II SA/Rz 1637/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we [...] na decyzję Dyrektor Izby Celnej z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gier - postanawia - odrzucić skargę. A Sp. z o.o. we [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2016 r. Nr [...]. Pismem z dnia 28 listopada 2016 r. tut. Sąd wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej jako "P.p.s.a."). Ponadto zgodnie z art. 230 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takim pismem jest m.in. skarga. Z uwagi na braki fiskalne skargi zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 28 listopada 2016 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 400 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały wysłane na adres wskazany w złożonej do tut. Sądu skardze. Jednakże z uwagi na nieobecność adresata w miejscu zamieszkania, korespondencja została w dniu 7 grudnia 2016 r. awizowana w placówce pocztowej, a następnie w dniu 15 grudnia 2016 r. powtórnie awizowana. Termin do odbioru wezwania mijał z dniem 21 grudnia 2016 r. Natomiast zakreślony termin do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 28 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków formalnych i fiskalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony – w tym skarga – powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przepis art. 29 P.p.s.a. nakłada zaś obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu strony przy pierwszej czynności w sprawie. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji osoby prawnej jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. II GZ 19/2005 – LexPolonica nr 380771). Niewykonanie nałożonego przez Sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. GSK 1337/2004, publ. ONSAiWSA 2005, nr 5, poz.91). Skoro strona skarżąca, mimo prawidłowo skierowanego wezwania, nie przedłożyła dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis z KRS), Sąd pozbawiony został możliwości zweryfikowania czy podpisany pod skargą Prezes Zarządu I. D. uprawniony był do podpisania i wniesienia skargi. Nadto zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Nieuiszczenie pomimo wezwania, w wyznaczonym terminie, wpisu od skargi powoduje – stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. – odrzucenie skargi. W okolicznościach sprawy strona skarżąca, w wyznaczonym terminie, nie uiściła wpisu sądowego. Wyjaśnić przy tym należy, że zgodnie z art. 73 P.p.s.a. dotyczącym tzw. instytucji "doręczenia zastępczego" w razie gdy pismo nie może zostać doręczone w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Natomiast zgodnie z § 4 cyt. przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W niniejszej sprawie pismo (tj. wezwanie), zgodnie z przepisami prawa, zostało prawidłowo doręczone stronie skarżącej. Jak wynika z adnotacji umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, doręczyciel, w dniu 7 grudnia 2016 r. pismo adresowane do skarżącego, z uwagi na jego nieobecność, pozostawił w placówce pocztowej – [...], a zawiadomienie o tym umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej. Placówka pocztowa w dniu 15 grudnia 2016 r. powtórnie awizowała ww. przesyłkę. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma (liczony zgodnie z art. 73 § 3 P.p.s.a.) wypadał w dniu 21 grudnia 2016 r. (środa). Termin do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi upływał z dniem 28 grudnia 2016 r. Nienadesłanie aktualnego na dzień wniesienia skargi dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) oraz nieuiszczenie wpisu od skargi, w zakreślonym przez Sąd terminie powoduje, że przedmiotowej skardze, jako obarczonej brakami formalnymi i fiskalnymi, nie można nadać dalszego biegu i z tej przyczyny należy ją odrzucić. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.