II SA/Rz 1496/24

10 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2024 r. w Rzeszowie sprawy ze skargi S. D. na pismo Wojewody Podkarpackiego z dnia 22 października 2024 r. znak: P-II.40.155.2024 w przedmiocie skargi na działalność organów gminy w zakresie schronu w M. - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 października 2024 r. (data wpływu do Sądu 27 listopada 2024 r.) S. D. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę na pismo Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda" lub "Organ") z dnia 22 października 2024 r. znak: P-II.40.155.2024 w przedmiocie skargi na działalność organów gminy w zakresie schronu w M. W dniu 26 września 2024 r. Skarżący wystosował do Wojewody korespondencję dotyczącą m.in. znajdowania się obiektu w M. w aplikacji "SCHRONY" uruchomionej przez Państwową Straż Pożarną. W odpowiedzi na powyższą korespondencję Wojewoda wystosował do Skarżącego pismo z dnia 22 października 2024 r. znak: P-II.40.155.2024, w którym wskazał, iż organy nadzoru mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach przewidzianych w ustawach. Jak podał Organ, żadna ustawa nie przyznaje wojewodzie kompetencji do formułowania i przekazywania organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego jakichkolwiek wytycznych. Od powyższego pisma Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając Organowi niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 304 k.p.k. Skarżący podał, iż schron [...] w M. znajduje się w aplikacji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Wskazał nadto, iż obywatele mają zainstalowaną aplikację, która w obecnej chwili wskazuje schronienie w obiekcie, który tak naprawdę nie istnieje. Konkludując Skarżący stwierdził, iż Wojewoda odpowiada za stan bezpieczeństwa na terenie województwa, nie wyłączając gminy K. W odpowiedzi na skargę, Organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego K. S. wniósł o odrzucenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi pełnomocnik wskazała, że pismo Wojewody z dnia 22 października 2024 r. to "zwykłe" pismo, które nie zawierało rozstrzygnięcia organu administracji publicznej podlegającemu kontroli sądowo-administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd w pierwszej kolejności winien ocenić dopuszczalność wniesionej skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn.zm., dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone, tj.: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wówczas podlega ona odrzuceniu. W niniejszej sprawie określony przez skarżącego przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się bowiem tylko takie akty lub czynności, które zawierają element władztwa administracyjnego. Działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną a adresat jest związany tym jednostronnym działaniem. Pismo Wojewody z dnia 22 października 2024 r. nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej lub postanowienia, jak również nie może zostać zakwalifikowane jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W świetle powyższego Sąd stwierdza, że określony przez Skarżącego przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.