II SA/Rz 1539/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M.N., B.N. i A.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego - postanawia - odrzucić skargę B.N. i A.P. W dniu 7 listopada 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M.N., B.N. i A.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. Nr [..] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Skarga została podpisana przez M.N. a z jej treści wynikało, że działa on imieniem swoim oraz pozostałych skarżących, przy czym do skargi nie zostały dołączone pełnomocnictwa do reprezentowania B.N. i A.P. przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 listopada 2016 r. wezwano M.N. do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu ww. skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyjaśniono, że w przypadku małoletniego A.P. pełnomocnictwo winno być udzielone przez jego przedstawiciela ustawowego. Wezwanie doręczono na adres pełnomocnika wskazany w skardze w dniu 18 listopada 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma znajdującego się w aktach sprawy (karta 23). Odbiór przesyłki pokwitował adresat osobiście. W wykonaniu wezwania pełnomocnik nadesłał w dniu 24 listopada 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce operatora wyznaczonego – 18 listopada 2016 r.) informację, że B.N. wycofała udzielone mu pełnomocnictwo do reprezentowania jej w niniejszej sprawie w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji także w postępowaniu sądowym. Wyjaśnił, że A.P. natomiast ukończył 18 lat i powinien w chwili obecnej udzielić pełnomocnictwa mocodawcy osobiście, przebywa jednak za granicą wraz z matką, a pełnomocnik nie zna jego adresu oraz nie ma z nim kontaktu. Z uwagi na powyższe nie jest w stanie przedłożyć pełnomocnictwa od ww. mocodawców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Warunkiem wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest skuteczne wniesienie skargi spełniającej określone w ustawie warunki formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Na mocy art. 37 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a po myśli art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z dyspozycją art. 49 § 1 P.p.s.a., niedołączenie pełnomocnictwa do pisma złożonego przez pełnomocnika stanowi brak formalny pisma i skutkuje koniecznością wezwania pełnomocnika do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, w przypadku zaś skargi - pod rygorem jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W świetle przywołanych wyżej unormowań nie budzi wątpliwości, że warunkiem nadania dalszego biegu skardze B.N. i A.P. na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję było złożenie pełnomocnictwa do ich reprezentowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi, co więcej poinformował, że nie jest w sanie przedłożyć żądanych pełnomocnictw, co uniemożliwia mu dalsze ich reprezentowanie. Skoro ww. braki formalne skargi nie zostały uzupełnione Sąd nie mógł nadać skardze B.N. i A.P. dalszego biegu i zobligowany był ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.