II SA/Rz 1626/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na czynność materialno-techniczną Wojewody Podkarpackiego z dnia 21 lipca 2025 r. nr O-II.6151.3800.2025 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę - postanawia - I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 300 (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 31 lipca 2024 r. Skarżący - wystąpił do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 25 lutego 2025 r. Wojewoda Mazowiecki wezwał do usunięcia braków formalnych podania w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 4 marca 2024 r. Braki nie zostały uzupełnione. Zawiadomieniem z dnia 2 lipca 2025 r. Wojewoda Mazowiecki stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i przekazał wniosek Wojewodzie Podkarpackiemu, mając na uwadze aktualne miejsce pobytu cudzoziemca. Zaskarżonym w niniejszej sprawie pismem Wojewoda Podkarpacki, w związku z nieusunięcie braków formalnych wezwania z dnia 25 lutego 2025 r., skierowanego do Skarżącego przez Wojewodę Mazowieckiego, pozostawił podanie Skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę bez rozpoznania. W dniu 18 grudnia 2025 r. do WSA w Rzeszowie wpłynęła skarga Skarżącego na czynność materialno-techniczną Wojewody Podkarpackiego z dnia 21 lipca 2025 r. nr O-II.6151.3800.2025 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku Skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpackie wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie, jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się bowiem wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi A. Z. w niniejszej sprawie jest pismo Wojewody Podkarpackiego z dnia 21 lipca 2025 r. nr O-II.6151.3800.2025 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm., dalej "k.p.a."), złożonego przez niego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Nie ma wątpliwości co do tego, że pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie w/w przepisu jest czynnością o charakterze materialnotechnicznym, dla której k.p.a. nie przewiduje określonej formy rozstrzygnięcia w postaci decyzji czy postanowienia. Zaskarżona czynność nie jest zatem ani decyzją, ani postanowieniem, nie służy od niej odwołanie, ani zażalenie, a zatem nie należy ona do katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest również czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do aktów lub czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów administracyjnego prawa materialnego, wymagających od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku o charakterze materialnym. Natomiast pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie 64 § 2 k.p.a. wywołuje wyłącznie skutki procesowe (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 października 2025 r. sygn. akt II SA/Ke 463/25, dostępne na CBOSA). Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo (czynność materialno-techniczna) Wojewody Podkarpackiego nie podlega kognicji sądów administracyjnych, a co za tym idzie brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi. Powyższe nie oznacza jednak, że Skarżący pozbawiony jest obrony swoich praw, może bowiem w takiej sytuacji złożyć do sądu skargę na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), polegającą na zaniechania wszczęcia lub kontynuowania postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez niego podania. Dokonanie oceny, czy skarga na bezczynność jest zasadna wymaga wówczas kontroli zgodności z prawem pozostawienia przez organ podania bez rozpoznania. Wniesienie skargi na bezczynność wymaga jednak uprzedniego złożenia ponaglenia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem Wojewody Podkarpackiego, o czym prawidłowo pouczono Skarżącego w piśmie z dnia 2 lipca 2025 r. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd postanowił jak w pkt I sentencji postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie wpłaconego przez Skarżącego wpisu sądowego od skargi. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym.