II SA/Rz 1629/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za bezzasadne - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za bezzasadne. Następnie, postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r., referendarz sądowy w tut. Sądzie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. To ostatnie orzeczenie zostało utrzymane w mocy postanowieniem tut. Sądu z dnia 2 marca 2016 r. We wniosku złożonym z kolei w dniu 16 lutego 2016 r. K. C. zwrócił się o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wymienionego postanowienia z dnia 29 grudnia 2015 r. Wskazał, że jest w złym i stale pogarszającym się stanie zdrowia; w 2014 r. i 2015 r był hospitalizowany. We wniosku złożonym później na urzędowym formularzu skarżący sprecyzował, że ubiega się o ustanowienie adwokata, jak też rozszerzył żądanie o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Zaznaczył, że gospodarstwo domowe tworzy z żoną. Mieszkają wraz z córką (która jednak gospodaruje odrębnie) w nadającym się do remontu domu o pow. 80 m.kw. Prowadzone gospodarstwo rolne ma powierzchnię 7,30 ha. Skarżący wskazał że z gospodarstwa tego uzyskuje dochód wynoszący 560 zł. Z kolei należący do niego zakład mleczarski nie przynosi zysku. Zaznaczył, że żyje w ubóstwie. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Żądanie K. C. nie podlega uwzględnieniu, bowiem nie wykazał on, by nie był w stanie uiścić kosztów niniejszego postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i żony. W pierwszej kolejności wskazać należy, że odstąpiono od wzywania strony o uzupełnienie złożonego oświadczenia o sytuacji materialnej, bowiem K. C. zainicjował przed tut. Sądem sam bądź razem z żoną wiele spraw, w których ubiegał się o prawo pomocy i w których wzywany był o przedstawienie dodatkowych danych i przedłożenie dodatkowych dokumentów. Na wezwania te udzielał tylko częściowej odpowiedzi. Tym samym trudno uznać, że składając wniosek w niniejszej sprawie nie miał wiedzy odnośnie do konieczności dokładnego zobrazowania swojej sytuacji. Także zresztą w przedmiotowej sprawie mógł już trzykrotnie należycie przedstawić i udokumentować swoją sytuację materialną (przy składaniu pierwszego z wniosków, przy sprzeciwie od zapadłego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy i przy obecnym żądaniu), jednak tego nie uczynił. Na kwestię tę tymczasem zwrócił uwagę zarówno referendarz sądowy rozpoznający pierwotny wniosek strony, jak też Sąd rozstrzygający w przedmiocie jej sprzeciwu. Skarżący musiał więc jednocześnie zdawać sobie sprawę z konsekwencji powyższego postępowania. Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy w częściowym zakresie (o takie ubiega się strona) przyznawane jest osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W przepisie tym ustawodawca jednoznacznie więc wskazał, że wnioskodawca winien udowodnić, ze spełnia wskazaną w nim przesłankę przyznania prawa pomocy. Do niego należy zatem podanie jak największej ilości informacji istotnych z tego punktu widzenia, jak też przedłożenie stosownych dokumentów, które określoną sytuację potwierdzają. K. C. nie wskazał tymczasem jak z kwoty 560 zł, która – wedle jego twierdzeń – jest jedyną, jaką uzyskuje, jest w stanie utrzymać siebie i żonę. Oczywistym jest bowiem, że nie jest ona wystarczająca nawet do zaspokojenia potrzeb w zakresie wyżywienia dwójki osób. Tym samym niemożliwe jest wygospodarowanie z niej jakichkolwiek środków na utrzymanie domu, w którym skarżący mieszka wraz z żoną, jak też na pokrycie kosztów leczenia. Wnioskodawca zaznaczył, że prowadzony zakład mleczarski nie przynosi zysku. Na tę jednak okoliczność strona powoływała się także w innych sprawach przed tut. Sądem, w których także domagała się przyznania prawa pomocy. Trudno jednak dać wiarę tej informacji w sytuacji, gdy oznaczałoby to, że przynajmniej od końca 2009 r. (w sprawie sygn. akt II SO/Rz 9/09 skarżący podał, że z zakładu mleczarskiego nie uzyskuje dochodu) strona utrzymuje zupełnie niezyskowny zakład. Skoro więc K. C. nie wyjaśnił, z czego pokrywa wydatki na bieżące utrzymanie siebie i domu, to brak było podstaw do uwzględnienia jego żądania. Przedstawione przez stronę dane są zupełnie niewiarygodne i jako takie nie mogły stanowić podstawy czynienia ustaleń odnośnie do oceny potrzeby przyznania jej prawa pomocy. Jako zupełnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego wniosku należy uznać fakt, iż- jak podał skarżący - w sprawie oznaczonej sygn. akt II SA/Rz 865/13 ustanowiono dla niego radcę prawnego. Nie jest to bowiem okoliczność, która sama w sobie stanowiłaby o potrzebie tożsamego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Z tych względów orzeczono o odmowie częściowego zwolnienia K. C. od kosztów sądowych i odmowie ustanowienia na jego rzecz adwokata. Podstawę powyższego stanowił art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.