II SA/Rz 165/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r.nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...]. Postanowienie zostało zaskarżone do tutejszego Sądu przez M. B. domagającą się jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") zgodnie, z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie, którego przedmiotem jest uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Stosownie do art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a.") strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1 (§ 1 a). Zgodnie z art 126 K.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy wymienione w tym przepisie, w tym art 111 K.p.a. Ponadto, z brzmienia § 1b wynika, że uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. W orzecznictwie przyjmuje się, że orzeczenie o uzupełnieniu nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. Postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia dzieli losy tegoż aktu administracyjnego w szczególności w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) (postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 62/10, wyroki WSA: w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2034/12, w Bydgoszczy dnia 29 maja 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 252/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl ). Na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji/postanowienia nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie ani rozstrzygające sprawę co do istoty. W rezultacie orzeczenie w przedmiocie uzupełnienia postanowienia nie podlega zaskarżeniu na drodze postępowania administracyjnego ani nie stanowi rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a., które pozwalałoby na kontrolę sądowoadministracyjną takiego orzeczenia. ( tak również WSA w Łodzi w postanowieniu z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1186/14). Skoro zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a., a brak jest regulacji szczegółowej w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a. dopuszczającej możliwość wniesienia na nie skargi do sądu administracyjnego, skargę tę należało ocenić jako niedopuszczalną. Z tych wszystkich powodów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.