II SA/Rz 1593/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, G. W. ( dalej: Skarżąca) domaga się wstrzymania wykonania decyzji, wskazując że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po jej stronie, co wynika również z oświadczenia o stanie majątkowym Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z § 3: "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu". Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji, na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazać również należy, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków", jak uczyniła to Skarżąca, lecz o wskazanie okoliczności, które pozwolą na ocenę, że w istocie mamy do czynienia z jedną z opisanych w tym przepisie sytuacji. W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca poza przytoczeniem treści przepisu wskazała jedynie, że wniosek uzasadnia oświadczenie o stanie majątkowym. Z oświadczenia wynika, że Skarżąca z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje miesięczny dochód netto w wysokości 1.286,16 zł., zaś miesięczne wydatki sięgają 1.500 zł. Skarżąca przedstawiła również wyciągi z rachunków bankowych, na podstawie których możliwe jest jedynie stwierdzenia mających miejsce wpłat i wypłat. Na tej podstawie nie można stwierdzić, że sytuacja majątkowa Skarżącej wskazuje na to, że wykonanie decyzji spowoduje ryzyko powstania jednej ze wskazanych w przepisie sytuacji. Wskazać bowiem należy, że podane przez nią wydatki przekraczają dochody co w wątpliwość poddaje prawdziwość twierdzeń, zaś przepływ pieniędzy na rachunku bankowym wskazują na zdolność płatniczą. Ponadto jak wynika z danych zawartych na stronie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ( https://prod.ceidg.gov.pl) Skarżąca kontynuuje działalność gospodarczą. Dodatkowo należy wyjaśnić, że będąca przedmiotem wniosku decyzja dotyczy wymierzenia kary pieniężnej, co oznacza, że rodzi ona po stronie Skarżącej zobowiązanie o charakterze pieniężnym. Taki charakter zobowiązania powoduje natomiast, że jego wykonanie z natury rzeczy ma charakter odwracalny, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania. (postanowieniu NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl ). Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.