II SA/Rz 1615/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2022 r. sprawy ze skargi U. R., B. W., E. S. i M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr SKO.402.ŚO.1706.77.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - skargę oddala – Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr SKO.402.ŚO.1706.77.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Wójt Gminy [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: pn.: [...] na działce nr [...] obręb [...], pod warunkiem, że punkt zbierania odpadów funkcjonował będzie wyłącznie w porze dziennej, tj. w godz. od 6.00 do 22.00. Organ I instancji podał, że na podstawie karty informacyjnej o planowanym przedsięwzięciu oraz materiału dowodowego, a ponadto biorąc pod uwagę rodzaj, przypuszczalną skalę oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i zaproponowane rozwiązania chroniące środowisko na środowisko uznał, że przedsięwzięcie spełni wymogi stawiane przez przepisy z zakresu ochrony środowiska. Planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać transgranicznie ani nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę zakres i rodzaj planowanego przedsięwzięcia, a także charakter i skalę oddziaływania na środowisko, po uzgodnieniu z właściwymi organami, stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli mieszkańcy wsi [...] i [...]. Odwołujący się zakwestionowali stanowisko organu I instancji odnośnie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania pilnowanej inwestycji na środowisko. Zdaniem mieszkańców, realizacji spornej inwestycji zanieczyszczenie powietrza oraz wygeneruje odpady. Inwestycja jest planowana w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych oraz działek przeznaczonych w perspektywie pod budownictwo. W odległości 200 m od inwestycji znajduje się miejscowy cmentarz parafialny, będący obiektem wpisanym do rejestru zabytków, a w odległości 350 m znajduje się strefa objęta programem Natura 2000. Wskazując wady decyzji organu I instancji oraz sprzeciwiając się realizacji przedsięwzięcia, mieszkańcy zasugerowali, aby inwestycja zrealizowana została w Strefie Ekonomicznej [...] Sprzeciw podpisało 284 osób, wskazując do kontaktu Przedstawiciela Rady Sołeckiej [...]. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr SKO.402.ŚO.1706.77.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu umorzyło postępowanie odwoławcze zainicjowane wniesionymi odwołaniami. Organ odwoławczy podał, że status stron w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 247) – dalej: "ustawa środowiskowa". W myśl wskazanej regulacji, co do zasady stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę. Unormowanie to jest zatem przepisem szczególnym wobec art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.". SKO podało, że we władaniu żadnej z osób będących mieszkańcami miejscowości [...], które podpisały się pod wniesionym odwołaniem, nie pozostaje działka położona w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, ani w obszarze podlegającym oddziaływaniu, znajdującym się w odległości 100 m. od granic terenu przedsięwzięcia. Brak jest zatem nieruchomości, co do których wnoszący sprzeciw posiadają prawo rzeczowe. Z zebranych dowodów wynika, że w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia nie zostaną przekroczone standardy środowiska w jego otoczeniu. W trakcie postępowania dowodowego ustalono, że najbliższe budynki mieszkalne znajdują się w odległości około 340 m w kierunku południowo - wschodnim. Kolegium wskazało, że podczas eksploatacji przedsięwzięcia emisja hałasu związana będzie z ruchem samochodów ciężarowych oraz pracami przeładunkowymi. Przedsięwzięcie funkcjonować będzie w porze dziennej tj. w godzinach od 6.00 do 22.00. Transport odpadów z punktu zbierania, odbywać się będzie po zgromadzeniu odpowiedniej ich ilości, celem ograniczenia liczby przejazdów. Odpady transportowane będą z wykorzystaniem specjalistycznych pojazdów, w kontenerach przykrywanych plandeką w celu ochrony przed pyleniem. Pojazdy wyposażone będą w sprzęt oraz materiały do ewentualnego zbierania rozsypanych odpadów. Biorąc powyższe pod uwagę oraz znaczną odległość od terenów chronionych pod względem akustycznym, przewiduje się, iż przedsięwzięcie nie wpłynie na pogorszenie klimatu akustycznego w jego regionie. W trakcie realizacji przedsięwzięcia emisja zanieczyszczeń do powietrza związana będzie z ruchem pojazdów dowożących materiały oraz z pracami montażowymi. Uciążliwości te będą miały charakter przemijający, okresowy i ustąpią z chwilą zakończenia prac. Eksploatacja projektowanego zamierzenia, związana będzie z niewielką emisją niezorganizowaną zanieczyszczeń do powietrza, wynikającą z ruchu samochodów po terenie przedsięwzięcia. Biorąc pod uwagę niewielkie natężenie ruchu, przewiduje się, że eksploatacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, nie wpłynie na pogorszenie jakości powietrza na przedmiotowym obszarze. Ponadto przedsięwzięcie planowane jest do zrealizowania poza granicami wielkopowierzchniowych form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r., poz. 55 ze zm.), w tym poza obszarami Natura 2000. Najbliżej położonym obszarem Natura 2000 jest obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina Dolnego Sanu PLH180020, znajdujący się w odległości ok. 0,3 km w kierunku północnym od przedmiotowego terenu. Wobec powyższego, skoro nieruchomości odwołujących się mieszkańców nie są położone w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które mogłoby wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem, to obowiązkiem organu było umorzenie postępowania odwoławczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, [...] wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 28 k.p.a. poprzez jego błędne i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w odmowie uznania mieszkańców wsi [...] za stronę postępowania, co skutkowało umorzeniem postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy do mieszkańców tych miejscowości była adresowana decyzja Wójta Gminy [...] poprzez jej obwieszczenie; 2. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym w wyniku błędnych ustaleń faktycznych. Skarżący podnieśli, że przedstawiciele mieszkańców wsi [...] i [...] w złożonym odwołaniu wskazali konkretne negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na okoliczne nieruchomości i ich mieszkańców – nasączenie odpadów farbami, lakierami, rozpuszczalnikami i klejami zawierającymi formaldehyd. Takie odpady mają silne działania rakotwórcze oraz mogą powodować silne reakcje alergiczne. Ponadto zwrócono uwagę na generowanie szkodliwych pyłów, które będą opadały na bliższe i dalsze posesje. Tego rodzaju działania stanowią zaś immisje, które stanowią szkodliwe oddziaływanie na nieruchomości ich właścicieli oraz zamieszkujące tam osoby. Tym samym brak było podstaw prawnych do umorzenia postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy ocenie legalności zaskarżoną decyzję w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że ustalenia dokonane w sprawie przez organ I instancji i zaaprobowane przez organ odwoławczy, są wystarczające i mogą stanowić podstawę do poddania kontroli prawidłowości stanowiska wyrażonego w wydanej decyzji, w tym zastosowanych przepisów prawa. Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że w dniu 19 kwietnia 2021 r. [...] zwrócili się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na organizacji punktu zbierania odpadów na działce nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, żaden z podmiotów inicjujących postępowanie odwoławcze nie wykazał, aby przysługiwało mu prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedsięwziecia, co z kolei wyklucza możliwość uznania odwołujących się za strony postępowania. Na wstępie wymaga wskazania, że w myśl art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zgodnie z powyższą zasadą, każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją pierwszoinstancyjną może być przedmiotem odwołania w celu jej rozpoznania przez organ wyższej instancji. Zgodnie zaś z treści art. 127 § 1 K.p.a., prawo wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie postępowania. Oznacza to, że uprawnienie do zainicjowania postępowania odwoławczego, a zatem rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji, przysługuje – co do zasady, o ile uprawnienia tego przepisy szczególne nie przyznają innym podmiotom, jak np. prokuratorowi – wyłącznie podmiotowi, który legitymuje się statusem strony postępowania. Pojęcie strony postępowania normuje co do zasady art. 28 K.p.a. stanowiący, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Niemniej w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, przepisem normującym status i krąg stron takiego postępowania jest art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej. Zgodnie z ww. regulacją, stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Kluczową kwestią dla posiadania statusu strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest zatem istnienie interesu prawnego, jako kwalifikowanego tzw. interesu faktycznego. Stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zatem wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W związku z tym, tylko wnioskodawca i określone wyżej podmioty mogą udzielić pełnomocnictwa, gdyż przysługuje im przymiot strony w tym określonym postępowaniu. Natomiast o interesie faktycznym mowa, gdy podmiot administrowany w jakiejś sytuacji, obecnej lub przyszłej, odniesie bezpośrednią korzyść na skutek działań lub zaniechań organu administracji. Podmiot mający interes faktyczny może żądać od administracji podjęcia stosownych działań, jednakże żądanie to nie jest oparte na przepisach prawa chroniących sferę interesów tego podmiotu. Interes faktyczny nie jest prawnie chroniony i jego nieuwzględnienie jest prawnie dopuszczalne. Interes prawny wynika natomiast z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (zob. Piotr Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. XI, LexisNexis, 2014, komentarz do art. 28). Wskazać również należy, że krąg stron postępowania administracyjnego w zakresie podmiotów wnoszących środki zaskarżenia inicjujące postępowanie odwoławcze podlega obligatoryjnej weryfikacji ze strony organu odwoławczego. Zgodnie bowiem z art. 134 K.p.a., na organie odwoławczym ciąży obowiązek stwierdzenia niedopuszczalności odwołania m.in. w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych dopuszczalności odwołania, a zatem legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Niemniej przepis ten ma zastosowanie do sytuacji, w których kwestia braku istnienia po stronie osoby wnoszącej odwołania legitymacji do zainicjowania postępowania drugoinstancyjnego nie budzi wątpliwości, np. w przypadku wniesienia odwołania przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych. W przypadku zaś ustalenia w toku postępowania odwoławczego nieposiadania interesu prawnego przez podmiot odwołujący się, zastosowanie znajduje art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., przyznający organowi odwoławczemu uprawnienie do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. W postępowaniu administracyjnym, nie wyłączając postępowania odwoławczego, obowiązuje wszak zasada, w myśl której każde wszczęte postępowanie powinno być zakończone wydaniem decyzji załatwiającej sprawę co do istoty lub kończącej sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 K.p.a.). Wystarczające jest dla skutecznego wniesienia odwołania przyjęcie tzw. subiektywnej wersji legitymacji procesowej strony, skuteczne zatem powinno być odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy jego praw i obowiązków. Twierdzenie takie może zostać zweryfikowane tylko w sposób procesowy, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego jako takiego. Jeżeli twierdzenie nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Ustalenie takiej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w drugiej instancji, ponieważ nie ma podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, nie ma podstaw do ustalenia koniecznego związku twierdzeń strony z powszechnie obowiązującymi normami prawa materialnego. W tym wypadku również powód umorzenia powstanie w konkretnej sprawie administracyjnej, dotyczącej indywidualnie oznaczonego podmiotu. Nie ma powodów, by traktować interes prawny strony jak sui generis zagadnienie wstępne (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r. OPS 16/98, dostępną na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej, rzeczą organu odwoławczego było dokonanie oceny, czy dany podmiot będzie miał przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, konieczne jest ustalenie do jakich nieruchomości przysługuje mu prawo rzeczowe oraz - jeśli nie graniczą one z terenem planowanej inwestycji - jakie jest ich aktualne i potencjalne przeznaczenie wynikające z planu miejscowego (gdyż tak należy rozumieć zwrot: "zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem") i czy z uwagi na usytuowanie w stosunku do terenu planowanej inwestycji, inwestycja ta spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska na tych nieruchomościach lub może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu. W niniejszej sprawie Kolegium dokonało tego rodzaju weryfikacji osób wnoszących odwołanie i ustaliło, że żadna z 284 osób, która złożyła podpis pod odwołaniem nie wykazała, aby przysługiwało mu prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Wymaga podkreślenia, że Kolegium oceniając status odwołujących się bazowało na dołączonej do wniosku karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia dokonano analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko, w tym skalę, ustatkowanie inwestycji oraz rodzaje i przewidywane ilości zanieczyszczeń. Określono również rozwiązania podejmowane zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji przedsięwzięcia, niwelujące lub ograniczające jego wpływ na środowisko. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały przedstawioną dokumentację za obiektywnie rzetelną i mogąca służyć za podstawę dokonania oceny przewidywanego wpływu inwestycji na środowisko. Sąd stwierdza, że skoro we władaniu żadnej z osób, które podpisały się pod wniesionym odwołaniem, nie pozostaje działka położona w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, ani w obszarze podlegającym oddziaływaniu, znajdującym się w odległości 100 metrów od granic terenu przedsięwzięcia. Słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, że brak jest tym samym nieruchomości, co do których wnoszący sprzeciw posiadają prawo rzeczowe. Ponadto Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, wyrażone w oparciu o przedstawioną przez inwestorów dokumentację, że nieruchomości odwołujących się mieszkańców nie są położone w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które mogłoby wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Na podstawie wniosku i karty przedsięwzięcia ustalono bowiem, że podczas eksploatacji przedsięwzięcia emisja hałasu związana będzie z ruchem samochodów ciężarowych oraz pracami przeładunkowymi. Przedsięwzięcie funkcjonować będzie w porze dziennej tj. w godzinach od 6.00 do 22.00. Transport odpadów z punktu zbierania, odbywać się będzie po zgromadzeniu odpowiedniej ich ilości, celem ograniczenia liczby przejazdów. Odpady transportowane będą z wykorzystaniem specjalistycznych pojazdów, w kontenerach przykrywanych plandeką w celu ochrony przed pyleniem. Pojazdy wyposażone będą w sprzęt oraz materiały do ewentualnego zbierania rozsypanych odpadów. Biorąc powyższe pod uwagę oraz znaczną odległość od terenów chronionych pod względem akustycznym, przewiduje się, iż przedsięwzięcie nie wpłynie na pogorszenie klimatu akustycznego w jego regionie. W trakcie realizacji przedsięwzięcia emisja zanieczyszczeń do powietrza związana będzie z ruchem pojazdów dowożących materiały oraz z pracami montażowymi. Uciążliwości te będą miały charakter przemijający, okresowy i ustąpią z chwilą zakończenia prac. Eksploatacja projektowanego zamierzenia, związana będzie z niewielką emisją niezorganizowaną zanieczyszczeń do powietrza, wynikającą z ruchu samochodów po terenie przedsięwzięcia. Biorąc pod uwagę niewielkie natężenie ruchu, przewiduje się, że eksploatacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, nie wpłynie na pogorszenie jakości powietrza na przedmiotowym obszarze. Ponadto przedsięwzięcie planowane jest do zrealizowania poza granicami wielkopowierzchniowych form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym poza obszarami Natura 2000. Najbliżej położonym obszarem Natura 2000 jest obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina Dolnego Sanu PLH180020, znajdujący się w odległości ok. 0,3 km w kierunku północnym od przedmiotowego terenu. Sąd nie stwierdził przy tym, że oparcie się przez organ odwoławczy na dokumentacji przedstawionej przez inwestora stanowiło naruszenie reguł postępowania administracyjnego dotyczących ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokumentacja ta – w zakresie weryfikacji statusu skarżących jako potencjalnych stron postępowania – jest bowiem logiczna i spójna w argumentacji, natomiast odwołujący się nie przedstawili jakichkolwiek dowodów, które podważałyby płynące z niej wnioski. Skarżący nie odnieśli się do stanowiska wyrażonego przez Kolegium w zaskarżonej decyzji również na etapie postepowanie sądowego, koncentrując swoje zarzuty na przyjętej przez organy metodyce rozpatrzenia sprawy z wniosku inwestorów. Status strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia jest natomiast ściśle powiązany z legitymowaniem się prawem własności lub prawem użytkowania nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W przypadku braku tego rodzaju prawa po stronie podmiotów wykazujących wolę uczestnictwa w postępowaniu zachodzi zatem jedynie interes faktyczny, który – co wyżej wskazano – nie jest tożsamy z interesem prawnym, będącym warunkiem koniecznym do uznania za stronę postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu prawidłowo zastosowało art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 i art. 105 § 1 K.p.a. i umorzyło postępowanie odwoławcze zainicjowane wniesionymi odesłaniami. W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.