II SA/Rz 1560/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Pa. G. – zastępowanej przez pełnomocnika Pi. G. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 2 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1560/16 pozostawiającego wniosek skarżącej Pa. G. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 2 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1560/16 referendarz sądowy w WSA w Rzeszowie pozostawił wniosek skarżącej Pa. G. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powodem powyższego był brak, przedłożenia stosownego pełnomocnictwa przez pełnomocnika Pi. G. upoważniającego go do działania jej imieniem (wykonując wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącej podpisał się pod przedmiotowym wnioskiem, nie przedłożył jednak stosownego dokumentu pełnomocnictwa). W terminie przewidzianym na zaskarżenie ww. zarządzenia Pa. G. – reprezentowana przez pełnomocnika Pi. G. złożyła sprzeciw, który jednakże nie został podpisany. W tej sytuacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II wezwano skarżącą – reprezentowaną przez pełnomocnika do podpisania sprzeciwu i złożenia dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Pa. G. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Zakreślono siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. W terminie zakreślonym przez Sąd pełnomocnik skarżącej złożył podpisany sprzeciw oraz przedłożył stosowne pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od zarządzeń o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania - art. 258 § 1 pkt 6 P.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). W myśl z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, zgodnie z art. 257 P.p.s.a. pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, Pa. G. wnioskując o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych złożyła przedmiotowy wniosek – na urzędowym formularzu PPF – nie podpisując go jednak. Wobec tego wezwano działającego w jej imieniu pełnomocnika Pi. G. do uzupełnienia braku formalnego tego wniosku poprzez jego podpisanie przez Pa. G., ewentualnie przez jej pełnomocnika Pi. G., jednakże w tej drugiej sytuacji wskazano na konieczność przedłożenia stosownego dokumentu pełnomocnictwa. W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że brak jego wykonania w terminie 7 dni skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącej w dniu 24 kwietnia 2017 r. podpisał wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie przedłożył jednak żądanego dokumentu pełnomocnictwa. W ocenie Sądu prawidłowo referendarz sądowy dostrzegając braki formalne złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz powołując się na treść art. 257, art. 49 § 1, art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a. wezwał do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku. W wezwaniu jasno i klarownie wskazano, że wniosek o prawo pomocy winien być podpisany przez wnioskodawczynię Pa. G., ewentualnie przez jej pełnomocnika Pi. G. – jednak wówczas należy przedłożyć stosowny dokument pełnomocnictwa. Wobec niezastosowania się strony wnioskującej do wezwania - wniosek o prawo pomocy podpisał pełnomocnik skarżącej, nie przedłożył on jednak do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa – prawidłowo referendarz sądowy, zgodnie z dyspozycją art. 257 P.p.s.a. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Raz jeszcze należy wyjaśnić skarżącej, działającej przez pełnomocnika, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a każde pismo strony powinno zawierać podpis jej albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie zaś do § 3 tego przepisu do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (podkreślenie Sądu). Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo. Z powyższego wynika, że by pełnomocnik mógł działać skutecznie przed sądem w imieniu swego mocodawcy, musi do akt sądowych sprawy przedłożyć stosowny dokument pełnomocnictwa. Wobec jednoznacznego brzmienia powyżej wskazanych przepisów, bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie pozostaje podnoszona przez pełnomocnika kwestia "zalegania" w aktach administracyjnych sprawy stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu Pa. G. Jeżeli wolą strony jest występowanie w sprawie przed sądem administracyjnym przez pełnomocnika, to do akt sądowych sprawy taki dokument pełnomocnictwa winien zostać złożony. Zauważyć także należy, że na kolejne wezwanie Sądu żądany dokument pełnomocnictwa został przedłożony. Uczyniono to jednak dopiero w dniu 22 czerwca 2017 r., jako wykonanie wezwania do usunięcia braków formalnych wniesionego sprzeciwu. Powyższe oznacza tylko tyle, że Sąd nie odrzucił sprzeciwu, jako obarczonego brakiem formalnym. Dokonanie tej czynności pozostało natomiast bez wpływu na sposób rozpoznania wniesionego sprzeciwu. Nie ulega wątpliwości, że na dzień rozpoznawania sprawy przez referendarza sądowego Pa. G. nie podpisała wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Czynność tę wykonał zaś pełnomocnik, który jednak nie złożył do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa (zakreślony w tym zakresie termin upłynął bezskutecznie z dniem 25 kwietnia 2017 r.). W powyżej opisanych okolicznościach wydane przez referendarza sądowego zarządzenie z dnia 2 maja 2017 r. jest w pełni zasadne i prawidłowe Z tych względów na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.