i dopiero taki podpisany wniosek umożliwia dalsze stosowanie kodeksu postępowania administracyjnego przez organ. W niniejszej sprawie brak było takowego wezwania wnioskodawczyni A.C. , przez co wydanie decyzji przez Dyrektora Teatru {...} w {...}z dnia 13 marca 2024 r., w ocenie skarżącej, miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2024 r. syg. akt II SA/Wa 177/24, W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że decyzja Dyrektora Teatru {...} w {...} z dnia 13 marca 2024 r. została wydana wskutek wniesienia przez A.C. działającą przez pełnomocnika radcę prawnego A.K. skargi na bezczynność Dyrektora Teatru {...} w {...} z dnia 22 lutego 2024 r. Oznacza to, że decyzja z dnia 13 marca 2024 r. została wydana przez Dyrektora Teatru {...} w {...}po otrzymaniu podpisanej przez ustanowionego pełnomocnika radcę A.K. o skargi na bezczynność organu z dnia 22 lutego 2024 r. Zatem decyzja z dnia 13 marca 2024 r. została wydana przez Dyrektora Teatru {...} w {...}na podstawie skargi, która została utożsamiona z wnioskiem. Skarga ta została sporządzona oraz podpisana przez ustanowionego przez A.C. pełnomocnika w osobie radcy prawnego A.K. . Dlatego też przyjmując, że przedmiotowa decyzja została sporządzona na podstawie wniosku w formie skargi na bezczynność organu z dnia 22 lutego 2024 r. nie sposób przyjąć, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie był podpisany. Organ rozpatrzył wniosek będący w ścisłym powiązaniu ze skargą, która w swojej treści potwierdzała ten wniosek. Zasadnym jest zatem przyjęcie, że podpis złożony pod wyżej wspomnianą skargą należy przyjąć za element wniosku, który we wskazanym fragmencie, tj. podpisu, sanował ewentualne jego braki formalne. Dyrektor wskazał także na postępowanie przed Sądem Administracyjnym w Rzeszowie w sprawie bezczynności Dyrektora Teatru {...} w {...} (sygn. akt: II SAB/{...}) zakończone w dniu {...} czerwca 2024 r. wydaniem wyroku, od którego to wyroku Dyrektor złożył w dniu 25 lipca 2024 r. skargę kasacyjną, na którą to skargę kasacyjną A.C. złożyła odpowiedź w dniu 22 sierpnia 2024 r. Przez cały ten okres na żadnym z powyższych etapów ani w treści żadnego z powyższych pism procesowych A.C. nie podnosiła zarzutu ewentualnej nieważności decyzji Dyrektora Teatru {...} w {...} z dnia 13 marca 2024 r. ani też możliwego braku formalnego złożonego przez nią wniosku. Organ wskazał ponadto, że decyzja z dnia 13 marca 2024 r. funkcjonuje w obrocie prawnym, a próby modyfikowania przedmiotu rozpoznania byłyby próbą podważenia prawomocnego orzeczenia sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 października 2024 r. o sygn. akt: ll SA/Rz 1060/23. Orzeczenie to odrzucające skargę A.C. w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sankcjonuje decyzję Dyrektora Teatru {...} w {...} z dnia 13 marca 2024 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonują kontroli zaskarżonej decyzji w tak określonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Tym samym wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny co jest jego przedmiotem. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika konieczność pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to z tego względu, że żądając udostępnienia informacji publicznej nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym, aby informację taką otrzymać. Dlatego dopuszczalne jest złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyty bezpieczny podpis elektroniczny. Albowiem brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki NSA z dnia: 16 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1277/08, 30 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1991/12, 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1013/12, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Jednocześnie należy zauważyć, że wszystkie przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy bądź podpisu elektronicznego na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Skoro bowiem zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, oznacza to, że kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Tym samym podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1002/09, orzeczenie dostępne w CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że wniosek skarżącej z dnia 4 lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej nie zawierał jej podpisu. Decyzją z dnia 13 marca 2024 r. Dyrektor Teatru {...} w {...}odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że choć bezspornie, na podstawie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. Teatr {...} w {...} jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, a przedmiot żądania stanowi informację publiczną, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. żądana informacja nie podlega udostepnieniu. Osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie informacji publicznej nie należy bowiem do kręgu osób pełniących funkcję publiczną, a żądana informacja nie ma związku z pełnieniem funkcji publicznej. Skoro sama zainteresowana nie wyraziła zgody na udostepnienie żądanych informacji, organ uznał, że w niniejszej sprawie ma miejsce kolizja dwóch norm - prawa do prywatności (art. 47 Konstytucji RP) z prawem do informacji publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP) i na podstawie art. 5 ust 2 u.d.i.p., opisaną wyżej decyzją, odmówił udostępnienia żądanych informacji. Trzeba jednak tutaj zauważyć, że do wydania decyzji doszło nie tylko na skutek wniosku ale przede wszystkim na skutek wniesionej skargi na bezczynność. Prawidłowe jest tutaj stanowisko organu, że przedmiotem rozpoznania organu ostatecznie był wniosek będący w ścisłym powiązaniu ze skargą na bezczynność, która w swojej treści potwierdzała, że taki wniosek został złożony przez skarżącą. Zasadnym było zatem przyjęcie jak to uczyniono w rozpoznawanej sprawie, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podpis złożony pod wyżej wspomnianą skargą na bezczynność należy przyjąć za element wniosku o udzielenie informacji publicznej, który to wniosek w ten sposób został uzupełniony. Brak zatem było podstaw w rozpoznawanej sprawie do przyjęcia, że do wydania decyzji z dnia 13 marca 2024 r. doszło z rażącym naruszeniem prawa. Organ tym samym zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.