II SA/Rz 149/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. sygn. akt j.w. WSA w Rzeszowie oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] wydaną w przedmiocie przyznania mu zasiłku pielęgnacyjnego. Po doręczeniu skarżącemu sporządzonego na jego wniosek uzasadnienia wyroku zwrócił się on o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem wniesienia od powyższego wyroku skargi kasacyjnej, powołując się przy tym na korzystanie ze świadczeń pomocy społecznej i zły stan zdrowia, przez co nie jest w stanie bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania ponieść związanych z tym wydatków. W złożonym następnie w wyniku wezwania urzędowym formularzu PPF mającym zastosowanie w zakresie przyznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym prawa pomocy osobom fizycznym, skarżący na podstawie w/w okoliczności zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego. Wg zawartego w tym wniosku oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, wnioskodawca zamieszkuje samotnie, jest współwłaścicielem 5 budynków mieszkalnych o pow. ok. 870 m², budynków gospodarczych o pow. ok. 392 m² oraz nieruchomości rolnej o pow. ok. 9 ha (nie może nimi dysponować z uwagi na brak uregulowania kwestii spadkowych). Nie posiada żadnego stałego źródła dochodów; na zakup leków i utrzymanie domu przeznacza ok. 296 zł. miesięcznie. Wnioskodawca poinformował przy tym o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A. C. w innej toczącej się przed WSA w Rzeszowie sprawie z jego skargi. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Wobec przysługującego skarżącemu z uwagi na przedmiot sprawy ustawowemu zwolnieniu od kosztów sądowych, jego wniosek o ustanowienie radcy prawnego dotyczy przyznania mu częściowego prawa pomocy, czego niezbędnym warunkiem jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Dokonana na podstawie powyższych informacji ocena całokształtu sytuacji materialno – bytowej J. S. wskazuje, że przesłanka ta została przez niego spełniona. Nie posiada on środków finansowych ani składników majątkowych z których mógłby pokryć wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Niezależnie od tego, na podstawie informacji uzyskanych przy rozpoznawaniu wcześniejszego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie II SA/Rz 1253/11 (postanowienie z dnia 10 kwietnia 2012 r.) z urzędu stwierdzono, że skarżący korzysta z systematycznego wsparcia pomocy społecznej, jest osobą z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, niezdolną do pracy [...]. Na tej podstawie skorygowano także we własnym zakresie jego oświadczenie majątkowe, bowiem z informacji tych wynika, że wskazaną we wniosku PPF współwłasność 5 mieszkań skarżący odnosi do liczby pomieszczeń w zamieszkiwanym przez siebie domu o pow. ok. 87 m², zaś faktyczna powierzchnia gospodarstwa rolnego którego jest współwłaścicielem to 0,94 ha przeliczeniowego (1,18 ha fizycznego). Powyższe w sposób nie budzący wątpliwości uzasadnia pozytywne ustosunkowanie się do wniosku skarżącego o ustanowienie radcy prawnego, którego w opisanej powyżej sytuacji nie jest w stanie ustanowić własnym staraniem, a czego jedynym wyznacznikiem są posiadane możliwości finansowe. Odmienne uznanie pozbawiałoby go możliwości skorzystania z pełni przysługujących ustawowo uprawnień, w tym do kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji. Stosownie do powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.