II SA/Rz 1600/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi K. M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] września 2016 roku, nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2016 roku, nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] lipca 2016 roku Wójt Gminy [...] uwzględnił wniosek B. Sp. z o.o., Sp. k. z siedzibą w [....] i ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Zmiana sposobu użytkowania budynku magazynowego (zlokalizowanego na dz. 2801/4, 2799/4) na warsztat ślusarski" na działkach nr 2801/4, 2799/4, 2800/4 położonych w miejscowości K. gm. [...]. Odwołanie od wzmiankowanej decyzji wnieśli: K. M., J. M., G. Ś. i K. Ś. W ocenie odwołujących decyzja Wójta narusza tak przepisy prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Powołaną na wstępie decyzją, SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. Decyzje SKO zaskarżył do tutejszego Sądu K. M. Zarzucił jej naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. 2016r. poz. 23 ze zm., dalej w skrócie: "Kpa"; - art. 80 Kpa; - art. 107 § 3 w zw. z art. 8 Kpa; - art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U 2016r. poz. 778; dalej w skrócie: "upzp; - art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 upzp; - art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp; - art. 52 w zw. z art. 59 upzp; - art. 52 upzp. Uwzględniając podniesione zarzuty skarżący wniósł o jej uchylenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Kontrolując kwestionowaną decyzję Sąd stwierdził, iż narusza ona prawo, co przesądza o konieczności uwzględnienia skargi. Sąd zwraca uwagę, że decyzja organu I instancji została doręczona wszystkim odwołującym się w dniu 18 lipca 2016 roku (zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji, akta organu I instancji). Termin na wniesienie odwołania, stosownie do postanowień art. 129 § 2 Kpa, upływał z końcem dnia 1 sierpnia 2016 roku (poniedziałek). Z akt administracyjnych organu II instancji wynika, że odwołanie wpłynęło do organu w dniu 2 sierpnia 2016 roku, a więc jeden dzień po terminie przewidzianym na dokonanie tej czynności. W treści swojej decyzji SKO stwierdziło, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Organ jednocześnie nie wyjaśnił, na jakiej podstawie poczynił te ustalenia. W aktach sprawy brak jest koperty, która dowodziłaby, że odwołanie zostało nadane w terminie, drogą pocztową. W dniu poprzedzającym rozprawę Sędzia Sprawozdawca skontaktował się telefonicznie z pracownikiem SKO. Z uzyskanych informacji wynika, że całość akt sprawy została przesłana do Sądu, co oznacza, iż w posiadaniu tego organu nie znajduje się żaden dokument, a w szczególności koperta, który potwierdzałby datę nadania odwołania i tym samym uzasadniałby przyjęcie, że odwołanie nie zostało wniesione osobiście w siedzibie organu I instancji. Pracownik SKO poinformował również, że organ postara się w dniu dzisiejszym przekazać powołane informacje drogą mailową, na adres elektronicznej skrzynki odbiorczej Sądu (notatka służbowa, k. 97 akt sądowych). Żadne informacje jednak do Sądu nie wpłynęły. Przedstawiciel SKO w [....] nie stawił się również na rozprawie. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że organ II instancji, naruszył art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 129 § 2 Kpa, albowiem przyjętego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenia o terminowości wniesienia odwołania, nie wsparł czynnościami procesowymi o charakterze dowodowym. W aktach sprawy nie ma dowodów, a w uzasadnieniu decyzji nie ma rozważań, które potwierdzałyby słuszność założenia o terminowości wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. W ponownie prowadzonym postepowaniu organ ustali, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, i w zależności od wyników weryfikacji, podejmie adekwatne rozstrzygnięcie.