II SA/Rz 1644/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję A S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej - postanawia - 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu A. K. uiszczony w sprawie wpis od skargi w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych). Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. ([...] listopada 2012 r. – data wpływu do organu) A. K. zwrócił się do A S.A. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie wskazanym we wniosku. Jako podstawę prawną wskazał art. 2 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198, na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm. – zwanej dalej "ustawą"). Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] Zarząd A S.A. odmówił udzielenia żądanych informacji wskazując, że stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa. Wyjaśniono, że A S.A. jako spółka prawa handlowego działa na podstawie Statutu, przepisów kodeksu spółek handlowych, nie publikuje swoich danych w Biuletynie Informacji Publicznej i nie ujawnia postronnym osobom informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. To zaś ograniczenie wynika z art. 5 ust. 2 ustawy w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16.04.1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Pismo to zostało doręczone wnioskodawcy w dniu [...] listopada 2012 r. (oświadczenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r.). W dalszej kolejności A. K. złożył w dniu [...] grudnia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, że składa go na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy i domaga się uchylenia decyzji odmownej z dnia [...] listopada 2012 r. oraz udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Wobec braku reakcji ze strony organu A. K. pismem z dnia 28.01.2013 r., skierowanym za pośrednictwem A S.A., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję A S.A. z dnia [...] listopada 2012 r. (uwaga Sądu: powyższa skarga została ostatecznie przekazana tut. Sądowi w dniu 21 stycznia 2015 r. - data wpływu). Skarżący zawnioskował o uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że A S.A. jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zaś objęte wnioskiem informacje, stanowią informację publiczną, zatem winny mu zostać udostępnione. Zwrócił także uwagę, że przed wniesieniem skargi wyczerpał środki zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę A S.A. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej i umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Organ zwrócił uwagę, że zmienił się stan faktyczny, gdyż pismem z dnia [...] lipca 2014 r. zmienił swoją odmowną decyzję i udzielił skarżącemu żądanej informacji. Z tej przyczyny skarga A. K. stała się bezpodstawna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z § 2 powołanego wyżej przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona wobec braku udostępnienia przez organ informacji publicznej o jaką zwrócił się A. K. pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, jako ustawa szczególna w sposób kompleksowy reguluje kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie, jedynie wtedy, gdy przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, tak stanowią. Wyjaśnić także należy, co jest zgodne z ugruntowanym w tej materii orzecznictwem i poglądami doktryny, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej (nie zaś w formie decyzji administracyjnej), podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot do którego skierował on żądanie nie posiada informacji wskazanej we wniosku, lub, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, bądź też przedmiot wniosku nie obejmuje informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, tj. żądane wiadomości nie stanowią informacji publicznej. W tych sytuacjach organ nie ma obowiązku wydawania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji, lecz pismem zawiadamia wnoszącego. Zgoła odmienna sytuacja następuje, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną i podmiot zobowiązany jest w jej posiadaniu, jednak ze względu na ochronę tajemnic ustawowo określonych (art. 5 ust. 1 ustawy) lub też brak jej szczególnej istotności z punktu widzenia interesu publicznego, który warunkuje przystąpienie do przetworzenia (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy), wówczas podmiot zobowiązany w formie decyzji administracyjnej odmawia udostępnienia informacji publicznej. Do decyzji wydanej na podstawie ww. przesłanek stosuje się przepisy K.p.a. z modyfikacja wynikającą z art. 16 ust. 2 ustawy. Zatem art. 16 ust. 1 ustawy ma zastosowanie wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). W rozpoznawanej sprawie A. K. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej do A S.A. W ocenie Sądu spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. A S.A. jest organem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również wnioskowane informacje są informacjami publicznymi. Odmowę udostępnienia żądanych informacji organ uzasadnił faktem, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy oraz art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W tych okolicznościach, mając na uwadze powyżej wskazane rozważania, organ winien odmówić udostępnienia informacji wyłącznie w formie przewidzianej w art. 16 ust. 1 ustawy, tj. w formie decyzji administracyjnej ze wszystkimi elementami zastrzeżonymi dla niej (art. 16 ust. 1 ustawy), nie zaś w formie pisma (co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie). Załatwienie sprawy w formie pisma, które nie stanowi władczego załatwienia wniosku, wymyka się merytorycznej kontroli sądu. Do decyzji, o których mowa, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy stosuje się przepisy K.p.a., z wyjątkami wskazanymi w art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Stosownie zaś do treści art. 17 ust. 1 tej ustawy do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Tak więc decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej (podmiotu niebędącego organem władzy publicznej) musi zawierać wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 107 § 1 K.p.a., a uzasadnienie spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. i w art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy. Od tak wydanej decyzji stronie służy odwołanie (art. 16 ust. 1 i 2 ustawy), zaś jeżeli sprawa dotyczy rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, wnioskodawca, w myśl art. 17 ust. 2 ustawy może wystąpić do ww. podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wyjaśnić należy, że A. K., mimo braku pouczenia przez organ, prawidłowo zastosował się do treści cytowanego wyżej przepisu i wyczerpał opisany w nim tryb, mianowicie pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. złożył do A wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem wyczerpał przysługujące mu w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia (art. 52 P.p.s.a.). Jak już wyżej zaznaczono postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do skargi na odmowę udzielenia informacji publicznej, musi być poprzedzone postępowaniem przewidzianym w art. 17 ust. 2 ustawy. Stwierdzić jednakże należy, że mimo wyczerpanego przez A. K. trybu, jego skardze, złożonej do tut. Sądu pismem z dnia 24 stycznia 2013 r., nie można nadać dalszego biegu i podlegać musi ona odrzuceniu. Została ona bowiem wniesiona przedwcześnie, tj. na rozstrzygnięcie organu I instancji, co czyni ją niedopuszczalną. W dniu złożenia przez A. K. skargi do WSA w Rzeszowie zainicjowane zostało, na skutek jego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, postępowanie administracyjne. Z nadesłanych do tut. Sądu akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że A S.A. nie rozpoznał złożonego przez A. K., w trybie art. 17 ust. 2 ustawy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nie wydał decyzji, od której wyżej wymienionemu służyłaby skarga do sądu administracyjnego. W tym stanie faktycznym skarżący, zamiast składać skargę na pismo (decyzję) z dnia [...] listopada 2012 r., mógł skorzystać z instytucji jaką jest skarga na bezczynność organu na niezałatwienie sprawy w terminie. Mając na uwadze powyższe względy tut. Sąd uznał skargę A. K. za niedopuszczalną i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.