II SA/Rz 1592/14

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. L. o ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności wypłaconych tytułem świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r. WSA w Rzeszowie oddalił skargę K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2014 r. Nr [...]. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na obowiązującym formularzu PPF wniósł o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wskazał, że nie stać go na jego ustanowienie z powodów finansowych. Z uwagi na stan zdrowia i konieczność stałego leczenia musi wykupywać leki, których koszt wynosi 120 zł miesięcznie. "Brakuje mu na wszystko", w tym na żywność. Jako dochody wskazał rentę swoją i pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym konkubiny w wysokości odpowiednio 303 i 509 zł netto, zaś jako posiadany majątek dom o pow. 180 m². Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Złożony przez skarżącego wniosek dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, co warunkowane jest wykazaniem braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Jak wynika z powyższego, wyznacznikiem możliwości uzyskania takiego wsparcia jest sytuacja materialna osoby wnioskującej postrzegana przez pryzmat zdolności do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Przy rozpoznawaniu wniosku oprócz danych zawartych w formularzu PPF, wzięto z urzędu pod uwagę uściślające je informacje zawarte w aktach sprawy. Wynika z nich dodatkowo, że pełna wysokość pobieranej przez skarżącego renty chorobowej to 758 zł. netto, jednak podlega ona egzekucji komorniczej z tytułu wymogu zwrotu przez niego wypłaconych przez MGOPS [...] osobom uprawnionym świadczeń alimentacyjnych. Pozostającą kwotę, odpowiadającą wykazanej we wniosku, przeznacza na swoje potrzeby, tj. zakup leków, żywności i ubrań. Osoba z którą zamieszkuje to była żona, a przed sądem powszechnym toczy się postępowanie o podział majątku dorobkowego między nimi, w tym wykazanego domu (z tego powodu, mimo dokonanego wskazania, nie uwzględniono jej jako osoby wspólnie gospodarującej ze skarżącym, niemniej jednak nawet odmienne uznanie – z uwagi na wysokość uzyskiwanych przez nią dochodów – nie wpłynęłoby na merytoryczna ocenę jego wniosku). Dokonana w tym kontekście ocena możliwości finansowych K. L. wskazuje, że powołana na wstępie przesłanka do przyznania częściowego prawa pomocy została przez niego spełniona. Jego sytuację materialną należy ocenić jako trudną, co bezpośrednio przekłada się na problemy z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych. Z pewnością niewystarczająca w tym zakresie jest będąca do jego dyspozycji kwota ok. 300 zł miesięcznie. Sytuacja ta, wobec braku jakichkolwiek oszczędności, przynoszących dochód składników majątkowych oraz możliwości pozyskania dodatkowych środków finansowych (np. poprzez podjęcie pracy zarobkowej, czemu na przeszkodzie stoi stan zdrowia), bez wątpienia nie pozwala skarżącemu na poniesienie wydatków związanych z ustanowieniem zastępcy prawnego z wyboru. Przesądza to o uznaniu zasadności jego wniosku, co pozostaje w ścisłym związku z celem instytucji prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania bez względu na sytuację materialną z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień (w tym kontroli instancyjnej wydanego w sprawie orzeczenia Sądu I instancji). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.