II SA/Rz 161/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie przez usunięcie nasypu w sprawie ze skargi A. K. na tę decyzję - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. K. – reprezentowany przez pełnomocnika (radcę prawnego) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...], która nałożyła na wyżej wymienionego obowiązek przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie poprzez usunięcie nasypu wykonanego na należącej do niego działce nr 425 w C. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji bez podania argumentacji w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a." jest wykonalność zaskarżonych do sądu administracyjnego aktów. Na złożony przez skarżącego wniosek sąd może jednak wstrzymać postanowieniem wykonanie kwestionowanego rozstrzygnięcia. Przyczyną uwzględnienia wniosku może być – jak wynika z brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a. - prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem aktu, który następnie zostałby wzruszony w wyniku uwzględnienia skargi. Z uwagi na fakt, że – co wyżej zaznaczono – wstrzymanie wykonania skarżonego aktu nastąpić może jedynie na wniosek składającego skargę, to właśnie ten podmiot obowiązany jest do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Użyte bowiem w przepisie tym pojęcia są nieostre, a zatem ich konkretyzacja winna nastąpić w odpowiedniej argumentacji wnioskodawcy. Wniosek A. K. nie wskazuje tymczasem jakichkolwiek zagrożeń wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. łączących się z wykonaniem skarżonej decyzji, a które mogłyby uzasadniać jego uwzględnienie. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś merytoryczną ocenę tegoż wniosku. Na uwagę zasługuje fakt, iż został on sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, którego Sąd nie ma obowiązku zastępować w poszukiwaniu argumentacji wspierającej zgłaszane imieniem strony żądania. W tym miejscu należy także podnieść, że postępowanie zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji ma incydentalny charakter, a zatem w jego ramach Sąd nie może badać zasadności samej skargi. Jedynie do zarzutów odnoszących się wprost do kwestionowanej decyzji odnosi się zaś niniejsza skarga. Z uwagi zatem na fakt, iż niniejszy wniosek nie wskazuje jakichkolwiek konkretnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za udzieleniem stronie ochrony tymczasowej, należało odmówić jego uwzględnienia w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a.