II SA/Rz 1513/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi P. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 21 czerwca 2023 r. nr SKO.4172/19/2022 w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżących P. S. i W. S. solidarnie kwotę 914 zł /słownie: dziewięćset czternaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1513/23 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skarg P.S. i W.S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 21 czerwca 2023 r. nr SK0.4172/19/2022 o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzją z 18 października 2022 r. nr GE-E.6622.1106.2022 Prezydent Miasta [...] zezwolił z dniem 2 listopada 2022 r. A. Sp. z o.o. z/s w W. (dalej: Spółka) na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych o pow. 0,0101 ha (RIIIa), stanowiących część działki nr [...] w obr. [...] w związku z budową stacji telefonii komórkowej i zobowiązał Spółkę do uiszczenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania na cele nierolnicze w/w gruntów wyłączonych faktycznie z produkcji rolnej, wynoszącej 323,80 zł, płatnej do 30 czerwca danego roku, począwszy od 2023 r. do 2032 r. W odwołaniu od powyższej decyzji W. i P.S. zarzucili naruszenie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 82, dalej: u.o.g.r.l.) poprzez uznanie Spółki za stronę i wydanie decyzji w oparciu o wniosek podmiotu niebędącego stroną postępowania, bowiem wnioskodawcy nie przysługuje tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości. Podnieśli, że M.S. nie uzyskała od odwołujących zgody na inwestycję. Wskazali, że są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości po 1/6 części. Zakwestionowali wpis w księdze wieczystej obejmującej przedmiotową nieruchomość. Załączyli Akt Własności Ziemi z [...] grudnia 1976 r. nr [...] wydany na M.S., odpis skrócony aktu małżeństwa M.S. i A.S. oraz postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po A.S. z 25 października 2005 r. SKO wskazaną na wstępie decyzją z 21 czerwca 2023 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. - umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu powołało się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 1999 r. sygn. akt OPS 16/98 (ONSA 1999/4, poz. 119) i oparte na niej orzecznictwo sądów administracyjnych, wg której stwierdzenie przez organ odwoławczy iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Wyjaśniło, że z uwagi na to, że ocena interesu prawnego odwołujących wymagała wyjaśnienia w toku postępowania, niestwierdzono niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a., lecz dopiero po analizie akt sprawy a także argumentów zawartych w treści odwołania postanowiono umorzyć odwoławcze postępowanie administracyjne. W związku z tym Kolegium podało, że z analizy akt sprawy wynika, że wnioskodawca (Spółka) nie jest właścicielem nieruchomości. Posiada ona natomiast prawo obligacyjne dające jej m.in. uprawnienie do dysponowania tą nieruchomością, wynikające z umowy najmu zawartej z właścicielem nieruchomości, tj. M.S. W aktach sprawy zalega uproszczony wypis z rejestru gruntów obejmujący przedmiotową działkę, z którego wynika, że jest ona jej jedynym właścicielem. Również z elektronicznej księgi wieczystej nr [...] dostępnej w publicznych zbiorach danych (na stronach Ministerstwa Sprawiedliwości) wynika, że właścicielką tej nieruchomości jest M.S. W związku z tym trafnie organ I instancji korzystając z domniemania wynikającego z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych wyrażonej w art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - przyjął, że właścicielem nieruchomości jest wyłącznie M.S., a nie także odwołujący. Tym samym odwołujący nie posiadali interesu prawnego do wniesienia odwołania, gdyż nie przysługiwał im status strony w tym postępowaniu administracyjnym. Niezależnie od powyższego Kolegium powołało się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym wniosek o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej może złożyć nie tylko właściciel gruntu. W regulacji dotyczącej wyłączenia z produkcji użytków rolnych mowa jest o "osobie ubiegającej się o wydanie decyzji" (art. 11 ust. 5 u.o.g.r.l.). Stąd zasadnym jest wnioskowanie, że uprawnionym do wystąpienia z takim żądaniem jest nie tylko właściciel nieruchomości, ale również inny podmiot, jeżeli jest to podyktowane jego interesem prawnym. Zalegająca w aktach sprawy umowa najmu świadczy niewątpliwie o interesie prawnym wnioskodawcy (Spółki) do wystąpienia z takim wnioskiem. Z powyższych względów zasadnie organ I instancji nie dopuścił do postępowania administracyjnego odwołujących; nie przysługiwał im bowiem status strony w tym postępowaniu. W konsekwencji też z uwagi na nieprzysługiwanie im przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym, postępowanie to należało umorzyć. W odrębnie wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jednobrzmiących skargach P.S. i W.S. zaskarżyli w całości decyzję Kolegium z 21 czerwca 2023 r., zarzucając: 1) naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez mylne przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta z 18 października 2022 r., pomimo wykazania w odwołaniu z 3 listopada 2022 r. prawa do współwłasności działki nr [...] obr. [...] w udziale wynoszącym 1/6 części od dnia 21 listopada 2005 r. (tj. od uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego w [...] Wydział Cywilny z [...] listopada 2005 r. sygn. akt [...]) 2) naruszenie art. 11 ust. 1 i 4 u.o.g.r.l. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że udzielona przez M.S. Spółce zgoda na realizację inwestycji w postaci budowy masztu antenowego i związana z nią możliwość wystąpienia o wyłączenie części nieruchomości z produkcji rolnej jest wystarczająca do realizacji planowanej inwestycji, gdy tymczasem nie uzyskała ona również wymaganej zgody skarżących, co uniemożliwia pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Prezydenta z 18 października 2022 r., 3) naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy i brak dostatecznego zbadania wszystkich okoliczności wymaganych do jej prawidłowego rozpoznania, w tym poprzez zignorowanie dowodów dostarczonych w odwołaniu z 3 listopada 2022 r. i niewyczerpujące wykorzystanie dowodów powszechnie dostępnych, tj. internetowej księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości i wypisu z rejestru gruntów, a co za tym idzie dopuszczenie się błędnej i niepełnej oceny materiału dowodowego skutkującej wydaniem wadliwej decyzji, 4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w sprawie istnieją przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego, gdy stan prawny oraz faktyczny jednoznacznie wskazywały na potrzebę uchylenia zaskarżonej decyzji i ewentualnego orzeczenia co do istoty sprawy poprzez jej zmianę zgodnie z wnioskiem zawartym w odwołaniu. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta z 18 października 2022 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W ocenie skarżących, wpis w księdze wieczystej będący podstawą określenia kręgu stron w decyzji organu I a następnie II instancji był błędny, gdyż nie uwzględniał własności M.S. na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej wraz z A. S., który z niewiadomych względów nie został ujawniony jako współwłaściciel. Po zmarłym 8 października 2005 r. A.S. na postawie postanowienia Sądu Rejonowego w [....] Wydział Cywilny z [...] października 2005 r. sygn. akt [...] spadek nabyli żona M.S. i synowie W.S. i P.S., tj. skarżący. W konsekwencji tego postanowienia prawo własności działki od dnia jego uprawomocnienia się, tj. od 21 listopada 2005 r. do 18 maja 2023 r. przysługiwało: w udziale wynoszącym 4/6 części M.S., w udziale wynoszącym 1/6 części W.S. i w udziale wynoszącym 1/6 części P.S. Wniosek o ujawnienie tego faktu został złożony w sądzie wieczystoksięgowym wraz ze złożeniem odwołania, a zatem powinien być organowi II instancji znany w dniu wydawania decyzji. Ujawnienie wzmianki w tym zakresie w treści księgi wieczystej wyłącza rękojmię wiary ksiąg wieczystych, do której nawiązał organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Umowa najmu z [...] grudnia 2021 r. nr [...] zawarta między M.S. a Spółką obarczona była wadą bezskuteczności. Zawarcie ww. umowy najmu należało do czynności przekraczających zwykły zarząd nieruchomością będącą współwłasnością skarżących i M.S., co znajduje potwierdzenie w doktrynie. Z treści tej decyzji nie wynika wprost, na jakiej podstawie Spółka uznana została za stronę postępowania i wnioskodawcę, jednakże można założyć, że wynikało to z faktu powołania się na prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub interes prawny wynikający z faktu zawarcia ww. umowy najmu. Konieczność powołania się na to prawo wynika również z warunków formalnych wniosku o wyłączenie z produkcji rolnej. W toku postępowania potwierdzona została informacja, że ww. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane udzieliła Spółce M.S., która jednakże była wyłącznie współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości w udziale 4/6, zaś do skutecznego udzielenia tegoż prawa konieczne jest uzyskanie zgody wszystkich współwłaścicieli. W przedmiotowej sprawie do tego nie doszło, gdyż skarżący nie udzielili Spółce takowego prawa w zakresie wynikającym z przysługujących im w nieruchomości udziałów. Tym samym Spółka nie miała w niniejszej sprawie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., tak więc nie mogła występować w nim w charakterze strony, a tym bardziej jako wnioskodawca. Decyzja organu I instancji nie została doręczona skarżącym, a co za tym idzie zostali oni pozbawieni prawa udziału w postępowaniu przed Prezydentem. Potwierdzeniem lekceważącego podejścia organu II instancji do kwestii ustalenia kręgu stron w niniejszej sprawie jest fakt, że w momencie wydania decyzji z 21 czerwca 2023 r. nieruchomość od ponad miesiąca miała nowych właścicieli. Aktem notarialnym z [...] maja 2023 r. skarżący przenieśli prawo własności swoich udziałów w nieruchomości na spółkę H. Sp. z o.o. z/s w W. M.S. na mocy aktu notarialnego z [...] maja 2023 r. przeniosła swój udział w nieruchomości na spółkę H.Sp. z o.o. z/s w R. Jednocześnie warto zaznaczyć, że następca prawny skarżących wnioskiem z [...] maja 2023 r. również zgłosił swoje prawo do nabytych od skarżących części nieruchomości, co też widnieje w przytoczonym powyżej Dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, a co także zostało przez SKO zignorowane. Nie ulega więc wątpliwości, że SKO na żadnym etapie postępowania nie było zainteresowane jego kompleksowym zbadaniem, w tym ustaleniem właściwego kręgu stron postępowania którym należy doręczyć decyzję odwoławczą. Skarżący pomimo zbycia prawa własności do części nieruchomości na spółkę H. Sp. z o.o. wciąż posiadają interes prawny w niniejszej sprawie, a co za tym idzie legitymację skargową do wniesienia skargi na decyzję SKO z 21 czerwca 2023 r. Nie da się bowiem podważyć faktu, że organ II instancji skierował oraz nadał ww. decyzję do skarżącego pomimo zbycia przez niego podnoszonego w przedmiotowej skardze prawa własności w częściach ułamkowych do nieruchomości, a w związku z tym na jego miejsce z mocy prawa weszła Spółki H. Sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem WSA w Rzeszowie z 20 października 2023 r. II SA/Rz 1514/23 połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Rz 1513/23 sprawę ze skargi P.S. (zarejestrowaną pod tą sygnaturą) oraz sprawę ze skargi W.S. (zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Rz 1514/23). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja SKO w Rzeszowie z 21 czerwca 2023 r., umarzająca postępowanie odwoławcze (na skutek odwołań P.S. i W.S.) od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 18 października 2022 r. zezwalającej A. Sp. z o.o. na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów o pow. 0,0101 ha stanowiących część działki nr [...] w obr. [...] w związku z budową stacji telefonii komórkowej. Przyczyną umorzenia postępowania odwoławczego było stwierdzenie przez Kolegium – po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, że odwołującym nie przysługuje w postępowaniu przymiot strony. Wynikało to zdaniem organu z tego, że wg zalegających w aktach sprawy dokumentów (wypisu z rejestru gruntów, elektronicznej księgi wieczystej dostępnej na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości), jedynym właścicielem działki nr [...] o pow. 0,1761 ha jest M.S. (matka skarżących), z którą Spółka zawarła umowę najmu jej części (o pow. 0,0101 ha) z przeznaczeniem "na budowę infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym masztu wolnostojącego". Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach wyżej opisanych Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, co do zasady z przyczyn w niej podniesionych. W sprawie nie budzi wątpliwości, że wg materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji 18 października 2022 r. (wypis z rejestru gruntów wg stanu na dzień 18 października 2022 r., umowa najmu), działka nr [...] stanowiła wyłączną własność M.S. Prezydent M. R. nie miał zatem podstaw do uznania, że stronami postępowania o wyłączenie gruntów z produkcji rolnej oprócz wnioskującej Spółki (działającej przez pełnomocnika) oraz M.S. mogą być jeszcze inne podmioty, w szczególności skarżący. Powyższe ustalenia co do stanu własnościowego działki nr [...] zostały podważone przez skarżących we wniesionym od decyzji z 18 października 2022 r. odwołaniu, w którym wskazali na uzyskanie prawa jej własności przez ich matkę w drodze uwłaszczenia oraz wywiedli swoje prawa do niej ze spadkobrania po swoim ojcu A.S., który ich zdaniem był także na równi z matką jej współwłaścicielem, mimo nieujawnienia go ani w ewidencji gruntów, ani wpisania w takim charakterze w prowadzonej dla nieruchomości księdze wieczystej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie akceptuje pogląd skarżących, powołujących się na potwierdzenie powyższego na stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z 16 listopada 1987 r. III CZP 64/87 (OSNC 1989/4/62), wg którego "nieruchomość rolna nabyta na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 ze zm.) przez jedno z małżonków wchodzi w skład majątku wspólnego obojga małżonków, jeżeli w dacie wejścia w życie tej ustawy stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami podlegały ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej". Stosownie do art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Istota dwuinstancyjności oznacza, iż każda sprawa winna być rozpatrzona dwukrotnie, a organ drugiej instancji nie może się tylko ograniczyć do kontroli organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może więc ograniczyć do samej kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale obowiązany jest sam merytorycznie rozstrzygnąć sprawę (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2014 r. I FSK 316/13 - LEX nr 1517725). Niewystarczające dla wypełnienia tego obowiązku jest przytoczenie przez organ odwoławczy uzasadnienia decyzji organu I instancji, bez dokonania własnych w tym zakresie ocen czy analiz. Z tego obowiązku nie zwalnia organu odwoławczego przekonanie o braku konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów (wyrok NSA z 7 lutego 2017 r. II OSK 1266/15 - LEX nr 2271250). Powyższym wymogom Kolegium rozpatrując odwołanie skarżących nie sprostało, opierając się przy wydawaniu decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze wyłącznie na materiale dowodowym będącym w dyspozycji organu I instancji. Nie uwzględniło i nie odniosło się do opisanych wyżej argumentów odwołania, a także do dołączonych do niego na potwierdzenie argumentacji odwołania załączników w postaci wydanego przez Prezydenta Miasta [...] aktu własności ziemi z [...] grudnia 1976 r. nr [...] stwierdzającego nabycie przez M.S. z mocy prawa własności działki nr [...] o pow. 0,2998 ha położonej w obr. [...], odpisu skróconego aktu małżeństwa zawartego [...] września 1970 r. przez M.S. z A.S. oraz postanowienia SR w [....] z [...] października 2005 r. [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym 8 października 2005 r. A.S. przez M.S., W.S. i P.S. Niezależnie od powyższego Kolegium nie poczyniło na datę wydawania przez nie decyzji ustaleń co do aktualności stanu faktycznego sprawy przyjętego za podstawę orzekania przez organ I instancji, zwłaszcza że jak wynika z załączników skargi, już w dacie 9 listopada 2022 r. (a więc ponad 7 miesięcy przed wydaniem zaskarżonej decyzji) w rejestrze gruntów jako właściciele działki widnieli M.S., P.S. i W.S. (odpowiednio w udziałach 2/3, 1/6 i 1/6). Nie bez znaczenia pozostaje także sygnalizowane w skardze złożenie przez skarżących 18 maja 2023 r. (a więc ponad miesiąc przed wydaniem zaskarżonej decyzji) wniosków o ujawnienie ich jako współwłaścicieli działki nr [...] w księdze wieczystej nieruchomości, o czym świadczą stosowne wzmianki na dołączonym do skargi wydruku z elektronicznej bazy ksiąg wieczystych (ubocznie należy zauważyć, że oprócz wzmianek dotyczących wpisu własności /współwłasności z 18 maja 2023 r., z wydruku tego wynika również taka wzmianka z 4 listopada 2022 r., zbieżna czasowo z w/w wypisem z rejestru gruntów z 9 listopada 2022 r.). W kontekście przytoczonej uchwały SN z 16 listopada 1987 r. III CZP 64/87 opisane wyżej okoliczności świadczą o zaniechaniu poczynienia przez SKO ustaleń stanu faktycznego sprawy właściwego i aktualnego dla chwili wydawania przez ten organ decyzji, co mogło rzutować na sytuację prawną skarżących i uzasadniać uznanie posiadania przez nich w sprawie interesu prawnego, a tym samym przysługiwania przymiotu strony w postępowaniu o wyłącznie części działki nr [...] z produkcji rolnej. Naruszenie przez SKO zasad postępowania odwoławczego wynikające z uchybienia art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. czyni co najmniej przedwczesną wydaną przez nie względem skarżących decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego i uzasadnia jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają dla Kolegium wprost z poczynionych wyżej wywodów, na marginesie których Sąd dodatkowo zwraca uwagę: - na konieczność ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, że działka nr [..] odpowiada (powstała) z działki nr [...] objętej aktem własności ziemi z [...] grudnia 1976 r., - na podniesioną w skardze okoliczność zbycia [..] maja 2023 r. (a więc także przed wydaniem zaskarżonej decyzji) przez skarżących i ich matkę przysługujących im udziałów w prawie własności działki nr [...] (odpowiednio na rzecz H. Sp. z o.o. z/s w W. i H1 Sp. z o.o. z/s w R.), co wg informacji przekazanych przez pełnomocnika skarżących w toku rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku w rozpoznawanej sprawie ujawnione zostało w ewidencji gruntów 29 maja 2023 r. O należnych skarżącym solidarnie kosztach postępowania sądowego w kwocie 914 zł (obejmujących opłacone wpisy sądowe od skarg 2 x 200 zł, opłaty skarbowe od udzielonych pełnomocnictw 2 x 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego 480 zł pełnomocnika skarżących z wyboru) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).