II SA/Rz 1575/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 30 września 2025 r. nr SKO.404.GG.1162.49.2025 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego - postanawia – przywrócić Skarżącej termin do wniesienia skargi. M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wystąpienia z przedmiotowym środkiem zaskarżenia. Podniosła w nim, że niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn zdrowotnych, a zatem od Niej niezależnych, co potwierdza dołączone zaświadczenie lekarskie. Skarżąca podkreśliła, że ostatni dzień terminu przypadł na dzień bezpośrednio następujący po święcie Wszystkich Świętych i najbliższe Jej osoby przebywały wówczas poza domem, dlatego nikt nie mógł wyręczyć Jej w nadaniu na poczcie przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jeśli strona podejmie określoną czynność w postępowaniu sądowym już po upływie przewidzianego w tym zakresie terminu, czynność ta jest bezskuteczna, o czym stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W sytuacji jednak, kiedy brak terminowego dokonania czynności w postępowaniu sądowym nie wynikał z winy strony, wówczas może ona wystąpić do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu, w przedmiocie czego sąd orzeka na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Przy czym, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Jak wskazują akta administracyjne sprawy, kwestionowane postanowienie Kolegium zostało doręczone Skarżącej w dniu 3 października 2025 r. Trzydziestodniowy termin do zaskarżenia go upływał dnia 3 listopada 2025 r., a to przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którą takie przesunięcie ustawowego terminu następuje wówczas gdy jego koniec przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy. Skarżąca wystąpiła tymczasem z niniejszą skargą 5 listopada 2025 r., a zatem z dwudniowym opóźnieniem. Do złożonego równocześnie wniosku o przywrócenie terminu załączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 4 listopada 2025 r. wskazujące, że cierpi na określone w nim schorzenie i z tego powodu nie może opuszczać miejsca zamieszkania w dniach od 3 do 5 listopada 2025 r. Mając powyższe na uwadze Sąd przyjął, że w sprawie zachowane zostały warunki do uwzględnienia złożonego wniosku. Wniesiono go bowiem w pierwszym możliwym terminie po ustaniu przeszkody w postaci złego stanu zdrowia tj. 5 listopada 2025 r., czym spełniony został wymóg z art. 87 § 1 P.p.s.a. Skarżąca wystąpiła z przedmiotowym wnioskiem razem ze skargą i uczyniła to za pośrednictwem skarżonego Organu tj. SKO w Tarnobrzegu. Poza tym, w ocenie Sądu, Strona uprawdopodobniła, że niedotrzymanie ustawowego trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi było przez Nią niezawinione. Jak bowiem wskazuje przedstawione przez Nią zaświadczenie lekarskie, znajdowała się w ostatnim dniu terminu do złożenia skargi w takim stanie zdrowia, który wykluczał możliwość opuszczenia przez Nią miejsca zamieszkania. Przy czym, zgodnie z oświadczeniem Skarżącej, nie mogła się Ona posłużyć innymi osobami, które mogłyby wysłać za Nią korespondencję do Sądu, bowiem wyjechały one z domu w tym czasie, a to w związku ze świętem Wszystkich Świętych. Z wyżej podanych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.