II SA/Rz 1517/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier za automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 3 listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga S.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier za automatach poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że jej wykonanie może spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków godzących w płynność finansową skarżącego oraz może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu. Argumentując zasadność wniosku skarżący wskazał, że dane zobrazowane w deklaracji podatkowej PIT - 36 oraz PIT/B nie dają skarżącemu możliwości uiszczenia wymaganej kwoty bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w jego stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Taka konkluzja wynika z faktu, że roczny dochód, jaki osiągnął wraz z małżonką w 2014 r. wyniósł 12 936,68 zł, co przekłada się na jego średni miesięczny dochód wynoszący 1.100, 00 zł. Dochód w podanej wysokości pozwala na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb, jednoznacznie obrazując niekorzystną sytuację finansową strony. Nie pozwala to na odkładanie wolnych środków finansowych na wypadek niespodziewanych sytuacji i wydatków, do których należy konieczność uiszczenia nałożonej w niniejszym postępowaniu kary. Jednostkowa kara pociągnie konsekwencje dla dalszej działalności firmy. Łączna kwota kar, które zostały na skarżącego nałożone w toczących się postępowaniach wynosi 168. 00, 00 zł i przekracza niemal roczny zysk strony oraz daje obraz wielkości szkody jaka grozi skarżącemu. Zapłacenie kary pieniężnej nałożonej w niniejszym postępowaniu znacznie wykracza poza możliwości finansowe skarżącego, a w takiej sytuacji udzielenie mu ochrony tymczasowej jest w zasadzie niezbędne z uwagi na konieczność zapewnienia skarżącemu egzystencji na przynajmniej minimalnym poziomie, wobec faktu, że wykonanie decyzji pochłonie niemal całość osiągniętych przez skarżącego i jego żonę rocznych dochodów. Ponadto wobec jego osoby prowadzone jest 14 innych postępowań w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za urządzanie gier za automatach poza kasynem gry. W piśmie z dnia 16 listopada 2015 r. wnioskodawca ponowił wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej. Dodatkowo "dla uprawdopodobnienia argumentacji i twierdzeń" zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nadesłał dodatkowe informacje, w tym oświadczenie, że nie posiada żadnego majątku ruchomego czy też nieruchomości, jest właścicielem samochodu marki Renault Clio (rok produkcji 2000), nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada zatrudnienia, jest na utrzymaniu rodziców. Posiada natomiast zadłużenie w ZUS z tytułu niezapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy na kwotę ok 10. 000 zł oraz zadłużenie wobec A. S.A. na kwotę 917,67 zł.). Nie posiada żadnych środków na jedynym rachunku bankowym. Ta sytuacja zmusza go do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec argumentacji podniesionej jako uzasadnienie wniosku sprowadzającej się do wskazania na potencjalne zagrożenie dla sytuacji ekonomicznej skarżącego, dla oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o kondycji finansowej skarżącego. Takich danych skarżący jednak nie przedłożył. Nie można tym samym zweryfikować, czy rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, czy wykonanie decyzji skutkowałoby wyrządzeniem mu znacznej szkody lub prowadziło do trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżący nie dołączył do skargi powołanych w jej treści kopii zeznań PIT, zatem brak jest możliwości oceny czy wskazana przez niego kwota dochodu osiągniętego w 2014 r. odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy. Niemniej jednak należy mieć także na względzie, że sama wysokość dochodu osiągniętego w 2014 r. nie odzwierciedla rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego, zwłaszcza w kontekście ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej tym bardziej, że koszty uzyskania przychodu, warunkujące wysokość osiągniętego dochodu mogą nie odzwierciedlać faktycznie poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków, a tym samym kwot, jakie oprócz dochodu pozostają do dyspozycji przedsiębiorcy po odliczeniu tych kosztów. Na podstawie przedstawionych oświadczeń nie sposób ustalić, jakie skarżący posiada aktywa i czy wcześniej osiągany dochód lokował i w jaki sposób. Z kolei informacje o na temat zadłużenia w ZUS (3. 109, 24 zł plus odsetki) i banku (917, 67 zł) potwierdzają tylko fakt istnienia tego długo, przy czym wobec nieprzedłożenia wyciągu z rachunku bankowego brak jest przesłanek do uznania za prawdziwe oświadczenia o braku środków na rachunku bankowym pozwalających na ich zapłatę. Dane zaś z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dostępne na stronie internetowej https://prod.ceidg.gov.pl/CEIDG/CEIDG.Public.UI/Search.aspx. nie potwierdzają jakoby skarżący zaprzestał prowadzenie działalności gospodarczej, a jedynie zawiesił jej prowadzenie w dniu 9 września 2015 r. Należy mieć na względzie, że brak środków na pokrycie kary nie świadczy jeszcze o wykazaniu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że w przypadku jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej tego typu świadczenie będzie podlegać zwrotowi. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżący, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.