II SA/Rz 1606/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 4 listopada J. K. wniosła za pośrednictwem Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję tego organu z dnia [...] października 2016 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] orzekającą o wymeldowaniu J. K. z pobytu stałego z miejscowości [...], ul. [...]. Do skargi dołączyła pismo w którym zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania przez Sąd skargi. Wniosek ten umotywowała faktem otrzymania odpowiedzi z Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] września 2016 r. (pismo to zostało przesłane do tut. Sądu przy piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r.) oraz niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody co spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (por. postanowienie NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08 – niepubl.). Dokonując oceny, pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę – por. post. NSA z 18 maja 2004r. FZ 65/04 (niepubl.)" – (patrz: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 – wydanie 2 – str. 188). Podkreślenia wymaga, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli zaskarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie jednak trzeba mieć na względzie przedmiot decyzji objętej wnioskiem, o jakim mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wniosek ten dotyczy decyzji o wymeldowaniu, a więc orzeczenia, które stwierdza jedynie pewien stan faktyczny, zatem posiada jedynie charakter ewidencyjny. Nie ma ona charakteru nieodwracalnego. Powołane we wniosku i w zażaleniu okoliczności nie uzasadniają przyjęcia stanowiska skarżącej o zachodzącym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego przepisu. Na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o ewidencji ludności w dowodzie osobistym nie zamieszcza się adresu miejsca zameldowania na pobyt stały. Wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu osoby w określonej miejscowości pod danym adresem. Nie ma bezpośredniego związku z prawem do zamieszkiwania w danym budynku. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie wskazała konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że decyzja orzekająca o jej wymeldowaniu mogła spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Takich okoliczności nie sposób również wywieść z pisma Prokuratury Rejonowej w [...] [...] września 2016 r., na które powołuje się skarżąca. Pismo to stanowi odpowiedź Prokuratury na pisma kierowane przez J. G. (obecnie K.) i przedstawiają stan faktyczny i prawny spraw zainicjowanych przez wyżej wymienioną przed sądami powszechnymi a dotyczących m. in. uzgodnienia treści księgi wieczystej, czy ustalenia nieważności umowy darowizny. Zatem stwierdzić należy, że skarżąca J. K. nie wykazała ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.