II SA/Rz 150/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi D. Ł. i W. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokata M. S. z Kancelarii Adwokackiej wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. Przedmiotem skargi D. Ł. i W. J. jest decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2010r. Nr [...], sprostowana następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...] października 2010r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R. D. pozwolenia na nabudowę, przebudowę, zmianę konstrukcji dachu wraz ze zmianą sposobu użytkowania strychu na pomieszczenia mieszkalne w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, na działce nr 1901 położonej przy ul. [...] w S.-D. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.b. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwana dalej w skrócie k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia wynika, że Starosta decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku R. D. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie wyżej opisanych robót. Po rozpatrzeniu odwołania D. Ł. i W. J. Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] uchylił decyzję Starosty z dnia [...] czerwca 2010r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 P.b. oraz art. 104 k.p.a., decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2010r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. D. pozwolenia na nabudowę, przebudowę, zmianę konstrukcji dachu wraz ze zmianą sposobu użytkowania strychu na pomieszczenia mieszkalne w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, na działce nr 1901 położonej przy ul. [...] w S.-D. W uzasadnieniu organ podał, że inwestor przedłożył projekt budowlany, opracowany zgodnie z art. 5 P.b. przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane oraz będącą członkiem własciwej izby samorządu zawodowego i zawiera wymagane uzgodnienia, oświadczenia i informację dotyczacą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zgodny jest z decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].01.2009r., Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, zgodny jest też z wymogami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki zgodny jest z obowiazującymi przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołanie od tej decyzji wnieśli D. Ł. i W. J., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, bowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. Decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy w tym: - art. 35 ust. 1 P.b. poprzez błędne ustalenie, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].01.2009r. o ustaleniu warunków zabudowy i jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, podczas gdy projekt ten zawiera szereg naruszeń przepisów prawa i pozostaje w sprzecznosci z ustaleniami w zakresie wymagań dotycząch ochrony osób trzecich tj. właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością objętą zaskarżoną decyzją; - § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem, poprzez zatwierdzenie projektu budynku istniejącego o więcej niż jedną kondygnację, podczas gdy tego rodzaju nadbudowa jest niedopuszczalna, w przypadku gdy odległość budynku od granicy z działką budowlaną jest mniejsza niż 3m. Projekt budowlany obejmuje nadbudowę o poddasze z pomieszczeniami na pobyt ludzi, co stanowi odrębną kondygnację, w rozumieniu § 3 pkt 16 rozporządzenia; - § 13 ust. 1 rozporzadzenia, poprzez błędne przyjęcie, że inwestycja nie ograniczy naturalnego oświetlenia pomieszczeń budynku skarżących, przeznaczonych na pobyt ludzi, podczas gdy rozbudowa budynku do 12m wysokości, w rażący sposób narusza wymogi techniczne w zakresie odległości budynków, zawarte w tym przepisie; - § 60 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że pomieszczenia budynku skarżących bedą miały właściwy czas nasłonecznienia światłem dziennym i nieprzeprowadzenie stosownego eksperymentu w tym zakresie; - niezastosowanie art. 144 k.c., z którego wynika, że pozwolenie na budowę nie może zakłócać korzystania z sąsiedniej nieruchomosci ponad przeciętną miarę wynikajacą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, podczas gdy brak właściwego oświetlenia światłem naturalnym pomieszczeń ich budynku, w sposób oczywisty pozbawia ich mmożliwości należytego korzystania z budynku, zgodnie z jego przeznaczniem. W dalszej cześci odwołujący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj: - niezastosowanie art. 7 k.p.a. i niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesów osób trzecich; - niezastosowanie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodów, które przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy tj. przeprowadzenia ogledzin celem ustalenia wpływu inwestycji na oświetlenie światłem naturalnym pomieszczeń w budynku skarżących; - niezastosowanie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W obszernym uzasadnieniu D. Ł. i W. J. rozwinęli powyższe zarzuty, wskazując na nieprawidłowe prowadzenie postepowania i lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w tym nieodniesienie się do podnoszonych przez nich uwag i zastrzeżeń. Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., Nr [...], sprostowaną następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010r., utrzymał w mocy wymienioną wyżej decyzję Starosty. W uzasadnieniu wskazano na treść art. 35 ust. 4 P.b., który stanowi, że w przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Do wniosku inwestor dołączył projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].01.2009r o ustaleniu warunków zabudowy. W decyzji tej wskazano m.in., że maksymalna wysokość budynku powinna wynosić 12m, powierzchnia zabudowy do 90m², dach dwu lub wielospadowy o spadku połaci od 25º do 45º. Organ podniósł, że na str. 31-35 projektu budowlanego – dot. części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego – zawarty jest opis budynku, w tym dane techniczne. Z opisu wynika, że w dotychczasowym wolnostojącym budynku mieszkalnym jednorodzinnym, piętrowym, posiadającym wysokie podpiwniczenie, w wyniku planowanych działań inwestycyjnych (przebudowy i nadbudowy), powstanie poddasze użytkowe (mieszkalne). Dane techniczne obiektu będa następujące: powierzchnia zabudowy (bez zmian) 89m², kubatura – 920m², wysokość budynku (do kalenicy) – 11,70m, spadek połaci dachowych 25º, 34º, 44º. Z powyższego wynika zatem, że w niniejszym przypadku rozwiązania projektowe zgodne są z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.). Także projekt zagodpodarowania terenu zgodny jest z przepisami, a w tym techniczno - budowlanymi tj. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. Z projektu budowlanego, w tym projektu zagodpodarowania terenu, wynika, że przemiotowy budynek usytuowany jest – na działce nr 1901 o szerokości ok. 15m – ścianą północną, bez otworów okiennych (drzwiowych), w odległości 2,20m od wspólnej granicy z działką nr 1900 oraz ok. 6,20 od budynku mieszkalnego na tej działce, własności odowłujących się. Spełnione zatem zostały wymogi określone w § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z 12.04.2002r. Równiez analiza zacienienia budynku odwołujących się oraz analiza naturalnego oświetlenia pomieszczen mieszkalnych ich budynku– zawarta w projekcie budowlanym na str. 21-24 i 25-29 – wskazuje na spełnienie wymogów nałożonych przepisami § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz § 60 rozporządzenia. Projekt został uzgodniony pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej, jest kompletny, zawiera informację dotyczacą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz niezbędne opinie, sporządzony i sprawdzony przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi oraz zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiazującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 P.b). Za niezasadne i chybione organ uznał pozostale zarzuty. Wskazał, że dla dochodzenia ewentualnych szkód spowodowanych planowaną inwestycja (art. 144 k.c.) właściwy jest tryb postepowania przed sądem powszechnym. W okolicznościach sprawy wykonanie “ekserymentu procesowego" dotyczącego dostępu światła i zacienienie byłoby niemożliwe, gdyż chodzi o planowaną nadbudowę budynku przesłaniającego". Wojewoda uznał, że organ I instancji w spoób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i przed wydaniem decyzji umożliwił zapoznanie się z całością akt. Na decyzję tę skargę do WSA w Rzeszowie złożyli D. Ł. i W. J., wnosząc o jej uchylenie jako rażąco naruszającej prawo materialne i przepisy postępowania, które mają wpływ na treść wydanej decyzji oraz o wstrzymanie jej wykonania. Zarzucili naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie interesu skarżących poprzez rażące niedbalstwo polegające na załatwieniu sprawy, nieuwględniając interesu osób trzecich, w tym wymogów w celu zapewnienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Naruszenie art. 9 k.p.a., zgodnie z którym organ ma obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron – nie tylko o przebudowie i zmianie konstrucji dachu, lecz także o zmianie sposobu użytkowania strychu. Zarzucili obrazę art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji państwowej oraz naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu. W dalszej części wskazali na naruszenie § 13 rozporządzenia poprzez błędną interpretację, że realizacja nabudowy kondygnacji i poddasza nie ogranicza naturalnego światła w ich budynku, podczas gdy nadbudowa do 12m wysokości w sposób rażący ingeruje “w zakres odległości 2,0m do granicy i budynku zacienionego 6m, naruszając wymogi techniczne swoją wysokością". Zarzucili również obrazę art. 35 ust. 1 P.b. i wskazali, że projekt budowlany jest niezgodny i narusza prawa dotyczące ochrony interesów właścicieli “objętą i zaskarżoną decyzją z nieruchomością sąsiednią". Projektant nie wykazał, że w elewacji północnej znajduje sie otwór okienny zabudowany luksferami i w części podpiwniczonej od strony skarżących jest usytuowane okno, mimo, że odległość przylegających działek wynosi 2,0m. Skarżący wskazali na naruszenie § 60 rozporzadzenia, poprzez błędne przyjęcie, że czas nasłonecznienia światłem dziennym jest wystarczający. Raz jeszcze zarzucili nieprzeprowadzenie stosownego eksperymentu. Analiza stopnia zacienienia wykonana została prze projektanta przed rozpoczęciem nadbudowy, jest niewiarygodna i niedopuszczalna. Inwestor nie przedłożył zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości i opinii o naturalnym oświetleniu pomieszczeń i elewacji budynku zacienionego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że przepisy Prawa budowlanego nie uzależniają możliwości zabudowy działki inwestycyjej od zgody sąsiada, zaś akta sprawy zawierają analizę naturalnego oświetlenia pomieszczeń budynku skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu (tu decyzja) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sądowa kontrola legalności, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bada w pewnym zakresie treść zaskarżonego aktu (tu decyzja) i ocenia jego zgodność z wszystkimi przepisami znajdującymi zastosowanie w danej sprawie niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może badać legalności rozstrzygnięć w innej sprawie niż w tej, której dotyczy skarga. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi sprawia, że sąd ocenia bez ograniczeń zgodność z prawem zaskarżonego aktu (tu decyzja), czyli może uwzględnić skargę z innych przyczyn i odwrotnie, podzielając zastrzeżenia skargi może ją oddalić (gdy zaskarzony akt w istocie odpiwada prawu). Granice zaś rozpoznania sprawy przez wojwódzki sąd administracyjny wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej (pojmowanej w znaczeniu materialnym). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy cyt. wyżej sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarzonego aktu (wydania decyzji). Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 cyt. ustawy). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wskazanego w powyższej ustawie naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej ustaliły w sposób prawidłowy stan faktyczny, tj. z zachowaniem wymogów określonych przepisami k.p.a., a co wynika z analizy materiału zebranego przez te organy. Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy jest warunkiem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Postępowanie administracyjne prowadzone było przez te organy na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Przepis art. 28 ust. 1 ustawy stanowi: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Wymiennie ostatnio przepisy art. 29-31 zawierają w swej treści odstępstwa od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, polegające zwłaszcza na zastąpieniu tego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, polegające zwłaszcza na zastąpieniu tego obowiązku zgłoszeniem zamierzonej budowy lub robót budowlanych właściwemu organowi, dla określonych w nich rodzajów budów i robót budowlanych; regulacje tych przepisów nie mają zastosowania w warunkach rozpoznawanej sprawy. Pozwolenie na budowę, jak wynika z art. 32 ust. 4 ustawy, może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Do wspomnianego wniosku należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ono wymagane zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust. 2 ustawy). Natomiast w myśl przepisu art. 35 ust 1. ustawy decyzja o pozwoleniu na budowę nie może być wydana przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (pkt. 1), zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (pkt 3), wykonanie projektu przez osobę mające wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia tego projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). Materiał aktowy rozpoznawanej sprawy wykazuje, że inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 ustawy cyt. wyżej przedkładając wraz z wnioskiem cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. ([...]) o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego: nadbudowa, przebudowa, zmiana konstrukcji dachu i zmiana sposobu użytkowania strychu na pomieszczenia mieszkalne w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, usytuowanym na działce nr 1901 przy ul. [...] w S. Nie ulega też wątpliwości, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę Starosta nie stwierdził naruszeń w zakresie określonym w ust. 1 art. 35 cyt. wyżej. W wyniku realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego powstanie poddasze mieszkalne, przy danych technicznych – powierzchnia zabudowy (bez zmian) 89 m2, kubatura 920 m3, wysokość budynku (do kalenicy) 11, 70 m, spadek połaci dachowych 25°, 34°, 44°° (str. 31-35 opisu technicznego do projektu architektonicznego –budowlanego), co jest zgodne z warunkami wynikającymi z powołanej decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. ([...]). Ustalono w niej warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego, a więc m.in. wielkość powierzchni zabudowy po wykonaniu zamierzenia inwestycyjnego do 90 m2, wysokość budynku po wykonaniu zamierzenia inwestycyjnego do 12 m, dach dwu lub wielospadowy, o spadku połaci od 25° do 45° (3.1-3.3). Nadto projekt budowlany przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz niezbędne opinie, został sporządzony i sprawdzony przez projektantów, dołączone zostały przez nich oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nie budzą też wątpliwości Sądu ustalenia odnośnie zgodności projektu zagospodarowania działki inwestora, tj. działki nr 1901 z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, czyli rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W takiej zatem sytuacji, skoro zostały spełnione wymagania określone w ust. 1 art. 35 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy – a więc przesłanki materialno-prawne –prawidłowym było wydanie inwestorowi pozwolenia na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy jednoznacznie bowiem wskazuje, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli zostały spełnione wymagania, o których mowa w tym ustępie. Należy przy tym podkreślić, że przepis ten nie dopuszcza żadnej uznaniowości, ani też możliwości wprowadzenia jakichkolwiek dalszych warunków, od których spełnienia zależałoby wydanie takiego pozwolenia. Skarżący koncentrowali swe zarzuty na kwestii nieuwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich oraz naruszeniu szeregu przepisów procesowych, tj. 7-10 k.p.a. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym. Naruszenie tych przepisów może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy, stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy – Prawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T.Woś, H. Knysiak-Molczyk "Postępowanie sądowo-administracyjne’ wyd. Prawnicze LexisNexis, Wa-wa 2004, str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej edycji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy powołanej wyżej. Sąd w szczególności nie podziela zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu. Z akt sprawy nie wynika, aby prawo skarżących do czynnego udziału w postępowaniu było naruszone względnie naruszone w takim stopniu, iżby mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jest wręcz przeciwnie, skarżący dopuszczeni byli do wszystkich czynności poprzedzających wydanie decyzji, umożliwiono im zaznajomienie się z całym materiałem zebranym w sprawie (k. 2, 6, 17, 19 akt I instancji). Nie znajduje też wsparcia w materiale zebranym w sprawie niniejszej zarzut naruszenia art. 7 – 9 k.p.a. i podnoszony przy tym argument o nieuwzględnieniu "interesu osób trzecich", w tym wymogów zapewniających dostęp światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Otóż z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy wynika, że obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, przy czym chronione są wyłącznie interesy prawne (nie zaś interesy jedynie faktyczne). Natomiast wyznacznikami zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Kontrolowana przez Sąd decyzja udzielająca pozwolenia na budowę nie wykazuje naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, stąd też spowodowane realizacją zamierzenia inwestycyjnego dolegliwości dla skarżących (w ich przekonaniu) nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nadmienić też należy, że skarżąca D. Ł. w swych spostrzeżeniach (pismo z dnia [...].06.2010 r.) do znajdującej się w aktach sprawy analizy możliwości zacienienia budynku mieszkalnego na działce nr 1900 (której jest współwłaścicielką), jak też w toku postępowania, nie wskazała argumentów i przepisów prawnych dyskwalifikujących prawidłowość tej analizy. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje podniesiony w skardze argument o nieuwzględnieniu przez projektanta, iż w elewacji północnej znajduje się otwór okienny zabudowany luksferami i okno w części podpiwniczonej od strony skarżących, w odległości 2m. Kwestia ta może być natomiast przedmiotem ewentualnej kontroli organów nadzoru budowlanego. Powody dla których nie został przeprowadzony "eksperyment procesowy" mający wykazać naruszenie § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. zostały wyjaśnione przed wydaniem zaskarżonej decyzji i stanowisko organu odwoławczego w tym względzie zasługuje na akceptację. Trafnie też organ ten wskazał w odpowiedzi na skargę, iż na gruncie obowiązującej ustawy – Prawo budowlane zabudowa działki przez inwestora nie wymaga zgody właściciela sąsiedniej działki, nadto analizę naturalnego oświetlenia pomieszczeń budynku skarżących zawierają akta administracyjne (k. 25-29 I instancji), ocenioną przez organy orzekające w sprawie. Wobec powyższego uznając, że skarga nie jest zasadna Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił ją na zasadzie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.