II SA/Rz 1646/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję E.M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej nią decyzji. Podniosła, że celem zapłaty wymierzonej decyzją kary będzie zmuszona zaciągnąć zobowiązanie w instytucji kredytowo – pożyczkowej oraz wskazała na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polegającej na powstaniu zadłużenia będącego wynikiem naliczenia znacznych odsetek od tego zobowiązania. To z kolei może wywołać daleko idące konsekwencje w postaci braku możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej oraz zapewnienie sobie finansowego bytu. Podała, że zajęcie konta bankowego w ramach postępowania egzekucyjnego uniemożliwi jej dokonywanie miesięcznych wpłat do ZUS tytułem składki zdrowotnej, natomiast dokonywanie powyższych opłat w urzędzie pocztowym, narazi ją na dodatkowe opłaty manipulacyjne z tym związane. Prowadzona działalność gospodarcza nie przynosi skarżącej znaczącego dochodu, który oscyluje w granicach kosztów jego uzyskania i w zestawieniu z emeryturą pozwala skarżącej jedynie na pokrycie miesięcznych opłat niezbędnych do normalnego funkcjonowania. Zaciągnięcie zobowiązania w wysokości 12. 000 zł na zapłatę nałożonej decyzją kary pieniężnej będzie skutkowało niebezpieczeństwem utraty płynności finansowej, a co za tym idzie trudnymi do odwrócenia skutkami w postaci dalszego zadłużenia, co w efekcie może doprowadzić do likwidacji prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i uraty źródła utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej winien być zatem należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza akt sprawy, w tym uzasadnienia rozpoznawanego wniosku nie wskazują, aby skarżąca uprawdopodobniła niebezpieczeństwo wystąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności nie wykazała, jakoby zapłata nałożonej zaskarżoną decyzją kary mogła naruszyć jej płynność finansową i grozić niewypłacalnością. Argument ten jest niewystarczający i sam w sobie nie przemawia za uwzględnieniem wniosku tym bardziej, że na podstawie przedłożonych do akt dokumentów Sąd nie ma możliwości ustalenia, czy w chwili obecnej skarżąca dysponuje środkami niezbędnymi do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Do oceny czy zachodzą przesłanki do udzielenia wnioskodawcy ochrony tymczasowej konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym przedsiębiorcy, których skarżąca nie przedłożyła. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie zeznanie podatkowe skarżącej, ale dotyczy ono 2014 r., nie obrazuje zatem jej obecnej sytuacji majątkowej. Ponadto wynika w niego tylko tyle, że skarżąca w 2014 r. osiągnęła łączny dochód w tytułu pobieranej emerytury oraz z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 20 180, 10 zł, co jednak przy przychodzie wynoszącym 223 700, 47 zł oraz kosztach jego uzyskania wynoszących 203 520, 37 zł nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Pamiętać należy bowiem, że dochód w istocie stanowi różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania, a jego wysokość może nie przekładać się na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Jego wysokość nie jest również jednoznaczna z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością w razie zapłaty kary nałożonej decyzją. Nie jest bowiem wykluczone, że kara może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki i nie musi oznaczać konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę tym bardziej, że dane z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dostępne na stronie internetowej https://prod.ceidg.gov.pl/CEIDG/CEIDG.Public.UI/Search.aspx. tego nie potwierdzają. Należy mieć na względzie też to, że brak środków na pokrycie kary nie świadczy jeszcze o wykazaniu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tym bardziej, że w przypadku jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego tego typu świadczenie będzie podlegać zwrotowi. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.