II SA/Rz 1534/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.T. na postanowienie Podkarpackiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr SE.9022.1.217.2025.LB w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - postanawia - odrzucić skargę. II SA/Rz 1534/25 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr SE.9022.1.217.2025.LB Podkarpacki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Rzeszowie (dalej: "PPWIS w Rzeszowie") nałożył na S.T. (dalej: "skarżący") grzywnę w kwocie 1000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W postanowieniu tym zawarto pouczenie o prawie do złożenia zażalenia do Ministra Zdrowia w Warszawie, za pośrednictwem PPWIS w Rzeszowie, w terminie 7 dni od daty doręczenia. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu 25 kwietnia 2025 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący skorzystał z prawa do zaskarżenia ww. postanowienia z 15 kwietnia 2025 r. i złożył pismem z 30 kwietnia 2025 r. zażalenie do Ministra Zdrowia. Następnie 31 października 2025 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisane na wstępie postanowieniem PPWIS w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr SE.9022.1.217.2025.LB o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ zawnioskował o oddalenie skargi na postanowienie z dnia 12 września 2025 r. o oddaleniu zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z § 2 powołanego wyżej przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W myśl zaś § 3 tego przepisu jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Zgodnie z przytoczonymi powyżej regulacjami, zasadą jest, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przedmiotem zaskarżenia może być rozstrzygnięcie wydane przez organ II instancji w związku ze skierowanym do niego środkiem zaskarżenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 116/13, nie wystarczy samo złożenie przez stronę środka zaskarżenia od kwestionowanych decyzji czy postanowienia organu I instancji, lecz wymagane jest, aby skarga została wniesiona na stosowne działanie organu podjęte po rozpatrzeniu takiego środka prawnego. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący wniósł taki środek zaskarżenia, tj. pismem z 30 kwietnia 2025 r. złożył zażalenie na postanowienie PPWIS z 15 kwietnia 2025 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. PPWIS w Rzeszowie przekazał je do rozpoznania, zgodnie z właściwością, Ministrowi Zdrowia. Mimo powyższego, skarżący złożył także skargę do WSA w Rzeszowie na ww. postanowienie PPWIS w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr SE.9022.1.217.2025.LB o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia a zatem zakwestionował rozstrzygnięcie organu I instancji (taka treść żądania wynika jednoznacznie i wprost z treści samej skargi). W tak ustalonych okolicznościach przedmiotowa skarga, jako złożona na postanowienie organu I instancji, jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na marginesie Sąd zauważa, że zażalenie złożone na postanowienie o nałożeniu grzywny podlegać będzie odrębnemu rozpoznaniu przez Ministra Zdrowia, zgodnie z właściwością. Uznając, że skarga jest niedopuszczalna, Sąd odstąpił od rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, gdyż wniosek ten jest bezprzedmiotowy. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Wobec tego, że skarga podlegała odrzuceniu Sąd odstąpił od wyzwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego (art. 222 p.p.s.a.).