II SA/Rz 156/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi E. i D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy -skargę oddala- II SA/Rz 156/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Starosta [...] skierował E. D. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w związku z wnioskiem Prokuratora Rejonowego [...]. Następnie wobec nieprzedłożenia przez zobowiązaną orzeczenia lekarskiego, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 600, ze zm.), Starosta [...] zatrzymał E. D. prawo jazdy do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kat. B nr [...], wydane w dniu 16 października 2014 r. przez Starostę [...], na druku [...]. Termin zatrzymania prawa jazdy określił od dnia uprawomocnienia się decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy do dnia dostarczenia orzeczenia lekarskiego, przy czym zaznaczył, że jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy z powodu niedostarczenia badań lekarskich upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. We wniesionym odwołaniu E. D. zakwestionowała legalność decyzji o zatrzymaniu jej prawa jazdy. Podniosła, że nie popełniła żadnego wykroczenia drogowego i posiada aktualne badania lekarskie uprawniające do prowadzenia pojazdów. Nadto w dniu 2 maja 2014 r. została zbadana przez biegłych psychiatrów, którzy uznali, że miała zachowaną poczytalność i zdolność do prowadzenia pojazdów. Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że E. D. została skierowana na badania lekarskie w związku z wnioskiem Prokuratora Rejonowego [...] i od decyzji tej nie zostało wniesione odwołanie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie stawiła się na badania i nie przedstawiła wymaganego orzeczenia lekarskiego, co zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami obligowało do wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania Kolegium podało, że opinia o stanie zdrowia psychicznego wydana w oparciu o treść art. 202 § 1 Kodeksu postępowania karnego nie jest orzeczeniem lekarskim stwierdzającym istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Inny jest bowiem zakres badań przy badaniu przeciwwskazań, a inny przy badaniu poczytalności oskarżonego w postępowaniu karnym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na tę decyzję E. D. nie sprecyzowała kierunku jej weryfikacji. Podniosła, że jest osoba sprawną, nie popełniła żadnego wykroczenia drogowego, a wymaganych badań nie dostarczyła, gdyż koszt badań przekracza jej możliwości finansowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sprawowana przez Sąd, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), kontrola działalności administracji obejmuje badanie legalności, czyli zgodności z prawem zaskarżonych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza natomiast nieważności decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując tak określonej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja opisanych wyżej wad i uchybień nie zawiera. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 600, ze zm.), który nakazuje staroście wydanie decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2, W rozpoznawanej sprawie obowiązek przedstawienia takiego orzeczenia został nałożony na E. D. decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 23 lipca 2014 r., a w jej treści poinformowano, że orzeczenie lekarskie należy przedstawić organowi kierującemu na badania w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Z powyższego wynika, że w przypadku skarżącej, termin ten upłynął 23.10.2014 r. Nie ulega wątpliwości, a potwierdza to sama skarżąca, że w ogóle nie poddała się badaniom stwierdzającym istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego potwierdzającego przeprowadzenie takich badań. Sąd zaznacza, że w takim przypadku Starosta [...] nie miał możliwości wydania innego rozstrzygnięcia, jak tylko decyzji zatrzymującej prawo jazdy. Przepis art. 102 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązującej normy, która w przypadku spełnienia wymienionych w niej przesłanek nie pozostawia organowi żadnego zakresu uznania administracyjnego, lecz obliguje go do wydania rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy. Słusznie też wskazuje Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nawiązując do argumentacji odwołania, że orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie może być zastąpione innym orzeczeniem, w tym opinią sądowo-psychiatryczną, jaka była wydana w prowadzonym przeciwko E. D. postępowaniu karnym. Inny jest bowiem tryb, zakres i cel przeprowadzanych przed wydaniem takiego orzeczenia badań oraz inne podmioty upoważnione do ich wydania. Tryb kierowania na badania, ich przeprowadzania oraz wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi regulują przepisy ustawy o kierujących pojazdami oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców ( Dz. U. z 2014 r., poz. 949). Nie mogły też podważyć legalności zaskarżonej decyzji zarzuty dotyczące celowości skierowania na badania lekarskie. W tej kwestii zapadła bowiem odrębna decyzja, od której skarżąca nie składała środków zaskarżenia – decyzja o skierowaniu na badania z dnia [...] lipca 2014 r., wydana na skutek wniosku Prokuratora Rejonowego [...] uzasadnionego pozostawaniem E. D. w leczeniu neurologicznym spowodowanym zaburzeniem krążenia mózgowego z powodu nasilonej miażdżycy tętnic mózgowych. Z wszystkich tych przyczyn, uznając, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.