II SA/Rz 1573/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia ustanowić dla wnioskodawczyni adwokata. Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularzu PPF K. Z. wniosła o przyznanie w sprawie objętej skargą prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Powołała się na "uzasadnienie z 04.11.2014 r.", tj. skargę, której treść, oprócz pierwotnego wniosku o ustanowienie adwokata, zawierała opis jej nieskutecznych starań o przyznanie zasiłku celowego (zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie świadczenia z przeznaczeniem na uregulowanie rachunków za energię elektryczną i gaz, wyrobienie zdjęć syna do dowodu osobistego oraz zakup obuwia i bielizny osobistej). Wg zawartego we wniosku oświadczenia, brak jest osób, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Nie posiada żadnych wartościowych składników majątkowych, a jedyne źródło dochodu stanowi zasiłek stały z MOPS w wysokości 456 zł. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 239 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych m.in. _@POCZ@__@KOstrona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej /koszty sądowe obejmują opłaty sądowe: wpis i opłatę kancelaryjną oraz zwrot wydatków/. Przedmiot sprawy, dot. przyznania zasiłku celowego, wskazuje na spełnienie tej przesłanki, co oznacza, że skarżąca w toku całego postępowania sądowego w niniejszej sprawie jest z mocy ustawy w całości zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W tej sytuacji jej wniosek podlega merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie w części odnoszącej się do ustanowienia zastępcy prawnego – adwokata, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, co warunkowane jest wykazaniem braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Dokonana na podstawie udzielonych informacji ocena sytuacji materialnej i możliwości płatniczych K. Z. wskazuje, że przesłanka ta została przez nią spełniona. Mimo że nie wynika to bezpośrednio z treści wniosku, ale jak wskazują akta administracyjne sprawy, wnioskodawczyni wraz z zamieszkującym z nią bezrobotnym synem, od kilku lat systematycznie korzysta z pomocy społecznej, co oprócz świadczeń pieniężnych obejmuje obecnie także wsparcie żywnościowe. Pomoc finansowa przeznaczana jest na zaspokojenie podstawowych wydatków związanych z ich bieżących utrzymaniem, co wobec braku innych źródeł dochodu nie pozostawia żadnych wątpliwości co do braku możliwości wygospodarowania przez wnioskodawczynię środków finansowych na ustanowienie w sprawie z jej skargi fachowego zastępcy prawnego. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że mimo treści zawartego we wniosku PPF oświadczenia o braku posiadania majątku, mieszkanie w którym zamieszkuje jest lokalem własnościowym, gdyż nie przekłada się to na jej zdolność do poniesienia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. Uzasadnia to pozytywne ustosunkowanie się do wniosku skarżącej o ustanowienie adwokata, co pozostaje w ścisłym związku z celem prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.