II SA/Rz 162/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Magdalena Józefczyk /spr./ po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego -postanawia- odrzucić skargę IISA/Rz 162/04 UZASADNIENIE Skarga T. W. z dnia 31 marca 2004r. dotyczy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1994r. Nr. [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca I994r. Nr [...] orzekającą o wymeldowaniu skarżącego z lokalu położonego w R. przy ul. S. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lutego I996r. sygn. akt SA/Rz 613/96 oddalił skargę T. W. jako nieuzasadnioną. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 30 września 2002r. sygn. akt V SA 2257/01 skargę T. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2001r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego o wymeldowanie o wymeldowanie z pobytu stałego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwana dalej w skrócie P.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa jest objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest wtoku lub została już prawomocnie osądzona. Należy przez to rozumieć sytuację, w której zachodzi tożsamość podmiotów i przedmiotu postępowania, tego samego stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. W rozpoznawanej sprawnie nie budzi wątpliwości wystąpienie naruszenia powagi rzeczy osądzonej. Skargą bowiem jest objęta decyzja, w stosunku do której wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Rzeszowie z dnia 6 lutego 1996r. sygn. akt SA/Rz 613/96 została oddalona wcześniejsza skarga T. W. z 1994r. na tę samą decyzję Wojewody [...]. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368) stosownie do art. 57 ust. 1 były orzeczeniami prawomocnymi. W tym stanie sprawy, wobec wystąpienia powagi rzeczy osądzonej, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 orzekł jak w sentencji postanowienia.