II SA/Rz 1530/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 17 września 2024 r. nr SKO.415/322/2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – skargę oddala – Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") z 17 września 2024 r. nr SKO.415/322/2024, w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jako podstawę decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. – dalej: "K.p.a.") oraz art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm. – dalej: "u.p.z.p."), Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Burmistrz [...] (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") decyzją z 5 czerwca 2024 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku z 12 marca 2024 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pod nazwą: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o. - nr [...]wraz z wewnętrzną linią zasilającą (WZL) i kanalizacją kablową - na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] w gminie [...] na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor"). Organ wyjaśnił, że teren na którym lokalizowana jest przedmiotowa inwestycja jest położony w obszarze oznaczonym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] symbolem "OR" - tj. obszar rolny z dopuszczeniem zabudowy w siedliskach rolniczych, ponadto leży w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Lokalizacja inwestycji ma miejsce na części działki rolnej nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Bezpośrednie sąsiedztwo terenu wnioskowanej lokalizacji stacji bazowej stanowią użytki rolne, zielone i kompleksy zadrzewione, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa jednostki osadniczej [...], zlokalizowana jest w odległości ponad 200 m po stronie zachodniej i północnej. Dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Burmistrz podkreślił, że decyzja spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego i w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164/03 poz. 1589 ze zm.) oraz rozporządzeniu jw. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (poz. 1588). Inwestycja realizuje cele określone w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm. – dalej: "u.g.n."), bowiem przedsięwzięcie ma służyć zaspokajaniu potrzeb lokalnej społeczności w zakresie dostępności usług telekomunikacyjnych. Ponadto, teren inwestycji leży poza obszarami objętymi prawną ochroną na podstawie przepisów odrębnych, tj. w zakresie ochrony przyrody, krajobrazu, ochrony konserwatorskiej i archeologicznej, oraz poza obszarem osuwiskowym, zalewowym i górniczym, a także poza obszarem w stosunku, do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. "o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych" (Dz. U z 2021 r. poz. 428 ze zm.) ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Decyzja jest także zgodna z przepisami odrębnymi. Jej projekt został uzgodniony w trybie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. z Podkarpackim Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w [...], Starostą Powiatu [...], Dyrektorem Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad w [...] oraz z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza wniosła I. G. (dalej: "Skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika Z. G. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż obiekt infrastruktury technicznej ustawodawca zwolnił z obowiązku dotyczącego ochrony ładu przestrzennego i to w przypadku, w którym, precyzyjnie wymienił, że chodzi tylko o urządzenia infrastruktury technicznej; - art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nie wskazanie w osnowie oraz uzasadnieniu decyzji konkretnych, wszystkich jednostek prawa materialnego zastosowanych przez organ a które może w późniejszym czasie ocenić Trybunał Konstytucyjny w zakresie ich zgodności z przepisami; - art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie, z jakich powodów organ uznał, że czerpanie korzyści majątkowych z przesyłu treści pornograficznych (między innymi dzieciom i młodzieży) oraz uzależnienie od streamingu stanowi cel publiczny; - art. 64 ust. 3 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż literalne brzmienie przepisu wskazuje, że ustawodawca zwolnił również z analizy ładu przestrzennego obiekty infrastruktury technicznej, chociaż wymienił tylko urządzenia: - art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 6 u.p.z.p. poprzez nie sprawdzenie czy odwołanie spełniło wymogi formalne w rozumieniu ustawy; - art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie podano z jakimi konkretnymi odrębnymi przepisami prawa analizowano wpływ obiektu na środowisko, na zdrowie i życie ludzi; - art. 58 ust. 2 w zw. z art. 6 ust 2 pkt 1 oraz 2 u.p.z.p. poprzez nie dokonanie analizy w zakresie przewidzianym przez ustawę z uwagi na nie określenie czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ na konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach; - art. 54 pkt 2 lit a w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż organy nie muszą podporządkowywać się woli ustawodawcy i nie określają w decyzji warunków kształtowania a przede wszystkim ochrony ładu przestrzennego, ponieważ bez dokonania analizy tego zagadnienia wypełnienie wymogu określonego w ww. przepisy jest niemożliwe; - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c w powiązaniu z art. 54 pkt 2 lit b w zw. z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez nie podanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 ww. ustawy w zw. z art. 3 pkt 39 ustawy prawo ochrony środowiska; - art. 54 pkt 2 lit b w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez nie wykazanie, iż w oddziaływaniu obiektu nie znajdują się dobra kultury współczesnej; - § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinien odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowalne i ich usytuowanie poprzez nie wykazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia. Opisaną na wstępie decyzją z 17 września 2019 r. nr SKO.415/322/2024, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 oraz art. 50 ust. 1 u.p.z.p., inwestycja celu publicznego lokalizowana jest w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. oraz art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Zdaniem Kolegium postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki określone w art. 56 u.p.z.p, czyli niezgodność z przepisami odrębnymi, która nakazywałaby wydanie decyzji odmownej dla inwestora. Planowana inwestycja nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie ma podstaw do tego by twierdzić, że planowana inwestycja może wpływać negatywnie na zdrowie okolicznych mieszkańców i środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, na powyższe rozstrzygnięcie wniosła Skarżąca, zarzucając naruszenie: - art 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wskazanie w decyzji, na czym polega proces wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ze wskazaniem, jakie konkretne przepisy odrębne się analizuje; - art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów odwołania z jednoczesnym sporządzeniem bardzo lakonicznego uzasadnienia; - art 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 79 ust 1 Konstytucji RP. poprzez nie wskazanie w osnowie oraz uzasadnieniu decyzji konkretnych, wszystkich jednostek prawa materialnego zastosowanych przez organ, a które może w późniejszym czasie ocenić Trybunał Konstytucyjny w zakresie ich zgodności z przepisami; - art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie, jaki interes publiczny wystąpi w niniejszej sprawie w sytuacji, w której 27% przesyłu w sieci to treści pornograficzne (m. in. dzieciom, młodzieży) oraz mając na uwadze ogromne uzależnienie dzieci i młodzieży id streamingu – stanowi cel publiczny; - art. 7, 11, 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. poprzez nie podanie w osnowie oraz uzasadnieniu decyzji konkretnych przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie wraz z ich uzasadnieniem.; - art. 53 ust 3 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nie dokonanie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; - art. 54 pkt 2 lit a u.p.z.p. poprzez nie określenie w decyzji warunków ochrony oraz kształtowania ładu przestrzennego z uwagi, iż takiej analizy nie dokonano tym bardziej, że inwestycja stanowi dysonans przestrzenny; - art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w zw. z art 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez nie podanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art 2 pkt 3 u.p.z.p. w związku z art 3 pkt 39 ustawy prawo ochrony środowiska; - art. 52 ust 2 pkt 2 lit c) w zw. z art 54 ust 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten radioliniowych oraz sektorowych; - art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie); - art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art 54 pkt 2 lit a, b, d u.p.z.p., ponieważ z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona środowiska, ochrona interesu osób trzecich; - art. 54 pkt 2 lit b w zw. z art 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez nie wykazanie, iż w oddziaływaniem obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej; - § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez nie wskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia. Ponadto w/w przepis uwzględnia efekty nie termiczne; - art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w zw. z art 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż określił rzeczywisty wpływ ich wpływu na środowisko w rozumieniu ustawy oraz na obszar natura 2000. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, nadto o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z 30 stycznia 2025 r. [...] wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu podnosząc, że organizacja nie zgadza się na powstanie ww. stacji bazowej. Stowarzyszenie podkreśliło, że sprzeciwia się budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, argumentując, że inwestycja jest szkodliwa dla środowiska i zdrowia publicznego oraz zaburza ład przestrzenny. Podkreślono, że lokalizacja masztu w okolicy licznych domów jednorodzinnych jest bezzasadna, ponieważ zasięg telefoniczny w tym rejonie jest już wystarczający. Organizacja skrytykowała również sposób prowadzenia postępowania administracyjnego, wskazując na liczne naruszenia, takie jak błędne określenie obszaru oddziaływania inwestycji, pominięcie stron postępowania oraz brak rzetelnej analizy zgodności dokumentacji inwestora z przepisami prawa budowlanego i ochrony środowiska. Stowarzyszenie wskazało, że decyzja o pozwoleniu na budowę mogła zostać wydana bez dostatecznej weryfikacji dokumentacji inwestora, która – jak często się zdarza w Polsce – nie spełnia w pełni wymogów prawnych. Potwierdzeniem słuszności tego stanowiska jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Krakowie z sygnaturą II SA/Kr 676/24, który uchylił decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji, co zdaniem Stowarzyszenia świadczy o jej wadliwości. Organizacja podkreśla również, że w decyzji o pozwoleniu na budowę nie ustalono zgodności inwestycji z przepisami dotyczącymi emisji promieniowania elektromagnetycznego, co oznacza, że organy administracyjne nie zweryfikowały potencjalnych zagrożeń dla zdrowia ludzi. Na poparcie swoich argumentów Stowarzyszenie przywołuje wyrok WSA w Krakowie z 9 maja 2019 r. (II SA/Kr 317/19), w którym Sąd podkreślił, że stacje bazowe telefonii komórkowej są budowlami szczególnego rodzaju, które mogą negatywnie wpływać na środowisko i zdrowie ludzi, zwłaszcza gdy są zlokalizowane na budynkach wielorodzinnych lub w ich bliskim sąsiedztwie. Zwrócono uwagę, że zagrożenie dla zdrowia wynika nie z samej konstrukcji masztu, ale z emitowanego przez anteny pola elektromagnetycznego, które Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) sklasyfikowała jako potencjalnie rakotwórcze dla człowieka (31 maja 2011 r., WHO/IARC). Końcowo, Stowarzyszenie zadeklarowało, że będzie stało na straży praworządności oraz interesu społecznego, sprzeciwiając się tej inwestycji i sprawując społeczną kontrolę nad postępowaniem administracyjnym. Postanowieniem z 5 lutego 2025 r. WSA w Rzeszowie dopuścił [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Kolejno pismem procesowym z 14 lutego 2025 r. [...] wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie: - art. 54 ust. 1 pkt 2 lit, b i d u.p.z.p w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez brak określenia żadnych zasad i szczegółowych warunków w sprawie ochrony środowiska, zdrowia i interesów osób trzecich w związku z emisją promieniowania, gdyż Organ nie podał w decyzji w ogóle ani konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych, ani częstotliwości anten, ani ich typów, a nawet w ogóle żadnych parametrów elementów torów antenowych oraz urządzeń RRU i ODU, a są to podstawowe parametry, które decydują o wpływie promieniowania na środowisko, zdrowie i interesy osób trzecich, a tym samym w decyzji nie określono najbardziej koniecznych i najbardziej podstawowych parametrów, co jest wymagane jako określenie szczegółowych warunków w celu ochrony zdrowia, środowiska i interesów osób trzecich, a ponadto ma to bardzo rozległe i poważne skutki prawne oraz społeczne; Organ tak ogólnikowo określił skład inwestycji, że może się ona składać z czegokolwiek i może być dowolną inwestycją; - art. 53 ust. 3 pkt 1-2 u.p.z.p. poprzez zaniechanie dokonania jakiejkolwiek analizy warunków i zasad zagospodarowania tereny oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak i stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, gdyż Organ nie ustalił dokładnie wszystkich miejsc dostępnych dla ludności w okolicy (tj. w jakich miejscach najbliżej położonych od inwestycji może powstać zabudowa mieszkaniowa), nie podał przepisów odrębnych w tym zakresie i nie zbadał poziomu pól elektromagnetycznych w tych miejscach; - art. 7. art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez to, że Organ nie podał przepisów, z jakimi Organ sprawdził zgodność zamierzenia inwestycyjnego, pomimo że Organ uważa, że inwestycja jest zgodna z wszystkimi przepisami, gdyż ustalił lokalizację inwestycji, ale nie chce tych przepisów podać, czym uniemożliwia zweryfikowanie swojego stanowiska, bowiem nie wiadomo, z jakimi przepisami Organ sprawdzał zgodność inwestycji; - naruszenie tabeli 13 wierzy 3-7 kolumn 11-15 zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy poprzez zupełne pominięcie tych przepisów i niezbadanie, czy inwestycja jest zgodna z tymi przepisami, a przecież miejsca pracy mogą znajdować się w pobliżu inwestycji i również w tych miejscach dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych muszą być dochowane, zgodnie z przepisami określonymi w tym rozporządzeniu, czego Organ w ogóle nie sprawdził, bezkrytycznie dając wiarę inwestorowi, że inwestycja jest zgodna z wszelkimi przepisami, choć Organ nie podał, o jakie przepisy chodzi; - art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. i art. 84 K.p.a. poprzez niepowołanie biegłego sądowego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomej przy SO w [...] Pana Doktora Inżyniera J. G. w celu uzyskania opinii w kwestii ustalenia: a) czy podane w analizie występowania pól e-m - będącej dokumentem prywatnym inwestora, przedstawionym przez inwestora - moce EIRP oraz inne parametry techniczne anten i innych urządzeń oraz przedstawiony obszar oddziaływania i zasięgi ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych tworzonych przez inwestycję są prawidłowe, kompletne, a jeśli nie, to jakie są w rzeczywistości, b) czy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi w kontekście wytwarzanego pola elektromagnetycznego przez inwestycję, c) czy dokumentacja zawiera wszystkie konieczne w świetle przepisów prawa i wiedzy współczesnej parametry techniczne stacji bazowej oraz czy są one prawidłowe i kompletne, a jeśli nie, to jakie to parametry' powinny być, d) jakie inne dokumenty - prócz brakujących kart katalogowych anten - inwestor powinien załączyć do dokumentacji, a Organ nie zbadał w żaden sposób, czy inwestor rzeczywiście podał wszystkie konieczne parametry techniczne i środowiskowe inwestycji oraz czy inwestycja spełnia wymagania określone we wszystkich przepisach prawa, bowiem nawet Organ nie podał przepisów, z którymi badał zgodność inwestycji; - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. i art. 84 K.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek samodzielnego ustalenia, jakie są charakterystyczne parametry techniczne stacji bazowej telefonii komórkowej oraz jakie są dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, a następnie nieustalenie, czy inwestor podał wszystkie wymagane zgodnie z wiedzą współczesną parametry techniczne inwestycji i dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko oraz czy inwestycja w takiej konfiguracji jest zgodna z wszelkimi przepisami odrębnymi; Organ nie podjął żadnych samodzielnych ustaleń w tym zakresie oraz nie powołał biegłego, lecz bezkrytycznie przyjął, że jest poprawna, samemu nie ustalając, jakie są parametry stacji bazowej i nie mając wiedzy, by móc sprawdzić, czy inwestor rzeczywiście podał wszystkie konieczne parametry w świetle treści ww. przepisu; - art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. poprzez zaakceptowanie dokumentacji inwestora, w której wspomina się o antenach radioliniowych, ale nie podano ich mocy EIRP ani żadnych innych parametrów, ani nie wzięto ich pod uwagę przy analizowaniu emisji promieniowania, a na dodatek w dokumentacji błędnie podano moce EIRP anten sektorowych i wskutek błędów metodologicznych są one zaniżone, i ponadto nie podano obliczeń mocy EIRP wyrażonej w Watach [W], a na dodatek w dokumentacji brak współczynników PAPR anten, a jest to jeden z kluczowych parametrów, oraz nie załączono kart katalogowych anten, pomimo że inwestor sam podaje, że stanowią one podstawę opracowania, ale ich nie załącza, czym uniemożliwia zweryfikowanie prawdziwości dokumentacji, a Organy tego nie dostrzegły; - naruszenie kolumn 2-4 wierszy 12-13 (ostatni i przedostatni) tabeli nr 2 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448) w zw. ze zdaniem pierwszym w pierwszym akapicie po słowie "Objaśnienia" pod tabela nr 2 w załączniku do ww. rozporządzenia i w zw. z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 28, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez określenie zasięgu oddziaływania inwestycji i tym samym kręgu stron postępowania niezgodnie z tymi przepisami, pomimo że o oddziaływaniu świadczy jakiekolwiek oddziaływanie pola elektromagnetycznego, a nie tylko oddziaływanie ponadnormatywne, i wskutek tego Organ błędnie uznał obszar oddziaływania za zbyt mały, pomijając strony postępowania, a ponadto poprzez brak jakiegokolwiek zweryfikowania, czy inwestycja nie będzie przekraczać dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych w środowisku, a jest to niemożliwe, bowiem inwestor podał niepełne oraz błędne parametry techniczne anten, a ponadto w dokumentacji inwestora brak obliczeń wyznaczenia mocy EIRP w Watach [W] oraz obliczeń wyznaczenia maksymalnych zasięgów występowania ponadnormatywnych pól e-m, wskutek czego Organ powinien wezwać inwestora do uzupełnienia tych braków lub powołać biegłego, czego nie uczynił, i nie dopilnował, czy na pewno nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów emisji, bowiem oparł się na błędnej i niepełnej dokumentacji inwestora oraz nie poddał jej jakiejkolwiek analizie. Pismem procesowym z 19 lutego 2025 r. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania wystąpiło również [...] z siedzibą w [...], wskazując, że przedmiot sprawy jest zgodny z celami statutowymi organizacji społecznej. W ocenie Stowarzyszenia, WSA w Rzeszowie winien precyzyjnie udzielić odpowiedzi na następujące zarzuty naruszenia: - art. 54 ust 2 lit a. u.p.z.p., który stanowi, iż w decyzji należy określić warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy zgodne z planem ogólnym oraz wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W niniejszej sprawie z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona i kształtowanie ładu przestrzennego, skoro analizy nie dokonano; - art. 53 ust 3 pkt 1 u.p.z.p. tym bardziej, że pod pojęciem "przepisów odrębnych", którym posługuje się art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. W zaskarżonej decyzji brak jakiegokolwiek konkretnego przepisu odrębnego; - art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez nie wskazanie jak wyznaczono obszar, na których inwestycja będzie oddziaływać zgodnie z przepisami odrębnymi, ponieważ rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2019 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pola elektromagnetycznego w środowisku nie jest jedynym przepisem odrębnym, ponieważ osobom postronnym nie wolno przebywać w strefach pośredniej oraz zagrożenia, które występują w znacznej odległości od anten a są one wyznacznikiem obszaru oddziaływania obiektu. W uzasadnieniu ww. pisma, [...] przedstawiło swoje stanowisko w sprawie z powołaniem na orzecznictwo, akcentując, że domaga się precyzyjnej analizy i uwzględnienia ładu przestrzennego, argumentując, że nowa inwestycja może naruszyć spójność architektoniczną oraz estetykę okolicy. Podkreśliło również konieczność ochrony terenów zielonych, wskazując na ich znaczenie dla jakości życia mieszkańców oraz ekosystemu miejskiego. Kolejno jako postulat wskazano przeprowadzenie rzetelnych konsultacji społecznych, ponieważ zdaniem Stowarzyszenia decyzje dotyczące zagospodarowania przestrzennego powinny uwzględniać opinie lokalnej społeczności. Ogólnopolskie Stowarzyszenie zwróciło także uwagę na możliwe negatywne skutki dla infrastruktury drogowej i komunikacyjnej, sugerując konieczność przeprowadzenia szczegółowych analiz dotyczących natężenia ruchu i jego wpływu na bezpieczeństwo oraz komfort mieszkańców. Postanowieniem z 24 lutego 2025 r. WSA w Rzeszowie dopuścił [...] z/s w [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Na rozprawie przed Sądem Administracyjnym Prezes Zarządu [...] – M. Z. wystąpił z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Organu I i II instancji, podtrzymując jednocześnie stanowisko zawarte w piśmie procesowym z 15 lutego 2024 r. Wskazał, że decyzje Organów nie zawierają wszystkich parametrów technicznych inwestycji a to: tiltów anten, zysków antenowych anten, współczynników PAT anten jakichkolwiek parametrów urządzeń PRU ora ODU, a także ilości anten, co stanowi rażące naruszenie art. 54 ust. 1 pkt u.p.z.p. Prezes [...] Z. G., zakwestionował przyjęcie przez Organ, że inwestycja jest inwestycją celu publicznego, podniósł, że SKO nie odniosło się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. – nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą WZL i kanalizacją kablową na działce nr ewid [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym decyzję wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 u.p.z.p., wydaje się po dokonaniu niezbędnych uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji, w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p., następuje na wniosek inwestora. Okolicznością bezsporną jest, że dla terenu, na którym inwestor planuje realizację stacji bazowej telefonii komórkowej nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Nie ulega również wątpliwości, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi cel publiczny w rozumieniu ustawy. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w którym wskazano, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145, dalej: u.g.n.). Z kolei art. 6 pkt 1 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, przez którą rozumie się infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18). Zgodnie z art. 4 pkt 18 u.g.n. przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne Dz.U. z 2022 r., poz. 1648). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co oznacza, że wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (por. wyroki WSA w Szczecinie z 13 maja 2021 r., II SA/Sz 37/21, WSA w Rzeszowie z 20 marca 2023 r., II SA/Rz 1848/23. WSA w Rzeszowie z 22 maja 2024 r. II SA/Rz 1681/23 wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzezcenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 733) "infrastruktura techniczna" to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, tak jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem wskazanym w treści tego przepisu, natomiast zgodnie z art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z treści przywołanych przepisów oraz orzecznictwa jednoznacznie wynika, że wieża telekomunikacyjna, jako obiekt realizowany w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowi szczególny rodzaj infrastruktury technicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lutego 2015 r., II OSK 1748/13 i z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 1604/14). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że stacja bazowa telefonii komórkowej to urządzenie infrastruktury technicznej mające zapewnić publicznie dostępne usługi telekomunikacyjne, a zatem jej realizacja wpisuje się w cel publiczny. Pojęcia tego nie zmienia podnoszona przez Skarżącą i pełnomocnika [...] okoliczność, że miejscowa ludność, ma w zakresie niezbędnym zapewniony dostęp do Internetu. W orzecznictwie dotyczącym realizacji inwestycji celu publicznego prezentowany jest jednolity pogląd także co do tego, że o kwalifikacji celu publicznego nie decyduje ilość osób, które na danym etapie mogą skorzystać z usług związanych z realizacją celu. Jeżeli planowana inwestycja ma na celu zapewnienie dostarczenie sieci odbiorcom na terytorium gminy, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stanowić prezszkody uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 264/11). Stanowisko to jest aktualne także w odniesieniu do nadajników sieci Internet. Niezależnie zatem od ilości odbiorców, którzy maja zapewniony dostęp do Internetu, postawienie kolejnego nadajnika jest realizacją celu publicznego. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest pierwszą z decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym. Ma charakter wstępny i nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, ani o tym, że inwestycja będzie realizowana i przez jaki podmiot. Decyzja określa jedynie, czy realizacja inwestycji w konkretnym miejscu jest w ogóle możliwa. Nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. W świetle powyższego trudno jest mówić na tym etapie o naruszeniu dóbr prawem chronionych innych osób. Te konkretyzują się bowiem na kolejnym etapie procesu, jakim jest pozwolenie na budowę. W związku powyższym już na tym etapie należy za bezzasadny ocenić zarzut zmniejszenia wartości znajdujących się w sąsiedztwie nieruchomości. Prawa te w każdym przypadku konkurują z prawem do zagospodarowania terenu. Organ architektoniczny nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi art. 56 u.p.z.p. Oznacza to, że decyzja lokalizacyjna ma charakter związany. Organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz (w:) A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Podnoszona w skardze oraz pismach procesowych [...] kwestia zgodności z przepisami odrębnymi została wyjaśniona w sposób należyty. Sąd wyjaśnia, że obowiązkiem organu jest uwzględnienie tylko tych przepisów odrębnych, które w danym przypadku mają zastosowanie. W niniejszej sprawie tymi odrębnymi przepisami były przepisy określające wpływ na środowisko. Problematykę tą reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia w spawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Ta została przedstawiona przez inwestora w analizie występowania obszaru pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określnym w powołanym rozporządzeniu. Wynika z niej, że maksymalny zasięg występowania tych pól znajduje się poza terenami zamieszkałymi. Warto tu zaznaczyć, że najbliższa zabudowa znajduje się w odległości 200 m, a wartości przekraczające dopuszczalne normy występują w odległości do około 8 m. Brak przy tym podstaw do zastosowania niższych norm określonych w rozporządzeniu Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, których z kolei uwzględnienia domagało się [...]. Z treści wyżej powołanego rozporządzenia wynika, że przy ocenie tych poziomów bierze się pod uwagę istniejący stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Zatem potencjalna możliwość powstania zakładów pracy nie rodzi po stronie organu obowiązku uwzględnienia tych parametrów, w sytuacji gdy zakładów nie ma. Ponadto kwestię zgodności z innymi przepisami odrębnymi rozwiązują także niezbędne uzgodnienia, do których ustawodawca odsyła w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W sprawie projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji został pozytywnie uzgodniony z: - Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, - Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, - Podkarpackim Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych; - Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody ([...]). - Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Wymienione organy w zakresie swoich kompetencji i właściwości analizują przepisy należące do ich zakresu działania i oceniają ewentualną sprzeczność z tymi przepisami zamierzonej inwestycji. W sprawie takiej sprzeczności nie stwierdzono. Organy, za wyjątkiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, który wydał postanowienie, dokonały milczącego uzgodnienia zamierzenia. Wobec powyższego nie można zgodzić się z twierdzeniem że nie uwzględniono i nie wskazano przepisów odrębnych, które były przedmiotem analizy. Przechodząc do wymogów wniosku odwołać należy się do art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać między innymi określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Ponadto, w świetle art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien również zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Inwestor powinien przedstawić zatem m.in. takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie wszystkie z wymienionych danych są konieczne, decyduje charakter zamierzenia. Przedmiotowy wniosek odpowiadał wymogom, przyjętym dla stacji bazowych. Do wniosku dołączono mapę z zaznaczeniem granic terenu objętego wnioskiem, charakterystyczne parametry inwestycji takie jak ilość anten, typ, wysokość zawieszenia, nazwę systemu i pasmo pracy, maksymalną moc nadajnika, maksymalne pochylenie wiązki głównej promieniowania, EIRP dla każdej anteny. Wskazano jednocześnie maksymalne zasięgi obszarów pół elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych ( tabela nr , z których wynika, że wartości przekraczające te normy będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi. Wbrew podniesionym w uzasadnieniu skargi, jak również w piśmie procesowym Stowarzyszenia [...] zarzutom wniosek i zawarte w nim informacje znajdują odbicie w wydanej przez Organ decyzji, w której wszystkie wyżej wymienione cechy tj. rodzaj inwestycji, linie rozgraniczające teren inwestycji, wraz ze wskazaniem wszystkich parametrów ilość, rodzaj anten, częstotliwość, wysokość zawieszenia, EIRP dla każdej anteny, maksymalne moce nadajników, stwierdzenie że przedsięwzięcie nie może powodować przekroczenia poziomów promieniowania pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych do ludności, zostały uwzględnione. Wyjaśnić przy tym należy, że wbrew Skarżącej i Stowarzyszeniom, że organ jest związany parametrami wskazanymi przez inwestora. Stanowisko to zostało przesądzone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r. sygn. akt III OPS 1/22. Wprawdzie uchwała ta odnosiła się do przepisów poprzedniego rozporządzenia, a mianowicie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm.), ale stanowisko to nie utraciło na aktualności w świetle obowiązującego porządku prawnego. Otóż w uzasadnieniu tej uchwały wskazano między innymi na brak podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez wnioskodawcę parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. W związku z powyższym bezzasadne jest stawianie organom zarzutu nie powołania biegłego, celem sprowadzenia prawidłowości podanych przez inwestora parametrów, jak również braku podania parametrów PRU czy ODU, o jakich mowa w piśmie [...] z 14 lutego 2025 r. W ocenie Sądu podane we wniosku, jak również w decyzjach informacje dotyczące wysokości wieży, wysokości zawieszenia anten, ilości, typów anten, stopnia nachylenia EIRP, maksymalnych mocy nadajników, maksymalnych obszarów pól elektromagnetycznych stanowią charakterystyczne parametry techniczne pozwalające na identyfikację inwestycji dla dalszego procesu inwestycyjnego, jakim jest pozwolenie na budowę. Należy przy tym pamiętać, że to na inwestorze spoczywa będzie obowiązek dochowania warunków wskazanych w decyzji lokalizacyjnej, w tym dopuszczalnych pól elektromagnetycznych. Kluczowe znaczenie dla oceny pozostałych podniesionych w skardze zarzutów ma także fakt, że w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (na mocy z § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071). W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a kwestia ewentualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie musiała być nawet przez organ wydający decyzję lokalizacyjną rozważana. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 z późn. zm.), uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powyższego Sąd jako bezzasadny ocenia zarzut braku oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Odnosząc się z kolei do zarzutu braku dokonania analizy ładu przestrzennego stwierdzić należy, że ustawodawca w odniesieniu do inwestycji celu publicznego nie wprowadza zasady dobrego sąsiedztwa oraz innych szczegółowych wymogów, jak przy decyzji o warunkach zabudowy (zob. art. 61 ust. 1 u.p.z.p.), upoważnia jedynie organ do sprecyzowania warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wynikających z przepisów odrębnych- art. 54 ust. 1 pkt lit. a u.p.z.p. W decyzji zawarto zapis dotyczący wymogu projektowania i budowania zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przy ocenie zachowania ładu przestrzennego należy mieć na uwadze, że najbliższy obszar w położeniu inwestycji to obszar rolny. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia §9 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez nie wskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia. Zgodnie z tym przepisem: § 9. Przy określaniu usytuowania antenowych konstrukcji wsporczych, wolno stojących masztów antenowych i wolno stojących wież antenowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności: 1) ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w środowisku; 2) bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne. Jak wyżej wyjaśniono wartości przekraczające dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych mogą występować w strefach niezamieszkałych, w związku z czym zalecenia wynikające z tego przepisy należy uznać za uwzględnione. Z tych wszystkich względów Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze oraz w pismach procesowych dopuszczonych do udziału Stowarzyszeń za niezasadne i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.