II SA/Rz 150/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. B. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. H. B. we wniesionej przez siebie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] zawarł wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych. O przyznanie zwolnienia w tym samym zakresie wniósł w załączonym do skargi urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF wskazując przy tym, iż nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Jest osoba bezrobotną, bez prawa do zasiłku, co potwierdza załączone do wniosku zaświadczenie z Urzędu Pracy. Ciąży na nim obowiązek płacenia zasądzonych na rzecz 3-ga dzieci alimentów w wysokości 750 zł., czego jednak z uwagi na brak środków nie czyni powodując narastanie zaległości wobec funduszu alimentacyjnego. W zawartym we wniosku oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zostały wykazane tylko jego dochody, których jedynym źródłem jest zasiłek okresowy z MOPS-u; wysokość świadczenia za m-c styczeń 2009 r. to 300 zł. Rozpoznając założony wniosek uznano go za uzasadniony i mający oparcie w sytuacji materialno – bytowej skarżącego. Zwolnienie od kosztów sądowych na które składają się opłaty sądowe: wpis i opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, które może być przyznane osobie fizycznej po wykazaniu przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z powyższym przyznanie prawa pomocy podyktowane jest przede wszystkim oceną możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywanej z uwzględnieniem sytuacji majątkowej oraz dochodów i wydatków jej oraz osób, z którymi ewentualnie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. H. B. z nikim nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego, wg oświadczenia nie dysponuje także żadnymi wartościowymi składnikami majątkowymi, czy tytułem prawnym do jakiejkolwiek nieruchomości (mieszkania); z treści złożonej skargi wynika, że od ponad roku zamieszkuje u różnych osób licząc na powrót do mieszkania z którego został wymeldowany. Jedynym źródłem jego utrzymania są środki uzyskiwane w ramach pomocy społecznej, tj. zasiłek okresowy w kwocie 300 zł. Jego wysokość wskazuje na możliwość zaspokojenia z niego tylko najbardziej niezbędnych wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem skarżącego, wśród których do najważniejszych można zaliczyć m.in. wydatki na zakup żywności, środków czystości, odzieży. Kwota ta z pewnością nie umożliwia mu poczynienia jakichkolwiek oszczędności, w tym z przeznaczeniem na chociażby częściowe opłacenie związanych ze skargą kosztów sądowych, o czym świadczy okoliczność niewywiązywania się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. H. B. nie posiada również żadnych oszczędności, nie dysponuje żadnymi składnikami majątkowymi przynoszącymi dochód lub które mogłyby być spieniężone z przeznaczeniem na opłacenie kosztów związanych z jego udziałem w sprawie. Potwierdza to zasadność złożonego przez niego wniosku i przyznania mu prawa pomocy w pełnym wnioskowanym zakresie, tj. zwolnienia od kosztów sądowych w całości. Odmienne uznanie byłoby praktycznie równoznaczne z pozbawieniem skarżącego możliwości skorzystania z przysługujących mu uprawnień, w tym przede wszystkim prawa do sądowej kontroli zaskarżonej decyzji bez względu na sytuację majątkową i możliwości płatnicze. Skoro zatem H. B. nie posiada żadnych realnych możliwości opłacenia kosztów sądowych, skutkuje to wydaniem orzeczenia zwalniającego go w niniejszej sprawie od obowiązku ich ponoszenia. Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.