II SA/Rz 157/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat K. R. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postaci opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego - postanawia - przyznać adwokat K. R. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, postanowieniem z dnia 20 lutego 2015 r., referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie ustanowił dla wymienionej adwokata. W piśmie z dnia 26 lutego 2015 r. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła jako pełnomocnika skarżącej adwokat K. R. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r. tut. Sąd oddalił skargę K. Z., przyznając jednocześnie ustanowionej dla niej pełnomocnik wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 28 sierpnia 2015 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo pełnomocnika strony skarżącej informujące o braku stwierdzenia podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wymienionego wyżej orzeczenia wraz ze sporządzoną opinią o takiej bezpodstawności oraz wnioskiem o przyznanie kosztów powyższej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu. Dodatkowo, w piśmie tym pełnomocnik złożyła oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat uprawniony jest do otrzymania stosownego wynagrodzenia, a zasady jego przyznawania określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 poz. 461), określane dalej jako "rozporządzenie". W § 19 pkt 1 akt ten wskazuje, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują _@POCZ@__@KON@opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawką minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi _@POCZ@__@KONw pierwszej instancji w tzw. innej sprawie (tj. takiej, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz nie dotyczącej skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego) jest 240 zł - § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia (zawarty w rozdziale 5). Natomiast stawką za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Ponadto, w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając to wszystko na uwadze, przyznano adwokat K. R. - tytułem udzielonej stronie skarżącej z urzędu pomocy prawnej w postaci sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - kwotę 147,60 zł, która stanowi wynagrodzenie powiększone o stawkę podatku VAT (120 zł + 23 % ze 120 zł). Niniejsze orzeczenie wydano na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 P.p.s.a. oraz § 19 pkt 1, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 rozporządzenia.