II SA/Rz 1519/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 1519/15 Uzasadnienie Przedmiotem skargi S. S. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] (dalej DIC) z [...] września 2015 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z [...] czerwca 2015 r. nr [...], o nałożeniu na S. S. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Reprezentujący S. S. adwokat zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie skutkować będzie realnym zagrożeniem dla jego dalszego bytu gospodarczego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Wskazał, że uiszczenie wymaganej zaskarżoną decyzją - kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł przekracza jego możliwości finansowe, gdyż roczny dochód, jaki osiągnął w 2014 r. wyniósł 12 936,68 zł. W związku z tym średni miesięczny dochód kształtuje się na poziomie niespełna 1100 zł i pozwala jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zapłacenie nałożonej kary pochłonie zatem prawie całość osiągniętych przez skarżącego i jego żonę rocznych dochodów. Nadto wobec S. S. prowadzonych jest 14 postępowań w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Ponieważ są to postępowania o takim samym stanie faktycznym co przedmiotowa sprawa, to należy przyjąć, że zostaną one zakończone wydaniem decyzji o nałożeniu na stronę kolejnych kar pieniężnych, również w wysokości 12 000 zł. Na poparcie swojej argumentacji skarżący przedłożył oświadczenie o swojej sytuacji majątkowo-finansowej, decyzję ZUS z 10 listopada 2015 r. stwierdzającą zadłużenie z tytułu niezapłaconych składek za zabezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy, a także wezwanie do zapłaty A. S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżący upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela pogląd strony, że ocena tej przesłanki nie może się ograniczyć do jej sytuacji materialnej jedynie w kontekście wykonania zaskarżonej decyzji bez jednoczesnego uwzględnienia pozostałych, toczących się przeciwko niemu postępowań, dotyczących nałożenia innych kar pieniężnych. Biorąc pod uwagę wskazany roczny przychód S. S. na poziomie 12 936,68 zł oraz fakt, że główne źródło jego dochodu opiera się na działalności prowadzonej w oparciu o zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, należało przyjąć, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z innymi karami), będzie wzrost strat ekonomicznych prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej, a w konsekwencji, jak podał skarżący, nawet konieczność zupełnego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej (por. postanowienie WSA w Warszawie z 11 września 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2990/15, analogiczne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 26 listopada 2015 r. sygn. akt II GZ 737/15). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.