II SA/Rz 1594/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. Z. i W. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] wydaną w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie D., gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 1564 o pow. 0,7598 ha, poprzez udzielenie spółce A. S.A. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez ww. działkę jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV N.-N., w tym podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad przedmiotową nieruchomością na wysokości nie mniejszej niż 13.1m oraz na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 110 kV po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego o szerokości 20m (po 10m od osi linii w obie strony). Z powyższą decyzją nie zgodzili się M. Z. oraz W. Z. i skargą z dnia 6 października 2015 r. zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze tej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uzasadniając powyższy wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej podali, że wykonanie decyzji może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki i nieodwracalną poważną szkodę majątkową. Takie prawdopodobieństwo wynika z charakteru i zakresu przedmiotowej decyzji oraz rozmiaru inwestycji, na przeprowadzenie której decyzja ta zezwala. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa zatem ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Ponadto badając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sąd powinien wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności podniesione w tym wniosku, ale także okoliczności całej sprawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczy wydanej w dniu [...] września 2015 r. decyzji Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżących poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie jednotorowe napowietrznej linii elektroenergetycznej, a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm., dalej u.g.n.), zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rozpoczęcie procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych określonych w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości możliwe jest po wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Stosownie bowiem do treści art. 124 ust. 1a u.g.n., w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Z powyższego przepisu wynika, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Jej subsydiarny charakter oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy funkcjonuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W stosunku do przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1564 decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości została wydana przez Starostę [...] w dniu [...] sierpnia 2015 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Mając na uwadze okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy uznać należy, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że przedstawione przez skarżących argumenty nie przesądzają o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Wykonanie zaskarżonej decyzji w sposób w niej określony, tj. ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość skarżących napowietrznej linii elektroenergetycznej, w tym podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej oraz funkcjonowanie linii po jej wybudowaniu nie spowodowało bowiem zmiany dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości. Działka ewid. nr 1564 oraz tereny przyległe leżą w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej (Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]. uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z [...].06.2001 r.). Odnośnie zaś powołanych przez skarżących okoliczności, że wykonania decyzji z uwagi na charakter i zakres oraz rozmiar inwestycji może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki i nieodwracalne szkody majątkowe, podnieść należy, że przeprowadzone prace dotyczą konkretnie wskazanego w decyzji odcinka nie zaś powierzchni całej działki. Ponadto zgodnie z treścią art. 124 ust. 4 u.g.n., na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 u.g.n. (regulujący kwestię odszkodowania). Reasumując wskazać należy, że wnioskodawcy poza ogólnym wskazaniem, że wykonanie decyzji rodzi "niemożliwe do odwrócenia skutki i nieodwracalną poważną szkodę majątkową", w żaden sposób nie wykazali na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Obowiązek wykazania konkretnego niebezpieczeństwa i jego uprawdopodobnienia leży po stronie wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem samo stwierdzenie o wynikającym niebezpieczeństwie z uwagi na charakter, zakres przedmiotowy decyzji i rozmiar inwestycji - jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Należy przy tym zaznaczyć, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonej decyzji. Zostanie bowiem ona poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.