II SA/Rz 155/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Marcin Kamiński Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...], po rozpoznaniu wniosku K. F. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, odmówił wyżej wymienionej przyznania wnioskowanej pomocy. Organ wskazał, że wnioskodawczyni – K. F. posiada wyrok orzekający eksmisję z lokalu z prawem do otrzymania lokalu socjalnego. Powierzchnia użytkowa zajmowanego przez nią lokalu wynosi 60,50m2. Ilość osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym to 3 osoby. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego w gospodarstwie trzyosobowym wynosi 45,00m2. Jednak jeżeli jest większa to nie może przekroczyć powierzchni normatywnej o więcej niż 30% tj. 58,50m2. Zajmowany przez K. F. lokal przekracza dopuszczalne przekroczenie maksymalnej powierzchni o 2,00m2. Organ zaznaczył także, że wnioskodawczyni dołączyła do wniosku orzeczenie o stopniu niepełnosprawności A. F., niemniej jednak z orzeczenia tego nie wynika, że wymaga on zamieszkania w oddzielnym pokoju, zatem niemożliwym jest zwiększenie powierzchni normatywnej o 15m2. Odwołanie od tej decyzji złożyła K. F. wskazując na trudną sytuację materialną, zdrowotną i społeczną. W jej ocenie przekroczenie dopuszczalnej powierzchni użytkowej w przeliczeniu na 1 osobę jest znikome, bo 0,65m2 i jej i zdaniem nie powinno stanowić jedynej przesłanki do odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Odwołująca wskazała także, że jej mąż jest niepełnosprawny w stopniu znacznym, a ona jest "niepełnosprawna w II grupie". Wyjaśniła, że formalnie lokal zajmują 4 osoby (dorosła córka jest w nim zameldowana), jednakże aktualnie zamieszkują go 3 osoby oraz pies potrzebny do rehabilitacji. Zawnioskowała o indywidualne zbadanie sprawy, uchylenie decyzji i przyznanie dodatku mieszkaniowego za okres od 1 października 2015 r. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 966 ze zm. - zwana dalej "ustawą"), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji oparta jest na prawidłowych ustaleniach faktycznych i odpowiada prawu. Wskazując na treść przepisów regulujących kwestię przyznawania dodatków mieszkaniowych, wyjaśniło, że z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, że powierzchnia użytkowa zajmowanego przez K. F. mieszkania wynosi 60,50m2, w tym powierzchnia pokoi i kuchni 38,30m2. Liczba osób zajmujących lokal to 3 osoby. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu, wynosi zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy - 45m2. Jeżeli jest większa, nie może przekroczyć powierzchni normatywnej o więcej niż 30%. W rozpoznawanym przypadku jest to 58,50m2. Prawidłowo zatem, w ocenie SKO, organ I instancji uznał, że nastąpiło przekroczenie powierzchni użytkowej (ponad już zwiększoną) o 2,00m2. Kolegium zaznaczyło, że w postępowaniu w przedmiocie dodatku mieszkaniowego ustawodawca nie pozostawił organowi żadnego marginesu swobody uznania, uzależnił prawo do dodatku mieszkaniowego wyłącznie od spełnienia określonych w ustawie kryteriów dochodowych oraz dotyczących normatywnej powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Każde przekroczenie określonej w ustawie wartości powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, niezależnie od wielkości tego przekroczenia, skutkuje ex legę utratą prawa do dodatku mieszkaniowego, bez jakiejkolwiek uznaniowości czy kierowania się zasadami słuszności. SKO wyjaśniło także, że normatywną powierzchnię lokalu powiększa sję o 15m2, jeżeli w lokalu tym zamieszkuje osoba niepełnosprawna, poruszająca się na wózku lub osoba, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. W rozpatrywanej sytuacji taka okoliczność nie występuje, bowiem w orzeczeniu zaliczającym A. F. do znacznego stopnia niepełnosprawności nie zawarto wskazania, że wymaga on zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Również fakt posiadania psa, pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. W skardze na tę decyzję, złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, K. F. zawnioskowała o jej uchylenie i zmianę poprzez przyznanie dodatku mieszkaniowego. Przedstawiła trudną sytuację życiową i materialną w jakiej znalazła się jej rodzina, podkreślając, że tak niskie przekroczenie metrażu - o 0,65m2 na osobę nie może być decydującym i jedynym powodem by odmówić przyznania wnioskowanej pomocy. W szczególności gdy inne przesłanki zostały spełnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącej, że stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia (tu decyzja), a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie przedmiotowej decyzji. Przy czym, jak wynika z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." sąd orzeka na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona wymogom prawa i dlatego skarga, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlegać musiała oddaleniu. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2015r., którą wymieniony ostatnio organ odmówił K. F. przyznania prawa do wnioskowanego przez nią dodatku mieszkaniowego. W zgodnej ocenie organów obu instancji w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie wspomnianego wyżej dodatku. W sprawie niniejszej niesporne jest, że skarżąca wraz z rodziną (łącznie 3 osoby) zajmuje lokal mieszkalny przy ul. [...] w P., o powierzchni użytkowej 60,50m2 (w tym powierzchnia pokoi i kuchni 38,30m2). Źródłem utrzymania rodziny są świadczenia wypłacane przez MOPS w [...] (zasiłek opiekuńczy, pielęgnacyjny) oraz renta męża skarżącej i stypendium jej syna. Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] marca 2015r. wynika, że mąż skarżącej A. F. zaliczony został do znacznego stopnia niepełnosprawności, prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju nie wymaga. Również skarżąca legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności – umiarkowanym (z dnia [...].08.2014r.) i nie wymaga prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego dla 3 osób wynosi 45m², jeżeli zaś jest większa to jej przekroczenie nie może być większe niż 30%, czyli w tym przypadku jest to 58,50m². Zatem przekroczenie powierzchni użytkowej dla 3 osób (ponad już zwiększoną do 58,50m²) wynosi 2m². Słusznie więc uznały organy orzekające w sprawie niniejszej, że wobec przekroczenia powierzchni lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącą nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do przyznania jej wnioskowanego dodatku mieszkaniowego. Niezależnie od wielkości tego przekroczenia, istotnie niewielkiego, wbrew twierdzeniom skarżącej, jest to przyczyna obligująca organ administracji do wydanie odmownej decyzji w tym zakresie. Prawidłowo również wyakcentowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji wydanej w pierwszej instancji, że brak było podstaw do powiększenia normatywnej powierzchni lokalu o 15m², skoro mąż skarżącej (będąc osobą niepełnosprawną) nie wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Powiększenia tej powierzchni nie uzasadnia również, jak trafnie przyjął organ odwoławczy, posiadanie psa potrzebnego do rehabilitacji męża skarżącej i przebywającego w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. Zarzut skarżącej, jakoby kwestionowana przez nią decyzja była krzywdząca dla niej i jej rodziny, nie mógł odnieść spodziewanego przez nią rezultatu, bowiem nie dotyczy on legalności zaskarżonej decyzji, a tylko takie kryterium Sąd bierze pod uwagę. Sąd nie mógł też przyznać skarżącej dodatku mieszkaniowego, czego domagała się ona w skardze, tj. orzec in merito, gdyż takie rozstrzygnięcie nie mieści się w jego kompetencjach. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.