II SA/Rz 150/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stawek opłat za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych). P.S. (dalej: "Skarżący") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie uchwałę Rady Miejskiej w [...] nr [...] w sprawie ustalenia stawek opłat za korzystanie przez operatorów i przewoźników z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem albo zarządcą jest Gmina Miasta [...]. Zarządzeniem z dnia 3 marca 2022 r. wezwano pełnomocnika skarżącego radcę prawnego do usunięcia braków formalnych skargi i wykazania pisemnego wezwania skarżonego organu do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy-Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017, poz.935, dalej: "ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r."), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone za potwierdzeniem odbioru pełnomocnikowi w dniu 7 marca 2022 r. (k.35 akt sądowych). Zostało ono przemilczane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że z uwagi na fakt, że skarga dotyczy uchwały podjętej w 2011 r., zastosowanie w sprawie ma art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "P.p.s.a.") w brzmieniu z dnia wydania zaskarżonej uchwały z uwagi na art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017, zgodnie z którym przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a więc po 1 czerwca 2017r. W konsekwencji Skarżący przed wniesieniem skargi na ww. uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. obowiązany był do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie bowiem do art. 53 § 2 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny, uchwałą siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, stwierdził, że przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym regulującym kwestię zaskarżania do sądu aktów organów samorządu gminnego, a zaskarżona uchwała taki charakter posiada. Skoro ze skargi ani odpowiedzi na skargę, a także z nadesłanych akt administracyjnych nie wynikało, że skarżący uczynił w sprawie zadość procedurze wezwania do usunięcia naruszenia prawa, został on wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie tej czynności. Wezwanie to jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu kontrolę uchwały rady gminy pod względem jej zgodności z prawem, wywołującej skutki w odniesieniu do prawidłowej procedury wnoszenia skargi (uchwały wydanej przed 1 czerwca 2017 r.). Wobec powyższego niedopuszczalne było złożenie przez Skarżącego skargi bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.