II SA/Rz 1549/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku RT o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi RT na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] sierpnia 2015 r. nr [.] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję skarżący zawarł, skierowany do organu jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie jej wykonania opierając go "przede wszystkim na wiarygodności zarzutu wadliwości zaskarżonej decyzji", której stopień ocenia jako "wysoki". Wykonanie decyzji może wyrządzić mu znaczną i nieodwracalną szkodę. Poprzez zatrzymanie przez organy celne licznych należących do niego automatów jego kondycja finansowa została mocno naruszona powodując stratę, co może doprowadzić do zakończenia prowadzonej działalności. Ponosi duże straty m.in. z tego powodu, że nie osiąga zamierzonych zysków. Dlatego winien uzyskać ochronę tymczasową co najmniej do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. P.32/12. W przypadku bowiem wyeliminowania zaskarżonej decyzji uprzednio wyegzekwowana lub uiszczona kara podlegać będzie zwrotowi wraz z odsetkami i ewentualnymi odszkodowaniami za pozbawienie go możliwości osiągania zysku z zatrzymanego automatu, co znacznie obciąży budżet Państwa. Postanowieniem z dnia [.] listopada 2015 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Analiza akt sprawy, w tym uzasadnienia rozpoznawanego wniosku nie wskazują, aby strona skarżąca uprawdopodobniła, że w jej przypadku mogą zaistnieć negatywne zdarzenia określone w art. 61 § 3 Ppsa. Skarżący nie wykazał bowiem aktualnej rzeczywistej swojej kondycji finansowej (majątkowej), jak i tego, w jaki sposób przedstawiają się jego zdolności płatnicze, także przez pryzmat innych podobnych postępowań, o których sądowi wiadome jest z urzędu. Nie jest też wiadome, jakie dotychczas osiągał dochody i do jakiego stopnia one zmalały wskutek zatrzymania automatu. Jak natomiast wyjaśniono powyżej, wbrew stanowisku skarżącego, Sąd rozpoznaje wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez badania zasadności skargi, dlatego zarzuty skargi odnoszące się do kwestii legalności decyzji na obecnym etapie postępowania nie mogły być oceniane. Nie stanowi przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym, zwłaszcza że pytanie prawne nie zostało zadane przez tut. Sąd. Ponadto, sprawa ta została już rozstrzygnięta wyrokiem z dnia 21 października 2015 r. sygn. P.32/12. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.