II SA/Rz 1531/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku T.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję T.K. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że wykonanie decyzji może sprowadzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata kary pieniężnej doprowadzi bowiem do konieczności zamknięcia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnianych prze niego osób, gdyż nie dysponuje on środkami pieniężnymi koniecznymi dla jej zaspokojenia. Ponadto zaskarżoną decyzję wydano na podstawie przepisów, co do których zachodzą wątpliwości w zakresie ich konstytucyjności i zgodności z normami prawa europejskiego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji został rozpatrzony negatywnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącego nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje wydane w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez stronę skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. We wniosku nie zawarto bowiem żadnego szczegółowego uzasadnienia co do sytuacji majątkowej skarżącego i dlatego Sąd nie miał możliwości dokonania ustaleń przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Nie uprawdopodobniono również, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło w przypadku spowodować skutki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Nie przedstawiono bowiem żadnych konkretnych danych odnoszących się do stanu majątkowego skarżącego oraz wysokości uzyskiwanego dochodu z prowadzonej działalności, chociażby w formie złożonych deklaracji podatkowych, bilansów lub wyciągów z rachunków bankowych. W tym stanie rzeczy brak stosownych dokumentów uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy strona skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Końcowo wyjaśnić należy, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.