II SA/Rz 1639/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [....] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier za automatach poza kasynem gry - postanawia - odrzucić skargę W dniu 25 listopada 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na opisaną w sentencji postanowienia decyzję, sporządzona i złożona przez adwokata Ł.B. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 listopada 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a.") oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej aktualne na dzień udzielenia pełnomocnictwa (KRS) zgodnie z art. 29 P.p.s.a. w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono na adres kancelarii wskazany w skardze w dniu 29 listopada 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma znajdującego się w aktach sprawy (k. 25). W wykonaniu wezwania pełnomocnik przedłożył osobiście w dniu 2 grudnia 2016 r. odpis z KRS skarżącej spółki aktualny na dzień udzielenia pełnomocnictwa, pełnomocnictwo ogólne procesowe z dnia 5 maja 2014 r. do reprezentowania strony skarżącej do występowania w jej imieniu we wszystkich spawach toczących się przed sądami powszechnymi we wszystkich instancjach, w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, w postępowaniach egzekucyjnych oraz przed organami prokuratury i urzędami celnymi, izbami celnymi w postepowaniach karno – skarbowych oraz wymierzenia kary pieniężnej. Pełnomocnictwo nie zawierało umocowania do występowania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Warunkiem wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest skuteczne wniesienie skargi spełniającej określone w ustawie warunki formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Na mocy art. 37 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a po myśli art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z dyspozycją art. 49 § 1 P.p.s.a., niedołączenie pełnomocnictwa do pisma złożonego przez pełnomocnika stanowi brak formalny pisma i skutkuje koniecznością wezwania pełnomocnika do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, w przypadku zaś skargi - pod rygorem jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W świetle przywołanych wyżej unormowań nie budzi wątpliwości, że warunkiem nadania skardze dalszego biegu na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję było złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania profesjonalny pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi, bowiem nadesłane pełnomocnictwo nie zawierało takiego umocowania. Skoro ten brak formalny skargi nie został uzupełniony Sąd nie mógł nadać skardze dalszego biegu i zobligowany był ją odrzucić o czym orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.