II SA/Rz 1597/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej - postanawia - przyznać radcy prawnemu M. S. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz kwotę 12,20 zł (słownie: dwanaście złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu niezbędnych wydatków. Wyrokiem z dnia 20 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. S. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 8 lipca 2015 r., tut. Sąd ustanowił dla strony radcę prawnego, którego w osobie M. S. wyznaczyła – w piśmie z dnia 29 lipca 2015 r. – Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...]. Pełnomocnik skarżącej złożyła następnie w tut. Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wymienionego wyżej wyroku wraz z wnioskiem o przyznanie jej z tego tytułu kosztów i zwrot wydatków w kwocie 12,20 zł (korespondencja ze stroną), oświadczając jednocześnie, że koszty przedmiotowej pomocy prawnej nie zostały poniesione ani w całości ani w części. W art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." prawodawca przewidział, że wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepisy te to regulacje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 490 ze zm.), określanego następnie jako "rozporządzenie". Paragraf 15 pkt 1 tego aktu stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 (pkt 1), oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2). Stawkę minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w "innej sprawie" (tj. takiej, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz nie dotyczącej skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego) ustanawia § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia i jest to 240 zł.. Z kolei stawkę minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji tj. za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowi, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, Ponadto, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego wykonywanego z urzędu, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając to wszystko na uwadze przyznano radcy prawnemu M. S. kwotę 233,6 zł, na którą składa się opłata w wysokości 180 zł, powiększona o stawkę podatku VAT - 41,40 zł oraz kwota 12,20 zł z tytułu udokumentowanych i niezbędnych wydatków poniesionych na korespondencję ze stroną, której pomoc była udzielana. O powyższym orzeczono w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 P.p.s.a. oraz § 15, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia.