II SA/Rz 1595/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [....] (dalej "Spółka") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej nią decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Spółki, wobec wygenerowania przez nią straty za 2014 r., uiszczenie przedmiotowej kary skutkować będzie naruszeniem jej płynności finansowej, a w konsekwencji koniecznością wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, której efektem będzie likwidacja przedsiębiorstwa. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku pozostaje także aktualna linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzająca trafność stawianych w skardze zarzutów, a przez to wadliwość zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być zatem należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza akt sprawy, w tym uzasadnienia rozpoznawanego wniosku nie wskazują, aby Spółka uprawdopodobniła niebezpieczeństwo wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności Spółka nie wykazała, jakoby zapłata nałożonej zaskarżoną decyzją kary mogła naruszyć jej płynność finansową i grozić niewypłacalnością. Argument ten jest niewystarczający i sam w sobie nie przemawia za uwzględnieniem wniosku tym bardziej, że na podstawie przedłożonych do akt dokumentów Sąd nie ma możliwości ustalenia, czy w chwili obecnej skarżąca dysponuje środkami niezbędnymi do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Do oceny czy zachodzą przesłanki do udzielenia wnioskodawcy ochrony tymczasowej konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Spółki, których skarżąca jednak nie przedłożyła. W aktach sprawy znajdują się wprawdzie sprawozdania finansowe za 2013 r. oraz 2014 r., z których wynika że Spółka w latach tych poniosła stratę. Sąd zauważa jednak, że wykazanie przez przedsiębiorcę straty w danym roku podatkowym nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Strata stanowi jedynie różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie przekłada się jednak na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Wykazanie straty nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Poniesienie straty nie musi więc oznaczać konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, czego zresztą dowodzi fakt, że pomimo poniesionej straty Spółka pozostaje nadal w obrocie gospodarczym. Dostatecznym argumentem przemawiającym za uwzględnieniem żądania strony nie jest także fakt prowadzenia względem Spółki postępowań egzekucyjnych. Z kolei trafność kierowanych pod adresem zaskarżonej decyzji zarzutów, a tym samym ewentualna wadliwość decyzji nie stanowią przesłanek udzielenia Spółce ochrony tymczasowej. Kwestia legalności zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem oceny dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi i nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji . W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.