II SA/Rz 1539/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie - postanawia - odmówić przyznania wnioskodawcy prawa pomocy. T. K. wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia bądź braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami złożył wniosek o zwolnienie od tej opłaty. Wskazał, że pozostaje w trudnej sytuacji materialnej, bowiem nie ma stałej pracy, a dorywczo jeździ jako kierowca. Ma na utrzymaniu dziesięcioletniego syna, którego samotnie wychowuje. Ponadto płaci alimenty na drugie dziecko w kwocie 650 zł. Jego miesięczny dochód to 1300 zł. Z udzielonej przez wnioskodawcę odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie powyższych danych wynika, że całość wskazanego wyżej dochodu strona wydatkuje na "odzież jedzenie opłaty". Na skarżącym ciąży też zobowiązanie pieniężne z tytułu uroczystości przyjęcia przez syna Pierwszej Komunii Świętej. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Żądanie T. K. nie mogło zostać uwzględnione. W świetle art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy w częściowym zakresie obejmuje np. zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części. Przyznanie go uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o czym stanowi art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W oparciu o powyższe należy podkreślić, że to ubiegający się o wsparcie ze środków publicznych winien przedstawić w sposób jasny i pełny swoją sytuację rodzinną, majątkową i dochodową, który to obowiązek nakłada na niego art. 252 § 1 P.p.s.a. Całościowe zobrazowanie powyższego jest konieczne do rzetelnej oceny złożonego wniosku. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że zgodnie z art. 199 P.p.s.a. to strony postępowania sądowego powinny ponosić jego koszty, tymczasem instytucja prawa pomocy stanowi od tego wyjątek i może zostać zastosowana jedynie w sytuacjach, gdy brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że okoliczności zachodzące po stronie ubiegającego się wsparcie kwalifikują go do jego otrzymania. Wnioskujący o zwolnienie od wpisu od skargi wynoszącego w niniejszej sprawie 200 zł nie wykazał, że poza zakresem jego możliwości płatniczych znajduje się poniesienie powyższej opłaty. Strona twierdzi, że wydatki na zakup żywności dla niej i dziesięcioletniego syna, koniecznej odzieży oraz na utrzymanie mieszkania, w którym rodzina prowadzi gospodarstwo domowe wynoszą "prawie 1400 zł". Poza tym, skarżący płaci także alimenty na drugiego z synów w wymiarze 650 zł, a nadto spłaca kredyt zaciągnięty na opłacenie kosztów uroczystości religijnej, którego wysokości i comiesięcznych rat nie wskazał. Analiza powyższych danych prowadzi do konkluzji o nadwyżce wydatków- wynoszących co najmniej 2050 zł (tj. bez uwzględnienia rat kredytu) nad deklarowanym dochodem wynoszącym 1300 zł. Świadczy to o tym, że faktyczny dochód skarżącego z pewnością jest większy niż ten podany przez niego we wniosku. Prawdopodobne jest także korzystanie przez wymienionego z pomocy finansowej matki, z którą zajmuje wraz z synem jedno mieszkanie. Należy także podnieść, że odpowiadając na wezwanie o uzupełnienie danych wniosku składający go nie zastosował się w pełni do jego treści, bowiem nie wskazał kwotowo wysokości poszczególnych opłat związanych z utrzymaniem mieszkania. Nie podał także wielkości wydatków na telefon oraz Internet, nie wskazując jednocześnie, że ich nie ponosi. Wszystko powyższe nie pozwala na uwzględnienie żądania strony. Jak już wyżej wskazano, prawo pomocy to instytucja o charakterze wyjątkowym, której celem jest dofinansowanie osób o trudnej sytuacji materialnej, która jednak winna być w sposób czytelny przedstawiona. Skoro zaś T. K. nie wyjaśnił w całości wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek przyznania prawa pomocy, to brak jest podstaw do przychylenia się do jego żądania. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.