II SA/Rz 1560/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1560/16 wydane w przedmiocie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - postanawia - odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Rz 1560/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprzeciwu P. G., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z 6 listopada 2017 r. wydane w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Odpis tego orzeczenia doręczono pełnomocnikowi P. G. – P. G. w dniu 29 stycznia 2018 r. W piśmie przewodnim zawarto informację, że załączone orzeczenie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W dniu 1 lutego 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżąca – zastępowana przez pełnomocnika złożyła niepodpisane zażalenie na postanowienie z 16 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). W sprawach wszczętych od tego dnia, wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia - orzeka jako sąd drugiej instancji, co jednoznacznie wynika z treści art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej: "P.p.s.a."), zmienionego na skutek wspomnianej wyżej nowelizacji. Stosownie zaś do art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo których przedmiotem są postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego przepisu. Postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, bowiem nie należy do katalogu postanowień objętych wyżej wymienioną regulacją. O powyższej okoliczności P. G. – zastępowana przez pełnomocnika P. G. została poinformowana w piśmie z dnia 17 stycznia 2018 r. W tym stanie rzeczy złożone w dniu 1 lutego 2018 r. zażalenie podlegać musi odrzuceniu jako niedopuszczalne, stosownie do art. 178 w zw. z art. 194 § 1 i art. 197 § 2 P.p.s.a. Końcowo wskazać należy także, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony – w tym zażalenie – powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W okolicznościach sprawy wobec tego, że wniesione zażalenie jest niedopuszczalne, Sąd odstąpił od wzywania strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego zażalenia poprzez jego podpisanie.