II SA/Rz 1597/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej -skargę oddala- Przedmiotem skargi MS jest decyzja Wojewody [.] z dnia [.] października 2014 r. nr [.] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej, którą wydano w następującym stanie sprawy; Decyzją z dnia [.] czerwca 2014 r. Starosta Powiatu [.] zarejestrował MS jako osobę bezrobotną z tym dniem i odmówił przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z karty wizyt bezrobotnego u pośrednika pracy wynika, że na dzień 18 sierpnia 2014 r. strona miała wyznaczone spotkanie, na które nie stawiła się. Wobec tego decyzją z dnia [.] września 2014 r. nr [.], Starosta Powiatu [.] orzekł o pozbawieniu MS statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 sierpnia 2014 r. na okres 120 dni. W odwołaniu od powyższej decyzji MS podała, że w dniu poprzedzającym termin wizyty w urzędzie pracy została pobita przez sąsiadkę i żyła w stresie, a w dniu 18 sierpnia 2014 r. składała akt oskarżenia w sądzie. Z tej też przyczyny pomyliła termin wizyty – myląc karty zgłoszeń, ponieważ do urzędu zgłosiła się dopiero 28 sierpnia 2014 r. Podkreśliła też, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji życiowej, mieszka w trudnych warunkach bez prądu i wody, a na skutek decyzji utraci także ubezpieczenie zdrowotne. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda [.] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na dyspozycję art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.) organ odwoławczy podkreślił, że niestawienie się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nieusprawiedliwienie tej nieobecności w terminie 7 dni rodzi konieczność orzeczenia o utracie statusu bezrobotnego na określony w ustawie czas. Wymieniony termin 7 dni jest terminem zawitym i nie podlega przywróceniu, a nie został on przez stronę dotrzymany. Usprawiedliwienie przyczyn niestawiennictwa nastąpiło dopiero w odwołaniu od decyzji. Niemniej, skoro w dniu 18 sierpnia 2014 r. strona składała akt oskarżenia w sądzie to mogła również stawić się w siedzibie organu. Nie powiadomiła również organu, że nie będzie mogła stawić się w urzędzie w wyznaczonym wcześniej terminie. Ponowna rejestracja będzie możliwa dopiero po upływie 120, jeżeli strona będzie spełniać wymagania określone w ustawie, a ubezpieczenie zdrowotne ustanie dopiero po upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia. Ponadto może ona zwrócić się do gminy o udzielenie pomocy poprzez opłacenie składki zdrowotnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie MS ponownie przedstawiła argumentację co do przyczyn uchybienia terminu oraz trudnej sytuacji zdrowotnej i życiowej, w której się znajduje. Podkreśliła, że uchybienie terminu nie było celowe i świadome, a pozbawienie jej statusu bezrobotnego pozbawiło ja wielu praw, w tym do ochrony zdrowia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. skarżąca podtrzymując skargę uzupełniła, że żyje w trudnym środowisku i ma z sąsiadami bardzo trudne relacje. Jest przez nich zastraszana i bita. Rzekomego pobicia, z powodu którego nie zgłosiła się w urzędzie pracy, nie mogła zgłosić, ponieważ "rozładował się jej telefon". Pełnomocnik organu podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji podając, że pomimo upływu 120 dni skarżąca nie zgłosiła się do urzędu pracy w celu zarejestrowania jako bezrobotna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej zwanej: "Ppsa". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 Ppsa, sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 Ppsa). Tak przeprowadzona kontrola wykazała, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Stan faktyczny sprawy nie jest pomiędzy stronami spory. Wynika z niego, że skarżąca jako osoba posiadająca status bezrobotnego miała wyznaczony na dzień 18 sierpnia 2014 r. termin spotkania w powiatowym urzędzie pracy, na który nie stawiła się i w terminie kolejnych 7 dni nie usprawiedliwiła swojej nieobecności. Wobec tego pozbawiono ją statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 sierpnia 2014 r. na okres 120 dni. Przedstawione ustalenia poczyniono przy zachowaniu wymagań proceduralnych określonych w Kpa i znajdują one odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności zasadniczym dowodem w sprawie jest karta wizyt bezrobotnego. Zresztą, co trzeba wyraźnie podkreślić, okoliczności te nie są przez skarżącą kwestionowane. Stara się ona jedynie dopiero na obecnym etapie wykazać i usprawiedliwić przyczyny swojej nieobecności w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Materialnoprawną podstawę do wydania kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zagadnienia rejestracji bezrobotnych zawarto w rozdziale 9 ustawy. Wykonywanie tych zadań powierzono powiatowym urzędom pracy. W myśl art. 33 ust. 3 ustawy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni. W razie niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa Starosta obowiązany jest pozbawić statusu bezrobotnego na okres wskazany w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy uzależniony od liczby niestawiennictw (art. 33 ust. 4 pkt 4). W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych organy podjęły prawidłowe decyzje. Skoro nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie stawiła się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy i w terminie kolejnych 7 dni od wyznaczonej daty nie usprawiedliwiła swojej nieobecności, to obowiązkiem Starosty było pozbawienie MS statusu bezrobotnego na okres 120 dni bez względu na rzekome, wskazywane przez nią, choć w żaden sposób nie udowodnione, okoliczności mające uniemożliwić jej zgłoszenie się w urzędzie pracy. Wyjaśnienia te są również o tyle niekonsekwentne, że nawet gdyby rzekome pobicie miało miejsce to przecież jak skarżąca sama wskazuje nie uniemożliwiły jej poruszania się, skoro miała udać się do Sądu w celu złożenia aktu oskarżenia. Podkreślić należy, że decyzja w sprawie pozbawienia statusu bezrobotnego ma charakter aktu związanego i przy jej podejmowaniu organom nie pozostawiono możliwości oparcia rozstrzygnięcia na uznaniu administracyjnym; brzmienie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jest kategoryczne. Termin w nim określony jest terminem materialnoprawnym i nie podlega przywróceniu, a skarżącą pouczono o prawach jak i obowiązkach łączących się ze statusem bezrobotnego. Usprawiedliwienie niestawiennictwa bezrobotnego mogło nastąpić w każdy sposób, a więc także i telefonicznie. Za niemożność skorzystania z tej drogi nie można było uznać rzekomego rozładowania się telefonu skarżącej, ponieważ na dokonanie tej czynności informującej miała aż 7 dni od wyznaczonego terminu wizyty w urzędzie pracy. Z podanych względów, na podstawie art. 151 Ppsa, orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.