II SA/Rz 1529/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w upadłości układowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych oraz prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów -skargę oddala- II SA/Rz 1529/16 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. w upadłości układowej w [...] (dalej: Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] dotycząca cofnięcia pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji i pozostałych akt administracyjnych sprawy, Starosta Powiatu [...] po rozpoznaniu wniosku B Sp. z o.o. w [...] (dalej: Spółka), decyzją z dnia [...] października 2014 r. ([...]) uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] października 2009 r. wraz ze zmianami z dnia [...] marca, [...] października i [..] grudnia 2012 r. oraz [...] stycznia 2013 r. dotyczącą pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, zbierania i transportu odpadów i jednocześnie udzielił Spółce pozwolenia w zakresie wytwarzania odpadów niebezpiecznych i inne niż niebezpieczne, określając m.in. rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj i parametry instalacji oraz charakterystykę prowadzonych procesów technologicznych, miejsce i sposób tymczasowego gromadzenia wytworzonych odpadów w instalacji, a także miejsce i sposób magazynowania oraz rodzaj magazynowanych odpadów poddawanych odzyskowi; w uzasadnieniu decyzji stwierdzono spełnienie wymogów art. 184 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 42 ust. 2 ustawy o odpadach. W związku z uzyskaną od Wójta Gminy [...] informacją o gromadzeniu odpadów w miejscach do tego nieprzeznaczonych (tj. na działce nr 671/10) oraz niezgodnie z w/w pozwoleniem Starosty obejmującym tylko działkę nr 671/8, w dniach 21-25 stycznia 2016 r. została przeprowadzona przez pracowników Starostwa Powiatowego w [...] kontrola przestrzegania warunków pozwolenia z dnia [...] października 2014 r. W jej wyniku ustalono niewłaściwie gromadzenie od strony południowej hali na drodze dojazdowej, niewybetonowanej i nieskanalizowanej odpadów przeznaczonych do przetworzenia na linii produkcji paliwa alternatywnego w szacunkowej ilości 160 Mg, które były niezabezpieczone przed zwiewaniem za pomocą siatek lub plandek. Pismem z dnia 26 stycznia 2016 r. Starosta [...] wezwał A Sp. z o.o. w upadłości układowej do zaniechania w terminie 7 dni od otrzymania wezwania naruszeń warunków pozwolenia poprzez usunięcie odpadów z miejsca nie przeznaczonego do ich gromadzenia oraz właściwego zabezpieczenia gromadzonych odpadów (wezwanie to doręczono Spółce 11 lutego 2016 r.). W wyniku dokonanych 19 lutego 2016 r. oględzin stwierdzono, że odpady nie zostały usunięte (ich ilość nie zmniejszyła się) oraz nadal pozostają niezabezpieczone. Po wszczęciu 19 lutego 2016 r. postępowania z urzędu, Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] - działając na podstawie art. 195 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm., dalej: u.P.o.ś.), art. 47 ust. 1-3 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.) - cofnął bez odszkodowania pozwolenie na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] dla B Sp. z o.o. w [...] Odwołanie od powyżej decyzji złożyła A Sp. z o.o. w upadłości układowej w M. wnioskując o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Zarzuciła naruszenie art. 195 u.P.o.ś. wskazując, że podstawą wydania decyzji w tym trybie jest łączne spełnienie 3 przesłanek: naruszenie warunków zezwolenia, wezwanie do usunięcia naruszeń w określonym terminie oraz stwierdzenie, że naruszeń nie zaniechano; żaden z tych warunków nie został spełniony. W ocenie Spółki decyzja narusza także art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, zgodnie z którym organ wzywając do zaniechania naruszeń wyznacza termin usunięcia nieprawidłowości, ale termin ten powinien być realny. Wyznaczony zaś termin 7 dni w zimie był niewykonalny, o czym osoby prowadzące pierwotną kontrolę były zaznajamiane. Doszło również do naruszenia ust. 2 tego artykułu, gdyż polepszone warunki pogodowe skutkowały spełnieniem żądania w zakresie uporządkowania pryzm odpadów co najmniej od połowy lutego 2016 r. Zarzucono także brak odniesienia się przez organ I instancji do wniosków strony zgłoszonych w toku postępowania i wydanie decyzji wbrew stanowi faktycznemu. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. SKO - stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - utrzymało w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu wskazało, że po przeprowadzeniu kontroli i stwierdzeniu naruszenia warunków pozwolenia z dnia 20 października 2014 r., a następnie wezwaniu Spółki do zaniechania naruszeń i wyznaczeniu stosownego terminu do ich usunięcia, Starosta 19 lutego 2016 r. przeprowadził kontrolę sprawdzającą. Ze sporządzonego na tę okoliczność protokołu wynika, że naruszenia nie zostały usunięte, to zaś stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia. SKO zwróciło także uwagę, że pismem z dnia 5 kwietnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (PWIOŚ) poinformował Starostę, że w toku przeprowadzonej w Spółce w dniach 17 lutego - 1 kwietnia 2016 r. kontroli stwierdzono naruszenie warunków pozwolenia z dnia 20 października 2014 r., w tym w zakresie będącym przedmiotem wskazanego wyżej wezwania do usunięcia naruszenia, tj. pkt III.4 decyzji. Kolegium wyjaśniło, że w okolicznościach sprawy bezsporne jest, że Spółka co najmniej w styczniu 2016 r. działała niezgodnie z zezwoleniem wydanym na podstawie ustawy o odpadach oraz że została wezwana do usunięcia tych naruszeń. Powyższe wynika z protokołu kontroli oraz stanowiska odwołującego się, który nie neguje występowania tych nieprawidłowości. SKO zaznaczyło, że zarówno protokół z oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji jak i późniejsza informacja PWIOŚ stanowią dowody, że naruszenia będące podstawą wezwania nie zostały usunięte. Kontrola przeprowadzona przez organ ochrony środowiska miała miejsce w dniach 17 lutego - 1 kwietnia 2016 r., a zatem w okresie, w którym wg odwołującego naruszenia zostały już usunięte. Nadto Spółka w okresie od wszczęcia postępowania do czasu wydania decyzji nie przedłożyła żadnych dowodów w sprawie ewentualnego usunięcia nieprawidłowości. W aktach sprawy brak też pisma, w którym Spółka rzekomo zwracała się do Starosty Mieleckiego o ponowne przeprowadzenie kontroli. Fakt udokumentowania, że wystąpiły naruszenie mogące być podstawą cofnięcia pozwolenia, upoważniał zatem organ I instancji do wydania kwestionowanej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO złożyła A Sp. z o.o. w upadłości układowej, reprezentowana przez pełnomocnika (adwokata), wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, jak również uchylenie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania poprzez: 1. brak odniesienia w uzasadnieniu decyzji do zarzutów zgłoszonych organowi w odwołaniu, tj. naruszenie art. 7, art. 10 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 78, art. 80 i art. 81 K.p.a. z uwagi na brak przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego celem ustalenia okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, 2. rozbieżności i sprzeczności w treściach sentencji decyzji organu I i II instancji, które prowadzą do dezorganizacji systemu prawnego i multiplikacji sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć organów administracyjnych, co narusza art. 7 i art. 8 K.p.a., 3. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy była ona obarczona istotnymi wadami i powinna zostać uchylona oraz przekazana do ponownego rozpatrzenia temu organowi, 4. naruszenie art. 79 ust. 6 pkt 4, art. 79a ust. 8 oraz art. 81 ust. 2 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ponieważ zakres kontroli wskazany w zawiadomieniu Starosty o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 19 lutego 2016 r. nie był tożsamy z zakresem rzeczywiście przeprowadzonej kontroli w styczniu 2016 r., 5. art. 195 ust. 1 pkt 1 u.P.o.ś., ponieważ organ I instancji nie wykazał spełnienia trzech przesłanek umożliwiających zastosowanie w tej sprawie tego przepisu prawa materialnego - w przedmiotowej sprawie nie został spełniony żaden z tych warunków, 6. art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, 7. art. 136 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez Kolegium z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego z miejsca oględzin czy też zaniechanie zlecenia organowi I instancji przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca składowania odpadów, pomimo zgłaszania przez skarżącego w odwołaniu naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 77 w zw. z art. 7 K.p.a. z uwagi na zaniechania w przeprowadzeniu dowodów, skutkiem czego decyzje organu I i II instancji zostały wydane wbrew stanowi faktycznemu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy we wskazanym zakresie kontroli zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji Sąd uznał, że nie naruszają one prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, ustalony w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny jawi się jako zupełny i mogący stanowić podstawę wyrokowania. Niekwestionowane w sprawie pozostaje, że Spółka na mocy decyzji Starosty Mieleckiego z dnia 20 października 2014 r. wydanej na podstawie art. 183 ust. 1, art. 188 i art. 378 ust. 1 u.P.o.ś. oraz art. 41 ust. 2 i 3 pkt 2 i art. 43 ust. 2 ustawy o odpadach uprawniona była do prowadzenia działalności odpowiednio w zakresie wytwarzania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne oraz do przetwarzania odpadów, co polegało na przerobie w procesie recyklingu pozyskiwanych w formie odpadów tworzyw sztucznych do postaci płatków i regranulatów oraz produkcji z odpadów poprodukcyjnych oraz innych niż niebezpieczne odpadów przemysłowych i komunalnych o minimalnej wartości opałowej paliwa alternatywnego. W sprawie nie jest również wątpliwe, że w decyzji tej (s. 33-34) jako miejsce przetwarzania odpadów wskazano instalacje położone w miejscowości M. 317 na działce nr 671/8, zaś jako miejsce i sposób ich magazynowania plac zakładowy skanalizowany lub częściowo budynki produkcyjne i magazynowe w miejscu lokalizacji Firmy (M. 317), przy czym plac musiał posiadać utwardzone podłoże (wylewka betonowa) i być odpowiednio wyprofilowany i skanalizowany, teren Firmy ogrodzony a budynki trwale zamykane, odpady magazynowane w miejscach wydzielonych oraz oznakowanych nazwą i kodem odpadu, z dopuszczalnym składowaniem odpadów w postaci pryzmy na utwardzonym i skanalizowanym placu zakładowym po ich zabezpieczeniu przed zwiewaniem za pomocą siatek. Wydaną w rozpoznawanej sprawie w pierwszej instancji administracyjnej decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Starosta Powiatu [...] orzekł o cofnięciu Spółce bez odszkodowania pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów z dnia [...] października 2014 r. Materialnoprawną podstawą decyzji z dnia [...] maja 2016 r. były odnoszące się do zakresu prowadzonej przez Spółkę działalności art. 195 ust. 1 u.P.o.ś. oraz art. 47 ust. 1 – 3 i 5 ustawy o odpadach. Zgodnie z art. 195 ust. 1 pkt 1 u.P.o.ś., pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania m.in. w sytuacji, jeżeli eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych przepisów ustawy lub ustawy o odpadach, przy czym w myśl ust. 2 tego artykułu, w takim przypadku, przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia organ wzywa prowadzącego instalację do usunięcia naruszeń w oznaczonym terminie. Wg zaś art. 47 wskazywanej w powyższym przepisie ustawy o odpadach (wg brzmienia obowiązującego w dacie wydawania decyzji przez organ I i II instancji), jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości (ust. 1). Stosownie do ust. 2, w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania. Powoduje to zakończenie działalności objętej tym zezwoleniem (ust. 3), przy czym posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest obowiązany do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej tym zezwoleniem, na własny koszt (ust. 5). Z powyższych regulacji wynikają dwie niezależne możliwości cofnięcia pozwolenia (zezwolenia) dotyczącego wytwarzania (przetwarzania) odpadów, których cechą wspólną jest naruszenie przewidzianych w nich warunków prowadzenia działalności. Jak ustalono w wyniku przeprowadzonej przez Starostę w dniach 21-25 stycznia 2016 r. kontroli, niezabezpieczona przed rozwiewaniem część odpadów przeznaczonych do produkcji paliwa alternatywnego była magazynowana poza terenem działki nr 671/8 w formie pryzmy na niewybetonowanym i nieskanalizowanym podłożu stanowiącym drogę dojazdową od południowej strony hali produkcyjnej. Ponieważ naruszało to opisane wyżej warunki dotyczące miejsca i sposobu składowania odpadów, Starosta – stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach i art. 195 ust. 2 u.P.o.ś. – pismem z dnia 26 stycznia 2016 r. wezwał Spółkę do ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] maja 2016 r. cofnął udzielone Spółce pozwolenie na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, która to decyzja została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją SKO. W ocenie Sądu, stanowisko organów jako prawidłowe zasługuje na aprobatę. W kontekście powyższego brak jest podstaw do zakwestionowania rodzaju ciążących na Spółce obowiązków związanych z miejscem i sposobem magazynowania dowożonych odpadów, przez które zgodnie z decyzją z dnia [...] października 2014 r. (s. 34) należy rozumieć wszystkie rodzaje odpadów przewidzianych do odzysku na wszystkich liniach technologicznych oraz odpady wytworzone w wyniku eksploatacji tych linii. Nie budzi także wątpliwości, że Spółka w opisanym zakresie nie dotrzymała warunków prowadzenia działalności, która to okoliczność sama w sobie nie była przez nią kwestionowana w toku przeprowadzonej w dniach 21-25 stycznia 2016 r. kontroli; w stosownej rubryce protokołu podpisanego przez Prezesa Zarządu Spółki w ostatnim dniu kontroli brak jest zgłoszenia zastrzeżeń. Takie nie zostały również podniesione po doręczeniu Spółce 11 lutego 2016 r. wezwania (odebranego przez Prezesa Zarządu) do usunięcia w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania odpadów z miejsca nie ustalonego warunkami decyzji z dnia [...] października 2014 r. oraz zabezpieczenia gromadzonych odpadów w sposób w niej przewidziany. Nie zgłoszono ich również podczas sprawdzających wykonanie wezwania oględzin dokonanych 19 lutego 2016 r. w obecności dyrektora handlowego – członka zarządu Spółki, w toku których stwierdzono, że ilość odpadów znajdująca się w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania nie zmniejszyła się. Pośrednio fakt naruszenia przez Spółkę warunków prowadzenia działalności został przyznany w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w którym zakwestionowano m.in. zbyt krótki termin wyznaczony "na usunięcie niektórych pryzm zwianych przez wiatr na tzw. teren nieutwardzony". Zwrócenia uwagi wymaga dodatkowo, że jeszcze przed wydaniem decyzji cofającej pozwolenie, naruszający jego warunki fakt dalszego magazynowania odpadów na terenach do tego nieprzeznaczonych znalazł odzwierciedlenie w skierowanym do Starosty piśmie WIOŚ z dnia [...] kwietnia 2016 r., informującym o przeprowadzonej przez ten organ w okresie 17 luty – 1 kwiecień 2016 r. odrębnej kontroli Spółki (jako całkowicie sprzeczny i nie znajdujący żadnego potwierdzenia jawi się w związku z tym argument zawarty w uzasadnieniu skargi – s. 8-9, że Starosta w wydanej decyzji pominął fakt prowadzenia u skarżącego postępowania kontrolnego przez WIOŚ i protokołu z rozprawy administracyjnej z dnia 21 kwietnia 2016 r., w którym stwierdzono, że w dniach 22-23 lutego 2016 r. Spółka składowała odpady na terenie utwardzonym, skanalizowanym i zabezpieczonym plandekami). Ponadto, jak wskazano w piśmie Starosty skierowanym do pełnomocnika Spółki 16 maja 2016 r., niezależnie od samego zabezpieczenia pryzm przed zwiewaniem, możliwości technologiczne i wydajność instalacji pozwalały na usunięcie naruszeń w ustanowionym w wezwaniu terminie 7 dni. W tych okolicznościach wydanie przez Starostę 20 maja 2016 r. decyzji cofającej Spółce pozwolenie wraz z zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania i przetwarzania odpadów należy ocenić jako zgodne z przepisami stanowiącymi podstawę prawną jej wydania oraz adekwatne do zaistniałej sytuacji. Co istotne, mimo zaistnienia podstaw do wydania decyzji bezpośrednio po upływie wyznaczonego na usunięcie nieprawidłowości 7-dniowego terminu, doszło do tego dopiero po upływie kilkukrotnie dłuższego okresu czasu, który był w pełni wystarczający chociażby tylko do przemieszczenia odpadów we właściwe miejsce i ich zabezpieczenia. Czas ten faktycznie uwzględniał wskazany w protokole oględzin z dnia 17 lutego 2016 r. przez reprezentującego Spółkę dyrektora handlowego – członka zarządu Spółki, a więc osobę uprawnioną do prowadzenia jej spraw i obeznaną w jej aktualnej sytuacji 8-tygodniowy okres przewidywany na usunięcie, przetworzenie i wywiezienie odpadów. Do dnia wydania decyzji przez Starostę Spółka nie tylko nie poinformowała o usunięciu nieprawidłowości, ale nawet o przystąpieniu do jakichkolwiek czynności w tym zakresie, w tym chociażby o wymaganym zabezpieczeniu odpadów. Nie występowała także o wydłużenie tego terminu oraz nie informowała o trudnościach, które nie pozwalały usunąć naruszenia. Zaistnienie przesłanek do cofnięcia pozwolenia zostało także prawidłowo ocenione przez organ II instancji, który utrzymując w mocy decyzję Starosty dokonał ponownej wnikliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem podniesionych w odwołaniu zarzutów. W kontekście powyższego Sąd podziela stanowisko o braku podstaw do uwzględnienia zarzutu, że z uwagi na panujące warunki zimowe, wyznaczony 7-dniowy termin był niewykonalny, o czym zaznajomione zostały osoby prowadzące pierwotną kontrolę (w protokole kontroli brak jest takich zastrzeżeń). W ewidentnej sprzeczności z tym oraz z zebranym w sprawie materiałem dowodowym pozostaje kolejne twierdzenie, że "polepszone warunki pogodowe umożliwiły wykonanie polecenia organu" i "co najmniej od połowy lutego 2016 W.R. spełniła żądania organu w zakresie uporządkowania pryzm odpadów" opisane w protokole kontroli z dnia 21 stycznia 2016 r., co tym samym miałoby również wskazywać, że w dniu wydania decyzji były one wykonane. Jak trafnie zauważyło Kolegium, w aktach sprawy, mimo odmiennej argumentacji odwołania, brak jest też wniosku o powtórne przeprowadzenie kontroli (takiego w szczególności nie zawiera jedyne pismo z dnia 11 kwietnia 2016 r. wystosowane do Starosty między czynnościami kontrolnymi a wydaniem decyzji przez ustanowionego przez Spółkę pełnomocnika – adwokata). Za taki wniosek co do przeprowadzenia kontroli sprawdzającej wykonanie nałożonych obowiązków nie może być uznany zawarty w tym piśmie w pkt 6 c) wniosek o wszczęcie postępowania kontrolnego na podstawie art. 379 u.P.o.ś. w zw. z art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach celem ustalenia, czy odpady przeznaczone do dalszego przetworzenia gromadzone są w miejscach do tego przeznaczonych i czy są prawidłowo zabezpieczane; stosowne postępowanie w tym zakresie zostało już bowiem wszczęte 19 lutego 2016 r., a okoliczności związane z niewykonaniem przez Spółkę nałożonych na nią obowiązków zostały w opisany wyżej sposób dostatecznie potwierdzone zarówno przed, jak i po tej dacie. Mając na uwadze treść art. 195 ust. 1 pkt 1 u.P.o.ś. oraz art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach bez znaczenia pozostaje przy tym, czy gromadzenie odpadów w miejscu i sposób niezgodny z pozwoleniem /zezwoleniem stwarza dodatkowo zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub stanowi zagrożenie życia lub zdrowia ludzi; wystarczający jest sam fakt prowadzenia działalności z naruszeniem przewidzianych w nich warunków. Wobec opisanych okoliczności wskazujących na brak wykonania przez Spółkę nałożonych obowiązków, brak jest także dodatkowych podstaw do uznania, że z inicjatywą przeprowadzenia takiej dodatkowej kontroli powinny wystąpić same organy. Za nieuprawnione w związku z tym Sąd uznaje zarzuty skargi sformułowane w jej pkt 1 i 7, a dotyczące naruszenia przepisów postępowania poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do argumentacji zawartej w odwołaniu oraz nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia istniejących w dniu wydania decyzji okoliczności faktycznych. Sąd nie dopatrzył się także rozbieżności i sprzeczności w treści sentencji decyzji organu I i II instancji, które uzasadniałyby konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Starosta decyzją z dnia [...] maja 2016 r. orzekł o cofnięciu bez odszkodowania pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów z dnia [...] października 2014 r. wydanego dla B Sp. z o.o. w [...] W sentencji utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium błędnie wskazano wprawdzie, że nastąpiło to po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika Spółki dotyczącego m.in. cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów, to jednak wobec jednoczesnego właściwego określenia przedmiotu decyzji w pozostałym zakresie (tj. cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia na wytwarzanie odpadów), a przede wszystkim prawidłowego oznaczenia organu orzekającego w I instancji oraz daty i numeru wydanej przez niego decyzji, nie budzi żadnych wątpliwości, w jakiej sprawie wydana została decyzja SKO, w której uzasadnieniu organ ten poddał analizie i szczegółowo odniósł się do przesłanek jej wydania. Ubocznie należy zwrócić uwagę, że do zaistnienia omyłki mogła przyczynić się treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Starosty z dnia [...] października 2014 r., którą organ ten niezależnie od udzielenia Spółce stosownego pozwolenia, uchylił na jej wniosek w całości decyzję znak: [...] z dnia [...] października 2009 r. wraz ze zmianami z dnia [...] marca, [...] października i [...] grudnia 2012 r. oraz [...] stycznia 2013 r., dotyczącą pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, zbierania i transportu odpadów. Jak już jednak wskazano, pozostaje to bez wpływu na merytoryczną poprawność zaskarżonej decyzji i skutków związanych z utrzymaniem w mocy decyzji Starosty z dnia [...] maja 2016 r., a tym samym nie potwierdza zasadności zarzutu podniesionego pkt 2 skargi. Jako nie zasługujący na akceptację jawi się także podniesiony w pkt 4 skargi zarzut naruszenia art. 79 ust. 6 pkt 4, art. 79a ust. 8 i art. 81 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.), dotyczący braku tożsamości zakresu kontroli wskazanego w zawiadomieniu Starosty o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] lutego 2016 r. z zakresem rzeczywiście przeprowadzonej w styczniu 2016 r. kontroli. W tej kwestii należy przede wszystkim zauważyć, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia z dnia [...] października 2014 r. na wytwarzanie odpadów z jednoczesnym uwzględnieniem zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów (z którym w pełni koresponduje wydana następnie [...] maja 2016 r. decyzja) w żaden sposób nie odwoływało się do zakresu przeprowadzonej w dniach 21-25 stycznia 2016 r. kontroli problemowej, jako dotyczącej - wg sporządzonego protokołu - przestrzegania warunków pozwolenia z dnia [...] października 2014 r. (wskazany w nim jednocześnie obok rodzaju kontroli jej cel odnosił się do przestrzegania przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie gospodarki odpadami). Z wzajemnego porównania wskazanych zapisów protokołu co do rodzaju i celu kontroli, poprzedzającego go zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2016 r. o zamiarze wszczęcia kontroli działalności gospodarczej (w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska i decyzji administracyjnej – pozwolenia na wytwarzanie odpadów oraz zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów), upoważnień osób dokonujących kontroli z dnia [...] stycznia 2016 r. (dot. przestrzegania przepisów i decyzji administracyjnych w zakresie ochrony środowiska) oraz w/w zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie wynikają jednak żadne podnoszone przez stronę skarżącą rozbieżności. Jednoznacznie potwierdzony w toku przeprowadzonego postępowania fakt naruszenia przez Spółkę warunków prowadzenia działalności w zakresie dopuszczalnych miejsc składowania odpadów i właściwego ich zabezpieczenia oraz brak ich usunięcia w wyznaczonym przez organ terminie w sposób nie budzący wątpliwości wypełniał przesłanki o jakich mowa w art. 195 ust. 1 pkt 1 u.P.o.ś. oraz art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach. O ile pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi w przypadku stwierdzenia naruszeń o fakultatywnej możliwości cofnięcia pozwolenia, druga z regulacji nie pozostawia już organowi żadnej swobody decyzyjnej w tym zakresie. Podkreślić jednak należy, że nawet gdyby przyjąć kwalifikację stwierdzonych naruszeń tylko wg art. 195 u.P.o.ś., w okolicznościach sprawy zostały one jednoznacznie wykazane i potwierdzone, co sumarycznie w pełni uzasadniało podjęcie decyzji o cofnięciu pozwolenia i zezwolenia na prowadzenie działalności obejmującej wytwarzanie i przetwarzanie odpadów. Trudno przy tym odmówić po stronie Spółki wiedzy co do konsekwencji nieprzestrzegania warunków pozwolenia (zezwolenia). Niezależnie bowiem od pouczenia zawartego w wezwaniu z dnia [...] stycznia 2016 r., iż zgodnie z art. 195 ust. 1 u.P.o.ś. oraz art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach, jeżeli posiadacz odpadów mimo wezwania nadal narusza przepisy lub działa niezgodnie z zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie w drodze decyzji bez odszkodowania, to już w pkt IV decyzji z dnia [...] października 2014 r. (s. 36) wskazano, że naruszenie przez wytwarzającego odpady niebezpieczne przepisów ustawy o odpadach lub nieprzestrzeganie warunków pozwolenia może spowodować jego cofnięcie bez odszkodowania. Tym samym nie jawią się jako zasadne zarzuty skargi wskazane w pkt 5 i 6, a poprzez uznanie prawidłowości decyzji organu I instancji również w pkt 3. W konsekwencji należało stwierdzić, że wbrew zarzutom sformułowanym w skardze, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z podanych wyżej względów skarga podlegała zatem oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.