II SA/Rz 1533/14

z dnia 13 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosków T.R. i B.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty Powiatu [..] z dnia [..] lipca 2014 r. nr [..] o udzieleniu pozwolenia na budowę w sprawie z ich skarg na decyzję Wojewody [..] z dnia [..] października 2014 r. nr I[..] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji Starosty Powiatu [..] z dnia [..] lipca 2014 r. nr [..]. W skargach na opisaną w sentencji decyzję Wojewody [..] skarżący zawarli wnioski o wstrzymanie jej wykonania wraz z decyzją organu I instancji z dnia [..] lipca 2014 r. nr [..], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom pozwolenia na budowę. Na uzasadnienie zgłoszonych żądań podali, że brak wstrzymania wykonania ww. decyzji spowoduje trudno odwracalne skutki w postaci wybudowania trwałego obiektu handlowego, co z kolei pociągnie trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy albo tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] nie ustosunkował się do ww. wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa wystąpienia okoliczności wymienionych w powołanym przepisie, jeżeli nie mają one źródła w stanach nie wymagających przeprowadzenia dowodu (faktach powszechnie znanych). Zasadniczo bowiem wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji, która ma przymiot ostatecznej w administracyjnym toku postępowania (zob. art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), a wstrzymanie wykonalności zależy wyłącznie od inicjatywy skarżącego. Ponadto sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy nie prowadząc autonomicznego postępowania dowodowego (por. art. 133, art. 106 § 3 i § 4 Ppsa). Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się również bez badania zasadności skargi. Instytucja ochrony tymczasowej ma na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie mogą ewentualnie wyniknąć z wykonania aktu administracyjnego, aby nie zniweczyć ewentualnych efektów tegoż postępowania sądowego. Nie chodzi jednak o normalne, zwykłe konsekwencje wykonania aktu, ale o skutki dodatkowe, które nie stanowią wyłącznie odzwierciedlenia treści aktu, lecz dotyczą okoliczności będących ich następstwem o charakterze niebezpieczeństw kwalifikowanych. Analizując treść wniosku skarżących brak było podstaw do jego uwzględnienia. W szczególności nie wskazali oni jakichkolwiek, chociażby prawdopodobnych skutków wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszak istotą realizacji takiego pozwolenia jest wykonanie obiektu budowlanego, które w zwyczajny sposób powoduje zmianę stanu faktycznego. Samo takie zdarzenie nie może więc świadczyć o skutkach określonych w art. 61 § 3 Ppsa, jeżeli nie wiąże się z nimi dodatkowych negatywnych konsekwencji. Skarżący nie wskazali natomiast, w jakich i czyich dobrach wskutek wykonania pozwolenia na budowę może zostać wyrządzona znaczna szkoda lub powstaną trudne do odwrócenia skutki. Takich ewentualnych następstw nie można było również ustalić na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Kwestia zaś ewentualnego powrotu do stanu poprzedniego, np. poprzez rozbiórkę obiektu, nie ma znaczenia przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę, ponieważ przedmiotem ewentualnego wykonania zaskarżonych decyzji jest realizacja obiektu budowlanego, a nie jego rozbiórka. A zatem w niniejszej sprawie w świetle art. 61 § 3 Ppsa tylko realizacja obiektu może stanowić źródło określonych zagrożeń. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.