II SA/Rz 163/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku W. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami - postanawia - przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W dołączonym do skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami formularzu wniosku o prawo pomocy (PPF) W. F. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Z wniosku tego, jak też pisma go uzupełniającego wynika, że skarżący mieszka u siostry, jednak prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego jedyny dochód stanowi renta w wysokości 614,52 zł netto. Nie posiada on żadnej nieruchomości, jak też zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Jako comiesięczne wydatki wnioskodawca wskazał: 70 zł (utrzymanie samochodu Fiat 126p z 1983 r.), 20 zł (telefon), 60 zł (opał), 60 zł (gaz), 60 zł (prąd i woda), ok. 300 zł (żywność). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.", strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Takimi szczególnymi regulacjami są te ustanawiające instytucję prawa pomocy, które zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a. może zostać przyznane bądź w zakresie całkowitym bądź częściowym. Ze względu na fakt, że W. F. domaga się zwolnienia od kosztów sądowych, to jego żądanie mieści się - w myśl art. 245 § 3 P.p.s.a - w tzw. częściowym prawie pomocy. Przesłankę przyznania powyższego ustanawia art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i jest nią niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ten ostatni przepis przewiduje przy tym, że wykazanie, że wnioskodawca znajduje się w sytuacji uzasadniającej udzielenie mu żądanego wsparcia spoczywa właśnie na nim. Mając na uwadze podane wyżej przepisy, jak też okoliczności faktyczne sprawy uznano, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Przemawia za tym przede wszystkim fakt, iż wnioskodawca ma do dyspozycji dochód (rentę) w niewielkiej miesięcznej wysokości - 614,52 zł. Z kwoty tej pokrywa koszty własnego utrzymania, jak też uczestniczy w utrzymaniu domu siostry, w którym mieszka. Nie posiada on nadto żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych jak też cennych przedmiotów ruchomych. Jest tylko właścicielem ponad trzydziestoletniego samochodu osobowego Fiat 126p. Powyższe oznacza, że poza jego możliwościami finansowymi leży poniesienie kosztów sądowych w zainicjowanej jego skargą sprawie. Wynoszą one obecnie 200 zł (wpis od skargi warunkujący nadanie jej dalszego biegu). W przyszłości mogą (choć nie muszą) pojawić się zaś kolejne w takiej samej wysokości (tj. 200 zł, w tym 100 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem w razie oddalenia skargi oraz 100 zł jako wpis od ewentualnej skargi kasacyjnej). Poniesienie jakiegokolwiek wydatku związanego ze sfinansowaniem swojego udziału w sprawie z pewnością spowodowałoby uszczerbek w tzw. koniecznym utrzymaniu skarżącego. Dlatego też przyznano W. F. prawo pomocy w żądanym zakresie, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.