II SA/Rz 1600/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. C. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego -skargę oddala- Przedmiotem skargi M. C. i J. C. jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej K.p.a.) w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163, dalej: u.p.s.) decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] dot. zasiłku celowego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: wnioskiem z dnia [...] września 2014 r. M. i J. C. – powołując się na trudną sytuację finansową i zły stan zdrowia - zwrócili się do Wójta Gminy [...] o pomoc w postaci zasiłku na rozbiórkę budynku mieszkalnego, uszkodzonego w wyniku intensywnych opadów deszczu w czerwcu 2010 r.; wniosek ten pozostawał w związku z wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...], nakazującą im dokonanie rozbiórki stanowiącego ich własność nieużytkowanego, drewnianego budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr 1152 w O. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił M. i J. C. przyznania wnioskowanego zasiłku celowego; decyzja ta na skutek ich odwołania została uchylona decyzją SKO z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...]. Analogiczna sytuacja miała miejsce po wydaniu przez Wójta Gminy [...] kolejnej decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego (z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...]), która została uchylona przez Kolegium decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...]. Kolejną wydaną w sprawie w dniu [...] lipca 2015 r. decyzją Nr [...], Wójt Gminy [...] – działając na podstawie art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 w zw. z art. 8 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 5 i art. 110 ust. 7 u.p.s. oraz art. 104 K.p.a. – ponownie odmówił przyznania M. i J. C. zasiłku celowego z przeznaczeniem na rozbiórkę budynku mieszkalnego uszkodzonego wskutek ulewnych deszczy w 2010 r. Wskazał, że zgodnie z wytycznymi SKO ustalił sytuację majątkową wnioskodawców z uwzględnieniem ich wydatków oraz koszty rozbiórki budynku. Wyjaśnił, że rolą zasiłku celowego jest pomoc osobom, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, w tym w wyniku kęski żywiołowej utraciły miejsce zamieszkania. Niezależnie od przekroczenia przez wnioskodawców kryterium dochodowego, organ zabezpieczył im niezbędną potrzebę życiową, przyznając kwotę 41 896 zł na nowy budynek mieszkalny. Rozbiórka domu nie jest niezbędną potrzebą życiową, a wnioskodawcy dysponując chociażby gospodarstwem rolnym, mają możliwość samodzielnego przezwyciężenia trudności. W odwołaniu M. i J. C. zakwestionowali odmowę przyznania im zasiłku celowego na pokrycie wydatków związanych z rozbiórką domu uszkodzonego w wyniku klęski żywiołowej. Podnieśli, że z uwagi na wiek, stan zdrowia i sytuację rodzinną pomoc powinna być im przyznana. Ich zdaniem organ nie uwzględnił faktu, że rozbiórka budynku wymagana jest z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi. Wydana decyzja jest niesprawiedliwa i niezgodna z prawem, tym bardziej, że wnioskowana kwota w porównaniu z faktycznymi potrzebami rodziny jest nieduża. Po rozpatrzeniu odwołania, Kolegium wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta. Wskazało, że decyzja co do przyznania zasiłku celowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, które ma na celu załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Istotne znaczenie ma też przepis art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 4 u.p.s., zgodnie z którymi pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać przy wykorzystaniu własnych uprawnień, zasobów i możliwości. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale także nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Wycena prac rozbiórkowych dokonana przez uprawnionego kosztorysanta określona została na kwotę 9 248,32 zł. W wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono natomiast, że wnioskodawcy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe i uzyskują dochody w wysokości 2 398,71 zł, tj. 1 193,36 zł /osobę miesięcznie. Obciąża ich spłata kredytów (ok. 830 zł /m-c) oraz wydatki wynoszące w miesiącu maju 2015 r. 834 zł, przy czym – co wynika z przedstawionych dowodów wpłat – opłaty te stanowią należności za dłuższe niż miesięczne okresy rozliczeniowe oraz odsetki za nieterminowe regulowanie należności. Posiadają także gospodarstwo rolne, z którego jednak nie osiągają żadnych pożytków, gdyż z uwagi na stan zdrowia i podeszły wiek nie zajmują się uprawą. Nie dokonali jednak żadnej czynności cywilnoprawnej mającej za przedmiot grunty, argumentując, że "dorastające wnuczki chcą na nim w przyszłości pracować". W ocenie Kolegium odmowa przyznania wnioskodawcom zasiłku celowego była zasadna, gdyż nie zaistniały okoliczności uzasadniające udzielenie im pomocy. Niezależnie od przekroczenia kryterium dochodowego, należało wziąć pod uwagę, że budynek przeznaczony do rozbiórki jest niezamieszkały, brak jest zagrożenia dla egzystencji członków rodziny i zaspokojenia ich niezbędnych potrzeb życiowych, którzy mają możliwość dokonania niezbędnych czynności bez sięgania do środków pomocy społecznej. Zasiłek celowy nie może być traktowany jako forma odszkodowania za straty powstałe w wyniku klęski żywiołowej, lecz jest świadczeniem przyznawanym osobom, których zdarzenie losowe pozbawiło zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, takich jak np. miejsce zamieszkania. Stanowi doraźną pomoc dla osób i rodzin, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, niemożliwej do przezwyciężenia z wykorzystaniem własnych uprawnień, zasobów i możliwości. We wniesionej do WSA w Rzeszowie skardze na decyzję Kolegium M. i J. C. wskazali na jej krzywdzący charakter i wnieśli o jej uchylenie. Wyjaśnili, że na budowę budynku mieszkalnego otrzymali kwotę 41 896 zł, która jednak była tak mała, że wystarczyła "na przygotowanie działki pod budowę domu, plany światło wodę gaz i wybudowanie fundamentów rozpoczęcie budowy domu". Wprowadzenie się do niego w warunkach godnych człowieka było niemożliwe, w związku z czym wzięli wysokie kredyty z okresem spłaty ponad 6 lat. J. C. liczy 79 lat, jest po dwóch operacjach oczu i przygotowuje się do kolejnej, pobiera emeryturę w wysokości 1 350 zł. M. C. ma 67 lat i porusza się o kulach a jej emerytura wynosi 270 zł miesięcznie. Łącznie ich dochody wynoszą 1 620 zł. Obciąża ich spłata kredytów w miesięcznej wysokości odpowiednio 800 i 400 zł oraz opłaty za wodę – 120 zł, energię elektryczną – 240 zł, gaz – 50 zł, telefon – 50 zł, telewizję – 50 zł, odpady komunalne – 20 zł oraz zakup lekarstw – 180 zł. Z powodu złego stanu zdrowia nie uprawiają posiadanych gruntów i gospodarstwo nie przynosi dochodów. Mieszkająca z nimi córka pozostaje w stałym leczeniu, utrzymując siebie oraz 2 dzieci i nie jest w staniem im pomagać. Wykazana jako ich dochód kwota 2 398 zł nie jest prawdziwa. Znajdują się w trudnej sytuacji życiowej i finansowej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a.); stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli we wskazanym zakresie Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy u.p.s. Zgodnie z jej art. 40, zasiłek celowy może być przyznany osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego (ust. 1) a także w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (ust. 2). Zasiłek ten może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (ust. 3). Powyższe przepisy stanowią uzupełnienie ogólnej regulacji zawartej w art. 39 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zawarta w tych przepisach regulacja oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że organ administracji, mając na względzie ogólne zasady udzielenia wsparcia z pomocy społecznej, ma co do zasady swobodę w podjęciu decyzji co do przyznania takiej pomocy. Warunkowane jest to dokonaniem w rozpatrywanej sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych oraz wymogiem należytego i przekonującego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Nie może mieć ono charakteru dyskryminującego oraz powinno zostać oparte na jasnych i czytelnych, a więc poddających się kontroli kryteriach. Samo bowiem uznanie administracyjne nie podlega kontroli Sądu, skoro z woli ustawodawcy organy administracji publicznej zostały wyposażone w pewien zakres swobody decyzyjnej. Kontroli podlega natomiast sposób korzystania z tego uprawnienia. W rozpoznawanej sprawie zdarzeniem losowym o znamionach klęski żywiołowej o której mowa w art. 40 ust. 2 u.p.s. były ulewne deszcze, które wystąpiły na terenie zamieszkałym przez wnioskodawców w czerwcu 2010 r. W ich wyniku – w stopniu uniemożliwiającym dalsze bezpieczne zamieszkiwanie – uszkodzeniu uległ zajmowany przez M. i J. C. drewniany budynek mieszkalny położony w O., w którym zamieszkiwała także jej córka i 2 wnuczki. Sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego odnośnie stanu technicznego budynku ekspertyza stała się podstawą wydania przez PINB w dniu [...] listopada 2010 r. decyzji nakazującej M. i J. C. dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku, która stała się ostateczna z dniem [...] grudnia 2010 r.; w jej uzasadnieniu wskazano m.in. na ugięte, popękane i rozpadające się elementy konstrukcyjne, zawilgocenia ścian do wysokości ok. 0,5 m (k. 2 akt administracyjnych sprawy organu I instancji). W związku z powyższym Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w I. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. orzekł o przyznaniu im w trzech transzach zasiłków celowych w łącznej wysokości 41 896 zł z przeznaczeniem na budowę nowego domu (decyzja ta w części określającej terminy oraz warunki wypłaty poszczególnych transz zasiłku została uchylona decyzją SKO z dnia [...] września 2011 r., które umorzyło postępowanie I instancji w tym zakresie, w pozostałej części utrzymując w mocy decyzję organu I instancji). Wskazana kwota wg wyceny kosztorysowej z dnia [...] grudnia 2010 r. sporządzonej przez osobę uprawnioną (k. 24 akt organu I instancji) odpowiadała wysokości poniesionych strat. W wycenie tej ustalono jednocześnie koszty rozbiórki budynku na 9 248,32 zł i przyznania zasiłku na ten cel domagali się skarżący w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi. Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie pozostawało zatem, czy oprócz zasiłku celowego przeznaczonego na wybudowanie przez skarżących nowego domu, zasadne było przyznanie im również takiego świadczenia z przeznaczeniem na sfinansowanie rozbiórki starego budynku. Zdaniem Sądu, na tle przedstawionego stanu prawnego i faktycznego sprawy, wydane przez organy administracji decyzje należy uznać za prawidłowe i zawierające się w granicach dopuszczalnego uznania administracyjnego. Nie budzi żadnych wątpliwości, że skarżący otrzymali zasiłek celowy w kwocie 41 896 zł z przeznaczeniem na wybudowanie nowego domu, w którym obecnie wraz z córką i wnuczkami zamieszkują. Mając na uwadze sytuację materialną i osobistą skarżących (dochody, wiek, stan zdrowia), bez tego wsparcia jego wybudowanie przez nich obiektywnie nie byłoby możliwe. Nowo wybudowany murowany dom położony jest na tej samej działce co dom przeznaczony do rozbiórki i odpowiada obecnie przyjętym standardom zamieszkiwania (2 pokoje, kuchnia, łazienka z wc, centralne ogrzewanie, doprowadzone media w postaci energii elektrycznej i wody). Przyznany zasiłek – wg kosztorysu - uwzględniał wartość odtworzeniową przeznaczonego do rozbiórki domu, w tym jego wymiary i funkcję użytkową, przy zastosowaniu jednak materiałów innych niż budynek uszkodzony, który był starym budynkiem parterowym, bez podpiwniczenia, konstrukcji całkowicie drewnianej – posadowionej na ceglanej podmurówce i belce podwalinowej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (ust. 3), zaś potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (ust. 4). Stosownie do powyższego, zarówno Wójt Gminy I. jak i SKO orzekając o odmowie przyznania zasiłku celowego na rozbiórkę zniszczonego domu trafnie uznały, że nie kwalifikuje się on jako służący zaspokojeniu niezbędnych potrzeb życiowych, a potrzeby te zostały w całości zabezpieczone poprzez zapewnienie skarżącym finansowych możliwości wybudowania nowego domu, w rozmiarze odpowiadającym poniesionym stratom. Rozbiórka starego i wyłączonego z użytkowania domu nie służy zaspokojeniu podstawowych potrzeb bytowych poszkodowanych i w związku z tym wynikające z tego wydatki nie mogą być traktowane przez organy priorytetowo, jako bezpośrednio związane z przezwyciężaniem trudnych sytuacji życiowych, których wnioskodawcy nie są w stanie pokonać samodzielnie. Przyjęcie takiego kryterium przyznawania pomocy jest w ocenie Sądu jak najbardziej dopuszczalne i mieści się w granicach uznania administracyjnego. Nie może być ono uznane za dowolne, skoro jako decydujące przyjęto założenie, że udzielana pomoc jest kierowana przede wszystkim do najbardziej potrzebujących, którzy wykorzystując własne możliwości nie są w stanie zapewnić sobie podstawowej potrzeby w postaci miejsca zamieszkania. Nie bez znaczenia pozostają w tych okolicznościach także argumenty powołane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji o ograniczonych możliwościach finansowych GOPS w [...]. oraz że sama wypłata zasiłku celowego przyznanego skarżącym na budowę nowego domu nie byłaby możliwa bez otrzymania dotacji celowej od organów administracji rządowej. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie m.in. w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2015 r. IV SA/Gl 554/14, zgodnie z którym samo powstanie straty w nieruchomości budynkowej stanowiącej własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy osoba ta ma już zabezpieczone podstawowe potrzeby życiowe, a przede wszystkim mieszkaniowe, nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia takiej osobie dalszej pomocy w postaci zasiłku celowego. Nie jest bowiem rolą pomocy społecznej rekompensowanie ze środków budżetowych państwa wszelkich strat poniesionych przez wnioskodawcę. Zasiłki celowe przyznawane w oparciu o art. 40 u.p.s. nie mają więc charakteru odszkodowania za poniesione szkody i ich rolą nie jest pełna niwelacja uszczerbku w majątku wnioskodawcy, chociaż akurat w przypadku skarżących wobec zastosowania metody odtworzeniowej wyceny podlegającego rozbiórce domu można mówić o pokryciu pełnej doznanej przez nich straty. Przyznany im w wysokości tej straty zasiłek celowy na budowę domu stanowił zasadniczą pomoc udzieloną skarżącym w związku ze zdarzeniem, w rezultacie którego utracili możliwość dalszego bezpiecznego zamieszkiwania w dotychczasowym domu. Cel jego przyznania, jakim było zapewnienie im nowego miejsca zamieszkania został osiągnięty, mimo że jak sami podkreślają, wymagało to partycypacji z ich strony w postaci zaciągnięcia kredytów, których spłatą są obciążeni do chwili obecnej. Bez wątpienia pozwoliło im to jednak na wybudowanie domu w technologii i standardzie wykończenia nieporównywalnie lepszym niż dom w którym dotychczas zamieszkiwali, co w bezpośredni sposób – zwłaszcza z uwagi na wiek i stan zdrowia skarżących - przekłada się obecnie również na komfort i wygodę użytkowania. W tych okolicznościach nie bez znaczenia pozostaje, że uszkodzenie starego domu – mimo że bezpośrednio było skutkiem klęski żywiołowej w postaci długotrwałych i obfitych opadów deszczu – to pośrednio w znacznej mierze spowodowane też było jego naturalnym zużyciem wynikającym z daty wybudowania na początku XX w. Kwestia ta, tak samo jak i ocena, czy kwota zasiłku celowego przyznana skarżącym na pokrycie wydatków związanych z budową nowego domu była wystarczająca, nie jest jednak przedmiotem niniejszego postępowania, które dotyczy przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów rozbiórki starego budynku. Rozważenia wymagają jednak podnoszone w skardze argumenty, czy sytuacja finansowa spowodowana zobowiązaniami zaciągniętymi na pokrycie wydatków związanych z budową (wykończeniem, wyposażeniem) domu mogła w przypadku wnioskodawców przemawiać za przyznaniem zasiłku celowego na sfinansowanie kosztów rozbiórki. W ocenie Sądu, mimo że zgodnie z art. 40 ust. 3 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany niezależnie od dochodu, organy zasadnie rozważyły i prawidłowo oceniły sytuację finansową wnioskodawców, postrzeganą przez pryzmat uzyskiwanych przez nich dochodów i ponoszonych wydatków. Po stronie tych pierwszych statuują się pobierane przez skarżących emerytury (1 354,13 i 275,58 zł) oraz niesłusznie pomijany przez nich dochód liczony wg powierzchni posiadanego gospodarstwa 3,19 ha fiz. /3,076 ha przelicz. (769 zł); łącznie 2 398,71 zł miesięcznie. Ten ostatni mimo że nie ma bezpośrednio wymiaru finansowego, nie może być jednak pominięty, gdyż to od wnioskodawców zależy, czy i w jaki sposób wykorzystują posiadane grunty (w okolicznościach sprawy nie znajduje usprawiedliwienia argument o zamiarze zachowania gospodarstwa z myślą o wnukach, który wg skarżących wyklucza jakąkolwiek formę dysponowania nimi). Główne wydatki to spłata zaciągniętych kredytów (wg dowodów zalegających w aktach sprawy ok. 830 zł /m-c, wg oświadczenia M. C. złożonego na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku ok. 1 100 zł) oraz opłaty za energię elektryczną, wodę, odpady komunalne, tv cyfrową i gaz butlowy. Opłaty te za wzięty pod uwagę przez organy okres stanowiły praktycznie równowartość spłacanych zobowiązań (836 zł), niemniej co zostało ustalone, w znacznej części dotyczyły dłuższych niż miesiąc okresów rozliczeniowych oraz częściowo spłaty wcześniejszych zaległości. Nie bez znaczenia pozostaje fakt zamieszkiwania wraz ze skarżącymi ich córki z dwojgiem dzieci, która posiada własne dochody (renta, świadczenia z funduszu alimentacyjnego oraz świadczenia rodzinne) oraz co wynika z kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia [...] października 2014 r. (cz. I, s. 6), ponosi w połowie opłaty za energię elektryczną i wodę. Nie kwestionując sygnalizowanych przez skarżących trudności finansowych należy jednak stwierdzić, że przy wskazanych dochodach, przekraczających kryterium dochodowe wynoszące dla 2-osobowego gospodarstwa domowego 912 zł /osobę, nie jest możliwe całkowite uchylenie się przez nich od ciężaru likwidacji szkód i uporządkowania terenu po klęsce żywiołowej. Instytucja pomocy społecznej ma pomocniczy charakter w stosunku do działań samych zainteresowanych stron, które również powinny podjąć czynności mieszczące się w zakresie ich możliwości w celu usunięcia skutków niekorzystnego dla nich zdarzenia w zakresie odpowiadającym ich możliwościom, a za takie wobec przyznania zasiłku celowego na wydatki związane z budową nowego domu, uznano w niniejszej sprawie wydatki na pokrycie kosztów rozbiórki starego domu, jako nie związane bezpośrednio z zabezpieczeniem podstawowej potrzeby bytowej. W tej sytuacji stanowisko skarżących, że z uwagi na konieczność wykonania decyzji PINB z [...] listopada 2010 r., oprócz kwoty już przyznanego zasiłku celowego powinny być uwzględnione koszty rozbiórki zniszczonego domu, jest sprzeczne z celem regulacji art. 40 u.p.s. i ogólnymi zasadami udzielania pomocy społecznej. Cel pomocy, jakim było przyznanie zasiłku celowego w trybie art. 40 ust. 2 u.p.s. został już bowiem w całości zrealizowany poprzez przyznanie im zasiłku na pokrycie wydatków związanych z budową nowego domu. Nie dotyczy on sytuacji, w której osoba wnioskująca wskazuje na problemy związane z zaspokojeniem bieżących potrzeb bytowych. W konsekwencji Sąd nie stwierdził, aby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego oraz u.p.s. Organy dokonały dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a ich ocena w świetle zgromadzonego materiału dowodowego została należycie uzasadniona, spełniając wymogi określone w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Wyklucza to skuteczność zarzutu dowolności i przekroczenia granic uznania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.