II SA/Rz 1602/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy T. P., D. K., K. T. i H. R. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - postanawia – umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 17 listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także SKO i Kolegium) przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie uznane za skargę na jego decyzję z dnia [...] września 2016 r. nr [...] 2016 (dotyczącą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego) pismo podpisane przez T. P., D. K., K. T. i H. R., zatytułowane "Wiosek" i skierowane do tego organu. W tym samym dniu Sąd wezwał składających to pismo do uzupełnienia jego braków poprzez uiszczenie wpisu w kwocie po 500 zł każdy oraz przedłożenie dziewięciu jego odpisów. W odpowiedzi T. P., D. K., H. R. i K. T. złożyli w tut. Sądzie pismo datowane 28 listopada 2016 r. oznaczone jako "Oświadczenie o cofnięciu skargi", w którego uzasadnieniu wskazali, iż ich zamiarem nie było złożenie skargi do sądu administracyjnego, a jedynie polemika z rozstrzygnięciem SKO. Jak wynika z uregulowań procedury obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, postępowanie to wszczynane jest zawsze z inicjatywy uprawnionych do tego podmiotów, które w tym celu muszą złożyć skargę, kwestionująca określony akt administracyjny. Stanowi o tym wyraźnie treść art. 50 P.p.s.a., określający komu przysługuje legitymacja skargowa. Oznacza to, że Sąd nie może wszczynać postępowania przed nim z urzędu tj. bez woli właściwych w tym zakresie osób. Tymczasem w niniejszej sprawie, Kolegium przekazało do Sądu jako skargę pismo T. P., D. K., K. T. oraz H. R., które - zgodnie z ich oświadczeniem z dnia 28 listopada 2016 r. - wcale nie stanowiło takiej skargi (jego adresatem był zresztą organ, a nie Sąd), a zawierało jedynie stanowisko wymienionych odnośnie do wydanej przez ten organ decyzji z dnia [...] września 2016 r. W takiej sytuacji, zasadnym stało się umorzenie niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego z innych przyczyn (niż śmierć strony i skuteczne cofnięcie skargi), o czym mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skoro bowiem wolą T. P., D. K, K. T. oraz H. R. nie było zaskarżenie do tut. Sądu wskazanej wyżej decyzji SKO, to brak jest przedmiotu postępowania, odnośnie do którego Sąd mógłby zająć merytoryczne stanowisko. Z podanych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, § 2 P.p.s.a.