II SA/Rz 1518/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku SS o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi SS na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] września 2015 r. nr [.] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w sentencji decyzję SS zawarł, skierowany tak do organu jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niemożliwych do odwrócenia skutków, w tym możliwe pozbawienie go i rodziny środków egzystencjalnych. Podał, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł przekracza jego możliwości finansowe, co obrazować mają kopie deklaracji podatkowej PIT-36 i PIT/B. W 2014 r. osiągnął tylko 12 936,68 zł dochodu, który pozwala na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych jego i rodziny. Ponadto prowadzone są przeciwko niemu także inne podobne postępowania, łącznie 14, co w świetle tożsamego stanu faktycznego pozwala w jego ocenie na przyjęcie, że łącznie może mu zostać wymierzonych 168 000 zł kary. Postanowieniem z dnia [.] października 2015 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwaną: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącego nałożono karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej, oceniając argumentację skarżącego i dostępny materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek stypizowanych w art. 61 § 3 Ppsa, tj. dodatkowych – poza samym faktem uregulowania należności określonej decyzją jako zwykłego skutku jej wykonania, negatywnych konsekwencji wykonania decyzji. Nie dołączył do skargi nawet powołanych w jej treści kopii deklaracji/zeznań PIT. Nie jest znana aktualna i rzeczywista kondycja finansowa jego oraz rodziny. Z akt wynika natomiast, że prowadzi działalność gospodarczą, a z samego tylko faktu wynajmu powierzchni pod automaty osiągał tytułem czynszu 10 000 zł miesięcznie powiększone o należy podatek VAT. Nie jest natomiast wiadome, jakie dochody generowała pozostała działalność prowadzona w Barze Centrum w [.] w zakresie usług gastronomicznych, jak wynika z wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Nie można też ustalić, jakie posiada aktywa finansowe oraz majątek ruchomy i nieruchomy. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że wykonanie ostatecznej decyzji przed poddaniem jej kontroli sądowoadministracyjnej może spowodować po jego stronie zdarzenia określone w art. 61 § 3 Ppsa. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.