II SA/Rz 159/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na pismo Marszałka Województwa [....] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] postanawia odrzucić skargę. W dniu 13 lipca 2018 r. A.M., działając na podstawie art 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") zwróciła się do Wojewody ze skargą na działania przedstawicieli Zarządu Województwa i pracowników Urzędu Marszałkowskiego . W uzasadnieniu wskazała, że przedmiotem skargi są działania i zaniedbania przedstawicieli Zarządu Województwa i pracowników Urzędu Marszałkowskiego , w ramach realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013, które doprowadziły do wadliwego podpisania przez nią umowy o dotację, a w konsekwencji do jej cofnięcia i do powstania po jej stronie szkody majątkowej. Pismem z dnia 11 września 2018 r. Urząd Wojewódzki działając na podstawie art 65 § 1 K.p.a. w zw. z art 229 pkt 5 K.p.a. przekazał skargę A.M. do załatwienia według właściwości Sejmikowi Województwa . Uchwałą z dnia [...]października 2018 r., nr [...] Sejmik Województwa uznał skargę za niezasadną. Pismem z dnia 16 listopada 2018 r. A.M. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika zwróciła się do Zarządu Województwa z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 6 grudnia 2018 r., nr [...], stanowiącym przedmiot zaskarżenia, organ wskazał, że środek prawny w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa przestał funkcjonować wraz z wejściem w życie art 9 pkt 2-4 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2017 r., poz. 935). W skardze na ostatnio powołane pismo skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy: 1) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez jego nienależyte zastosowanie- nie zgromadzenie przez organ wydający decyzję rzetelnego materiału dowodowego i nierozpatrzenie go w sposób odpowiadający ogólnie przyjętym zasadom proceduralnym oraz nierozpatrzenie merytorycznie wezwania, 2) art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 9 K.p.a. poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego oraz nierozpatrzenie merytorycznie wezwania; 3) art. 9 i 10 K.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącej o możliwości zaskarżenia uchwały Sejmiku Województwa na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 4) art. 104 § 1 K.p.a. poprzez niewydanie przez Marszałka Województwa decyzji w sprawie; 2. Przepisów prawa materialnego, a to art. 30a ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez niedopełnienie wymogów zawartych w przywołanych przepisach; W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych, na wypadek gdyby Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że skarga została uruchomiona w trybie art 227 K.p.a. Przepis art 227 znajdujący się w Dziale VIII K.p.a. zatytułowanym "Skargi i wnioski" stanowi, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Nie budzi wątpliwości Sądu, że żądanie w postaci usunięcia naruszeń prawa w związku z działaniami tak Zarządu Województwa , jak i pracowników Urzędu Marszałkowskiego sformułowane w piśmie złożonym w dniu 13 lipca 2018 r. i w dniu 16 listopada 2018 r. wyczerpało dyspozycję powołanego przepisu i uruchomiło tryb skargowy z Działu VIII K.p.a. Wskazuje na to analiza treści obu pism a także powołanie się na przepis art 227 K.p.a. w piśmie z dnia 13 lica 2018 r. Wyraźnie powołano się w nich na niezadowolenie z postępowania urzędników przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej A.M. o dofinansowanie projektu "Zakup nieruchomości wraz z niezbędnym wyposażeniem w celu rozbudowy przedsiębiorstwa P.P.H.U. A.M." w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013. Podkreślić przy tym należy że drugie z powołanych pism zostało zredagowane i odpisane przez zawodowego pełnomocnika. Na podstawie niebudzących wątpliwości interpretacyjnych przepisów, czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a. (art. 221 – 256 k.p.a.) odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U.z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") i nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 9 listopada 2006 r., I OZ 1133/06, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie mieszczą się bowiem w żadnej z wymienionych w tym przepisie kategorii. Skarga złożona w trybie art. 227 K.p.a. uruchamia bowiem jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, prowadzonym wyłącznie przez organy administracji publicznej i kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji i nie kończy się ono władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Ponadto, nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny, ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, który można byłoby zakwalifikować do jednej z kategorii. Bezzasadnym jest czynienie w tym postępowaniu zarzutów naruszenia art 77 K.p.a. polegających na braku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego czy też art 104 K.p.a. polegającego na nie wydaniu decyzji. Postępowanie to ma na celu wyłącznie ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Skarga jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. ( postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2013 r., I OSK 960/13, post. WSA w Warszawie z 3 lutego 2004 r., I SA 2226/03, post. NSA z 5 stycznia 2005 r., OW 156/04). W świetle powyższego zarówno skarga na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] października 2018 r. nr [...] jak i na pismo Marszałka Województwa z dnia 6 grudnia 2018 r. wydane w trybie działu VIII K.p.a. jako niedopuszczalne podlegają odrzuceniu. Skarga na uchwałę została odrzucona postanowieniem z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 158/18. Odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności oznacza że Sąd pozbawiony jest możliwości kontroli, jak też odnoszenia się do postawionych w skardze zarzutów. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.