II SA/Rz 1595/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] znak [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Przedmiotem skargi J.P. reprezentowanej przez W.P. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] wydana w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Z akt administracyjnych sprawy wynika, że po rozpatrzeniu podania z [...] grudnia 2012 r. S.W. i S.W. decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...], Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę obejmującego zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego, przebudowę poddasza z adaptacją na funkcję użytkową i rozbudowę budynku z przeznaczeniem na funkcję usługowo-handlowo-mieszkalną w zakresie parteru i piętra z instalacjami wewnętrznymi sanitarnymi, c.o., elektryczną, przyłączem kanalizacyjnym i przebudową przyłącza wodociągowego na działce nr 4473 w L. przy [...] 3 oraz przebudowę zjazdu indywidualnego na publiczny z drogi gminnej ul. [...] na części działki nr ewid. 4436. Sprawa była przedmiotem postępowania odwoławczego, w wyniku którego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r, znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Wojewody [...] przedmiotowe postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zmianami), zwanej dalej "K.p.a.", bowiem rozstrzygnięcie zapadło bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt. II SA/Rz 1018/13 oddalił skargę S. i S.W. na ww. decyzję wskazując, że organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, ma obowiązek ocenić, czy zaprojektowany budynek nie będzie naruszał uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r, poz.1409 późn.zm), zwanej dalej "P.b.". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], znak:[...] ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę inwestycji, opisanej powyżej. Uprzednio Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014r, znak:[...] wezwał inwestorów do usunięcia w terminie do dnia [...] kwietnia 2014 r. nieprawidłowości i braków poprzez wykazanie w projekcie budowlanym, że realizacja inwestycji nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., w tym prawa do zabudowy poprzez przedłożenie analizy spełnienia wymogów § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem" w stosunku do ewentualnej przyszłej zabudowy działki sąsiedniej nr 4474/1 budynkiem z otworami okiennymi w odległości 4 m od granicy, z zachowaniem wymogów zawartych w w/w przepisach. W odwołaniu od powyższej decyzji J.P. reprezentowana przez pełnomocnika W.P., zarzuciła jej brak zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami rozporządzenia. Podniosła, że budynek istniejący na nieruchomości nr 4473 nie posiada własnej ściany od strony budynku znajdującego się na działce nr 4474/1, w związku z czym projektowanie rozbudowy budynku w przedłużeniu ściany wspólnej dla obu budynków jest projektowaniem rozbudowy na działce nr 4474/1, bez zgody właściciela tej działki i niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto nieprawidłowo przyjęto poziom parapetów 1,40 m dla ewentualnej przyszłej rozbudowy budynku na działce nr 4474/1, a także to, że w niniejszym przypadku zastosowanie mają przepisy § 13 ust. 4 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym odległości o których mowa w ust. 1 pkt 1 można zmniejszyć o nie więcej niż połowę. Organ w sposób nieuprawniony przyjął, iż w niniejszej sprawie, mamy do czynienia z zabudową śródmiejską. Ponadto odwołująca zwróciła uwagę, że nie stwierdziła, "by procedura uzgodnienia powyższej inwestycji pod względem ochrony konserwatorskiej podlegała naprawie". Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] października 2014 r., wymienioną na wstępie Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w pkt 1 uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej budowy przyłącza kanalizacyjnego i przebudowy przyłącza wodociągowego i w tym zakresie umorzył. W pkt 2 w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Wyjaśnił, że stosownie do art. 35 P.b., załączony do wniosku projekt budowlany odpowiada przepisom prawa, bowiem jest kompletny i został opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami w/w decyzji Burmistrza [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2011r., znak: [...]. Analiza projektu budowlanego wykazała, że ustalona w tej decyzji obowiązująca linia zabudowy oraz wielkość powierzchni zabudowy do 80% powierzchni działki o nr 4473, zostały zachowane, a gabaryty projektowanej zabudowy nie przekraczają wielkości określonych w decyzji. Inwestorzy ponadto złożyli pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...] grudnia 2012 r., [...] stycznia 2013 r. i [...] lutego 2013 r. Przedmiotowa inwestycja nie stwarza ograniczeń, ani uciążliwości, tak dla zabudowy istniejącej, jak i perspektywicznych zamierzeń inwestycyjnych na działkach sąsiednich, gdyż nie jest zaliczona do mogących znacząco oddziaływać na środowisko w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz.1397 ze zm). Usytuowanie projektowanego obiektu spełnia obowiązujące w tym zakresie przepisy techniczno- budowlane. Z projektu zagospodarowania wynika, że projektowana inwestycja jest usytuowana zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia bowiem o lokalizacji projektowanej inwestycji przesądziła decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] marca 2011r. Projektowana rozbudowa została zlokalizowana w granicy działki nr 4474/1 od strony północno-zachodniej, ok. 5.50 m od strony działki nr 4474/2 i 16.08 m od granicy działki nr 4475 od strony południowo-zachodniej. Odległość projektowanej rozbudowy do granicy działki nr 4474/2 podano w przybliżeniu, po jej zmierzeniu przymiarem liniowym na projekcie zagospodarowania, ponieważ nie została ona zaznaczona na w/w projekcie zagospodarowania. Od strony południowo-wschodniej projektowana rozbudowa została zlokalizowana przy granicy działki sąsiedniej nr 4436 /ul. [...]/ - zgodnie z wyznaczoną obowiązującą linią zabudowy. Analiza projektu budowlanego pod względem zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich nie potwierdziła, by lokalizacja projektowanego obiektu naruszała wymagania zawarte w § 13 ust. 1 w zw. z ust. 4 rozporządzenia, przy przyjęciu, że w sprawie mamy do czynienia z zabudową śródmiejską, co pozwala na zmniejszenie o połowę odległości określonych zgodnie z § 13 ust. 1. Dla terenu objętego inwestycją nie został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale obszar przeznaczony pod zabudowę, stanowi faktyczne centrum miasta, bowiem działka nr 4473 znajduje się w obrębie obszaru określonego w obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] jako obszar zabudowany, oznaczony symbolem "UcM" z funkcją wiodącą Usługowo-mieszkaniową, centrotwórczą. Ponadto biorąc pod uwagę funkcję, cechy i parametry zabudowy już istniejącej na tym terenie, a także sposób zagospodarowania terenu w otoczeniu tej zabudowy, tereny objęte wnioskiem należy uważać za zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia z dobrym dostępem komunikacyjnym. Należy wskazać, że w rejonie projektowanej inwestycji /wzdłuż ulicy [...], ul. [...], [...] oraz drogi wojewódzkiej nr [...] dominuje intensywna zabudowa, sytuowana w przeważającej większości bezpośrednio w granicy z sąsiednimi nieruchomościami. Mając powyższe na względzie należy uznać, że inwestycja nie narusza § 13, ponieważ jak wynika z załączonej do akt "Analizy zacienienia, nasłonecznienia i przesłaniania" od strony północno-zachodniej wysokość przesłaniania obiektu po rozbudowie, zlokalizowanego na działce nr 4473 wynosi 7 m 83 cm, a po zmniejszeniu o połowę w zabudowie śródmiejskiej – 3 m 915 cm i jest mniejsza niż odległość do budynku przesłanianego, który w przyszłości może zostać wybudowany na działce nr 4474/1 w odległości 4.00 m od granicy działki sąsiedniej nr 4473. Od strony południowo-zachodniej wymagania § 13 są spełnione nawet bez stosowania w/w dopuszczenia dotyczącego zabudowy śródmiejskiej, bowiem wysokość przesłaniania obiektu zlokalizowanego na działce nr 4473 wynosząca 7 m 83 cm jest mniejsza niż odległość do obiektu przesłanianego, która /licząc do zewnętrznej ściany obiektu/ wynosi 23 m. Załączona do projektu analiza zacieniania potwierdza spełnienie wymagań określonych w § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Przedmiotowa inwestycja została w całości zaprojektowania na działce nr 4473, w sposób który nie narusza zarówno granic nieruchomości, jak i konstrukcji budynku zlokalizowanego na działce nr 4474/1. Również zarzut, dotyczący nieprawidłowego przyjęcia poziomu parapetów tj. 1.40 m dla ewentualnej przyszłej rozbudowy budynku na działce nr 4474/1 nie zasługuje na uwzględnienie. Z załączonej do projektu budowlanego "Analizy zacienienia, nasłonecznienia i przesłaniania" wynika, że dolna krawędź najniżej położonego okna ewentualnej przyszłej rozbudowy budynku J. P. została przyjęta na poziomie parapetów okien w budynku już istniejącym tj. na wysokości 90 cm od posadzki, która znajduje się 50 cm powyżej istniejącego terenu. Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1 mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej krawędzi obiektu przesłaniającego, lub jego przesłaniającej części. Należy przy tym wyjaśnić, że analiza w tym zakresie odnosi się do obiektu, który obecnie nie istnieje, nie można zatem przyjąć do niej faktycznie występujących danych. Przyjęcie parametrów takich samych jak w budynku istniejącym wydaje się w tym przypadku podejściem racjonalnym i uzasadnionym. Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut odwołującej, że procedura uzgodnienia powyższej inwestycji pod względem ochrony konserwatorskiej nie uległa naprawie. Organ I instancji zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 10 K.p.a. zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu przekazując przy piśmie z dnia [...] maja 2014r., kopię postanowienia z dnia [...] marca 2013r. stanowiącego uzgodnienie projektu budowlanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. J.P. w skardze złożonej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. zarzuciła naruszenie przepisów prawa budowalnego, rozporządzenia oraz K.p.a. Wniosła o podjęcie działań mających na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2011 r. W stanie faktycznym i prawnym ściana pomiędzy budynkami na działkach 4474/1 (wybudowanego w 1910r.) i 4473 (wybudowanego później i nie posiadającego własnej ściany szczytowej, a dobudowanego do budynku na działce nr 4474/1 i nadbudowanego ponad jego połać dachową) stanowi wyłączną własność właściciela nieruchomości 4474/1. Bezpieczeństwo konstrukcyjne tej ściany pod połacią dachową budynku na działce 4474/1 jest zapewnione poprzez powiązania konstrukcyjne z budynkiem na działce 4473. Z projektu zagospodarowania i rzutów kondygnacji, więźby w żaden sposób nie można wywieść tezy, że projektowana inwestycja nie narusza granic nieruchomości jak bezpieczeństwa konstrukcji na działce 4474/1, a gdyby nawet to było możliwe to stwierdzenie jest to nieprawdziwe, bowiem nie jest możliwe prowadzenie jakichkolwiek robót budowlanych na podstawie zatwierdzonego projektu bez ingerowania w konstrukcję i bezpieczeństwo obiektu na działce 4474/1, bez zmiany rozwiązań konstrukcyjnych obiektu na działce 4474/1. O taką zmianę rozwiązań właściciel działki 4473 nigdy nie zabiegał u właściciela działki 4474/1 i nie uzyskiwał zgody na zmianę rozwiązań konstrukcyjnych obu obiektów. Odnośnie kwestii lokalizacji projektowanego budynku w granicy, wbrew stanowisku organu, nie przesądza o tym decyzja wydana w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Takie stanowisko narusza art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto w sprawie doszło do naruszenia § 13 rozporządzenia. Działka 4474/1 położona jest przy ulicy [...], jak i [...]. Zabudowa ulicy [...] po obu stronach nie wypełnia wymogu ciągłości pierzei, dlatego nie mamy do czynienia z zabudową śródmiejską ani śródmiejską uzupełniającą i nie może mieć zastosowanie ograniczenie wynikające z § 13 ust. 4 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153, poz. 1269), przy czym rozumieć należy, że dotyczy to zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd może uwzględnić skargę tylko wówczas gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, była już przedmiotem rozpoznania sądu. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1018/13 Sąd oddalił skargę inwestorów S. i S.W. na decyzję kasacyjną Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd przesądził, że w ponownie prowadzonym postępowaniu koniecznym jest uzupełnienie postępowania dowodowego o analizę możliwości zabudowy działki nr 4474/1 – będącej własnością J.P. – budynkiem z otworem okiennym w odległości 4 m od granicy tej działki od strony działki inwestorów. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. budynek należy sytuować w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi. Wśród zaleceń Sądu wskazano na przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, wedle którego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi poprzedzać sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym również techniczno – budowlanymi. Obowiązkiem organu administracji architektoniczno – budowlanej rozpoznającego wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę jest zbadanie czy projektowany budynek nie będzie naruszał uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Z przepisów tych wynika, zdaniem Sądu, że właściciel działki sąsiadującej z inwestorem musi mieć swobodę w zaprojektowaniu ewentualnego budynku na działce od strony inwestora mając zapewnione właściwe nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. To zagadnienie winno być właściwie uzasadnione w rozstrzygnięciach organów obu instancji. Zdaniem Sądu orzekającego w poprzedniej sprawie udzielając pozwolenia na budowę uzasadnienia wymaga również zachowanie zasady wynikającej z art. 4 Prawa budowlanego, wedle której każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzonego przedsięwzięcia z przepisami. Również, konstytucyjna zasada równości wobec prawa daje gwarancję właścicielowi nieruchomości sąsiadującej, tj. J.P. z terenem inwestycji, ma prawo do jej zabudowy w przyszłości w sposób gwarantowany przepisami prawa. Zamiar zrealizowania swej inwestycji przez inwestorów nie może niweczyć jej ewentualnych planów zabudowy działki sąsiedniej. Tylko wówczas wydanie pozwolenia na budowę z zachowaniem tych wymogów, pozostaje w zgodzie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ winien również zbadać wpływ planowanej inwestycji zlokalizowanej w granicy z działką sąsiednią na możliwość jej zabudowy zgodnej z prawem. Sąd rozpoznając ponownie sprawę o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jest związany stanowiskiem Sądu na podstawie art. 153 P.p.s.a. Konsekwentnie, dołączenie wymaganej analizy nie jest wystarczające do uznania, iż rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe. W przedmiotowej sprawie organ prowadząc ponownie postępowanie wezwał inwestorów do wykazania w projekcie budowlanym, że realizacja inwestycji nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Projekt dołączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę został uzupełniony o analizę zgodnie z żądaniem organu. Uzasadnienie rozstrzygnięcia organu jest obowiązkowym składnikiem każdej decyzji administracyjnej. "Przepis art. 107 § 3 K.p.a. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, co akcentuje mocno wysoką rangę uzasadnienia faktycznego decyzji" – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. akt IV SA 1660/96. Zaś motywy pisemne rozstrzygnięcia powinny być odzwierciedleniem rzeczywistych racji decyzyjnych. Uzasadnienie powinno być adekwatne i przekonywujące dla strony a tym samym dla organu i sądu kontrolującego. Konkretyzacja prawa nie dokonuje się w uzasadnieniu, a w rozstrzygnięciu decyzji, lecz uzasadnienie ma objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa. Taka jest jego rola, wynikająca z art. 107 § 3 K.p.a. Cechą dobrego uzasadnienia spełniającego wymogi cytowanego przepisu jest "ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość i prostota ujęcia oraz kompletność motywów" (patrz komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego B. Adamiak, J. Borkowski, str. 442). Uzasadnienie musi zawierać wywody dotyczące wszystkich zaleceń Sądu orzekającego w poprzedniej sprawie. Uzasadnienie rozstrzygnięć organów obu instancji nie spełnia wymogów dobrego uzasadnienia. Nie spełnia takiego wymogu powołanie się na załączoną do projektu analizę nasłonecznienia. W uzasadnieniach organów brak wyczerpującej analizy w zakresie, iż projektowana rozbudowa nie jest ograniczeniem dla właścicielki działki sąsiedniej. W uzasadnieniu wcześniejszego rozstrzygnięcia Sądu wyczerpująco wskazano, jakie elementy winno zawierać kolejne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie wprawdzie obszerne, lecz brak w nim stanowiska w kwestiach wskazanych przez Sąd. Czy usytuowanie obiektu jest wyłącznie zgodne z wnioskiem inwestorów czy nie narusza interesu sąsiada. Brak analizy zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym również z przepisami techniczno – budowlanymi. Bak jest nadal odpowiedzi organu na zarzut skarżącej dotyczący zabudowy śródmiejskiej. Zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przez taką zabudowę rozumieć należy zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia. Rozstrzygnięcie czy projektowana inwestycja stanowi śródmiejską zabudowę, wymaga ustaleń organu I instancji, a następnie właściwej subsumpcji. Taka analiza winna być przedstawiona w starannym i pogłębionym uzasadnieniu zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Brak odniesienia się organu do wskazań Sądu, iż należy uwzględnić również przepis art. 144 Kodeksu cywilnego, wedle którego właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno – gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Taka kompleksowa analiza winna być przeprowadzona w uzasadnieniu przez organy obydwu instancji. Pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwagę, część z nich dotyczy decyzji o warunkach zabudowy, natomiast zarzut naruszenia § 13 rozporządzenia przesądził Sąd w poprzednim rozstrzygnięciu. Prowadząc ponownie postępowanie należy uwzględnić stanowisko Sądu. Z tych względów w związku z naruszeniem przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 153 P.p.s.a. Sąd uwzględnił skargę. Orzeczono również o tymczasowej ochronie rozstrzygnięcia Sądu do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 P.p.s.a.