II SA/Rz 1586/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. na tę decyzję - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. Sp. z o.o. z siedzibą [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Skarga zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji przez organ, zaś w razie nieuwzględnienia powyższego, o wydanie orzeczenia o wstrzymaniu przez Sąd. Argumentując żądanie Spółka wskazała na brak jednolitego stanowiska w ramach służby celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego. Spółka zwróciła uwagę na zapadające orzeczenia sądów administracyjnych o uwzględnieniu składanych skarg i uchyleniu decyzji organów celnych w podobnych do niniejszej sprawach. Podniosła, że na dzień 13 kwietnia 2015 r. uiściła tytułem kar pieniężnych kwotę 5 079 683,76 zł, jak też wskazała na fakt toczenia się kolejnych postępowań w tym przedmiocie. Podkreśliła, że z uwagi na zatrzymanie przez urzędy celne urządzeń nie osiąga planowanych zysków, a ponosi straty. W takiej sytuacji, w ocenie Spółki, zastosowanie się do wynikającego ze skarżonej decyzji obowiązku grozi utratą przez nią płynności finansowej, a w dalszej konsekwencji upadłością, czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w wypadku wygrania przez nią sporu i zwrotu wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Zwróciła także uwagę na szkodę grożącą Skarbowi Państwa w związku z ewentualną koniecznością zwrotu pobranych kar. Spółka powołała się również na zapadle w stosunku do niej orzeczenia innych sądów administracyjnych wstrzymujące wykonanie zaskarżonych decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, których kserokopie dołączyła do skargi. Do skargi Spółka załączyła także rachunek zysków i strat za okres od 1.01.2013 r. do 31.12.2013 r. (wariant porównawczy) oraz listę zapisów kasowych/bankowych za okres od 20.01.2012 r. do 2.04.2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania kwestionowanego nią aktu bądź czynności. Jeśli jednak skarżący złoży stosowny wniosek w tym zakresie Sąd może wydać orzeczenie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Ustawodawca w powołanym przepisie wskazał na dwie przesłanki, z których spełnienie którejkolwiek uprawnia do uwzględnienia żądania strony skarżącej, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na to, że instytucja zawarta w cyt. art. 61 § 3 P.p.s.a. ma wyjątkowy charakter, należy przyjąć, iż to wnioskujący o jej zastosowanie winien przedstawić okoliczności wskazujące na zasadność powyższego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o nałożeniu kary pieniężnej. Ocena, czy jej uiszczenie mogłoby spowodować konsekwencje wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwa jest więc tylko w oparciu o dokładne, potwierdzone stosownymi dokumentami dane dotyczące sytuacji finansowej Spółki – adresata wspomnianego obowiązku. Tymczasem w oparciu o przedłożoną przez stronę skarżącą dokumentację trudno ustalić, jaki uszczerbek w tego rodzaju sytuacji spowodowałaby zapłata przedmiotowej kary. Dokumenty te to lista zapisów kasowych/bankowych wskazujących na wysokość uiszczonych dotychczas przez Spółkę kar pieniężnych oraz rachunek zysków i strat za 2013 r. Z tego ostatniego dokumentu wynika, że poniesiona przez Spółkę strata zmniejszyła się z kwoty 8 743 995,54 zł za 2012 r. do 4 029 316,60 zł za 2013 r. Na podstawie wskazanego rachunku niemożliwym jest więc ocena bieżącego stanu finansowego strony skarżącej. Poza tym, strata nie przesądza jeszcze sama w sobie o utracie płynności finansowej przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Nie wyklucza bowiem posiadania majątku niezbędnego do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Nie wiadomo natomiast, co składa się na posiadany przez Spółkę majątek (ruchomy, nieruchomy, wierzytelności). Brak także danych co do zgromadzonych na rachunkach bankowych Spółki środków pieniężnych, uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. To wszystko uniemożliwia w istocie dokonanie analizy pod kątem spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania skarżonej decyzji. Z kolei podniesione przez Spółkę argumenty związane z meritum sprawy nie mogą w żadnym razie stanowić przedmiotu rozważań z punktu widzenia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.. Dotyczą one bowiem kwestii legalności decyzji, która stanowić będzie przedmiot rozpoznania Sądu na etapie merytorycznego rozstrzygania. Także fakt, iż inne sądy wstrzymały wykonanie kierowanych do Spółki postanowień organów celnych o wymierzeniu kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry nie może przemawiać za zasadnością jej wniosku w niniejszej sprawie. Sąd wskazuje także, iż przy ocenie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. brał pod uwagę szkodę, która mogłaby ewentualnie powstać w majątku skarżącej, nie zaś w majątku Skarbu Państwa. Ponadto, należy podkreślić, że decyzja zobowiązująca do uiszczenia określonej należności pieniężnej zawsze pociąga za sobą określony skutek dla sytuacji materialnej strony. Poza tym, wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie powoduje nieodwracalnego skutku, jako że ewentualne uwzględnienie skargi wywoła potrzebę zwrotu należności. Biorąc wszystko powyższe pod uwagę uznano, że brak podstaw do uwzględnienia żądania Spółki, która nie przedłożyła stosownej dokumentacji mogącej być podstawą dokonania rzetelnej oceny w zakresie negatywnych skutków wykonania skarżonej decyzji, zaś dokumenty te nie znajdują się jednocześnie w aktach administracyjnych sprawy, by móc na ich podstawie czynić ustalenia. Niniejsze orzeczenie opiera się o art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.